Columns

EHBO-cursus

© Vera Bijma op .

Toen ik onlangs op het werk de kans kreeg om een EHBO-cursus te volgen, greep ik deze met beide handen. Ik vond namelijk al jaren dat je toch moet weten wat-te-doen-als.

Het ging om een tweedaagse cursus die op verschillende datums werd georganiseerd en toen ik bijna aan de beurt was, sprak ik een collega die de opleiding pas had afgerond. Ik vertelde haar dat ik er best een beetje nerveus voor was - ik ben nogal een held op sokken - en ze stelde me enigszins gerust door me te vertellen dat de eerste dag enkel theorie werd gegeven en pas de tweede dag praktijkoefeningen aan bod kwamen.

Nu moet je weten dat naast de spreekwoordelijke sokken, ik vrijwel altijd een jurkje of rok draag. Aangezien we de hele dag theorie tegemoet zouden zien, had ik ook die bewuste dag een jurkje aan. Gewapend met pen en papier was ik er helemaal klaar voor.
De eerste les die ik die dag leerde, was dat je er nooit vanuit moet gaan dat alle lesgevers dezelfde aanpak hanteren, zelfs niet als ze dezelfde cursus geven en van dezelfde organisatie zijn. Je raadt het al, mijn lesgever was een man van de praktijk.

We waren met maar zes cursisten dus al snel moest ook ik het slachtoffer spelen en op de grond gaan liggen. De tweede persoonlijke les die ik niet snel zal vergeten, was dat een jurkje tot net boven de knie nóg korter wordt als je moet gaan liggen met je armen omhoog. En alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, was het ook nog juist die-periode-van-de-maand … Erg gênant allemaal. Wist je trouwens dat het bloed je ook naar de wangen kan stijgen als je ligt?
Enfin, ik voelde me dus op en top slachtoffer, slachtoffer van mijn eigen domheid wel te verstaan. Kon ik maar zeggen dat dat het enige was die dag ...

Tussen de oefeningen door raasde de lesgever als een bezetene door de theoretische dia’s: KLIK, KLIK, KLIK. Ik zal wellicht één keer met mijn ogen hebben geknipperd want ik kwam er al snel achter dat ik een cruciaal stukje informatie had gemist. Een mannelijke collega moest slachtoffer spelen en had zogezegd een slagaderlijke bloeding aan zijn arm. Ik was aangewezen als EHBO’er en vroeg hem te gaan liggen. Om vervolgens – nog maar eens – behoorlijk gegeneerd, zachtjes op zijn lies te drukken. Inderdaad, de lies bevindt zich schrikbarend dicht bij het kruis. Mijn rode blosjes werden al snel zongerijpte, dieprode tomaten toen de lesgever mij er grijnzend op wees dat ik de bloeddoorstroming in zijn arm had moeten blokkeren omdat het niet om een slagaderlijke bloeding aan het been ging …

En dan nog de (niet toevallig rode) kers op de taart: aan het einde van de opleiding was het tijd voor levensechte simulaties waarbij allerlei ongevallen met nepbloed en make-up in scène werden gezet. Toen ik naar de gang werd geroepen, zat een medecursist op de grond en klaagde over buikpijn. Ik vroeg hem of er iets was gebeurd, wat hij had gegeten en toen hij zogenaamd flauwviel ging ik over tot het controleren van zijn ademhaling, het verwittigen van de hulpdiensten, etc. Maar wat bleek bij de evaluatie van het rollenspel: ik had zijn T-shirt omhoog moeten doen, dan had ik gezien dat hij een grote rode vlek op zijn buik had wegens een ernstige inwendige bloeding.
Zijn T-shirt omhoog doen? Ik? Stel je voor zeg …

Column

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief