Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 668

En dat is twee

Het is nu meer dan een jaar geleden dat mijn schoonvader, ‘ons pap’,  is gaan hemelen. Dat klinkt zoveel mooier als ‘hij is dood’. Het voelt ook mooier. ‘Gaan hemelen’ roept prachtige plaatjes op, inclusief het beeld dat hij nu op een prachtige plek is, terwijl ‘dood’ niet meer is dan verrotting, verderf en wormen.

Dat mijn schoonmoeder de dood van haar man niet kon accepteren, was van begin af aan al duidelijk. Voor iemand die ons mam niet kent, klinkt het vast zeer onwaarschijnlijk als ik zeg dat ze er geen moment rekening mee heeft gehouden dat hij weleens dood kon gaan. Alzheimer is immers een dodelijke ziekte. Dat wist ze ook, want dat werd haar iedere maand verteld tijdens een evaluatiegesprek in het woonzorgcentrum waar mijn schoonvader was opgenomen. En iedere maand opnieuw kregen wij een verontwaardigd telefoontje van haar of wij wel wisten dat Alzheimer een dodelijke ziekte was.

Zijn dood was zo’n klap dat ze het verdrong, evengoed als ze zijn Alzheimer verdrongen heeft. Ze was er tot het laatst toe vast van overtuigd dat hij wist wie zij was, ook al kende hij zijn eigen naam niet meer. Die overtuiging moest ze wel hebben, want anders konden 65 jaar huwelijk zo de prullenbak in. Dat kon ze niet aan en wij konden haar niet zien lijden, dus lieten wij het maar zo. Misschien dat daarom in de afgelopen maanden haar geheugen zo achteruit holde.
Iedereen merkte het, behalve de huisdokter die na lang aandringen van manlief een paar summiere geheugentestjes deed en ons daarna liet weten dat er niets met (schoon)moeder aan de hand was. Ja, ze was in korte tijd heel veel afgevallen en dat was reden tot zorg, maar oude mensen vergeten nu eenmaal weleens wat. In het geval van ons moeder hield dat in dat ze regelmatig vergat dat ons pap dood was en naar hem op zoek ging. En iedere keer dat haar verteld werd dat hij dood was, stierf hij opnieuw.

Hulp kwam uit onverwachte hoek. De wijkverpleging nam contact op met de huisdokter om te zeggen dat er wel degelijk meer met het geheugen van mevrouw Sanders aan de hand was dan de test liet zien. Daarop kregen we eindelijk een verwijzing naar de geriatrist en na een daglange, uitgebreide geheugenonderzoek kwam het eindoordeel: dementie, veroorzaakt door de ziekte van Alzheimer. We wisten het  - het kon ook niet anders - en toch kwam het hard aan. Vooral bij manlief, want voor hem is het ouder nummer 2 met Alzheimer en als enig kind komt het regelen van goede zorg op zijn eenzame schouders neer. Met mij als steun en toeverlaat, dat dan weer wel.

We zijn nu een paar weken verder en het verval gaat razendsnel. Het leidt tot eindeloos herhalende telefoongesprekken die enigszins grappig, maar tegelijkertijd hemeltergend tranentrekkend zijn.

Telefoon gaat en ik zie op het display dat het mijn schoonmoeder is.
‘Hoi mam’, zeg ik.
‘Dag schat’, krijg ik als antwoord terug. ‘Zeg, weten jullie soms waar mijn auto is?’
Ik slik de brok in mijn keel weg en zeg zo rustig mogelijk: ‘Mam, loop eens naar de keukentafel. Onder het tasje met de autopapieren ligt een briefje dat ik geschreven heb.’
Schoonmoeder reageert niet, dus moet ik overschakelen naar plan B. ‘Je hebt geen auto meer, want je mag niet meer autorijden van de dokter.’
‘O?’. Het blijft even stil. ‘Maar hoe moet ik dan naar ons vader toe?’
(Dat soort opmerkingen verbazen mij iedere keer weer. Dat hij dood is, is ze helemaal kwijt, maar kennelijk weet ze op dat moment nog wel dat hij niet meer thuis woonde en dat ze  iedere dag trouw naar hem toe ging).
‘Mam, je kunt niet naar hem toe, want hij is er niet meer.’
‘Is hij dood?? Nee toch!’
De stilte die valt maakt de brok in mijn keel alleen maar groter. Dan, op zachte toon: ‘Maar hoe kan dat. Waarom weet ik dat dan niet.’
'Omdat je dat vergeten bent.’
Weer blijft het stil. Dan, aarzelend. ‘Maar hoe kan het nou dat hij dood is. Was ik daar bij? Waar was ík dan?’
‘Mam, je hebt Alzheimer. Je weet het niet meer. Maar om je te helpen herinneren heb ik een briefje geschreven dat onder het tasje van de autopapieren ligt en waar de autosleutels lagen. Daar staat op dat je niet meer mag autorijden van de dokter en dat daarom je auto weg is. En er staat ook op dat ons pap in vrede rust.’
‘O, dát briefje! Ja, dat heb ik gelezen, maar vond ik zo raar! Het is echt een heel raar briefje’.

Alzheimer… wat een vreselijke rotziekte.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Cora Sanders
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 655
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "En dat is twee"

Geschreven door Cora Sanders . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!