Columns

Columns op Schrijverspunt
  • Columns op Schrijverspunt
    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

Een stukje geborgenheid

Mijn dag begint altijd met een hete kop koffie. Behalve de dag waarop ik ontdekte dat de koffiebus leeg was. Die dag begon ik met een fietstocht naar het dorp.
Er stond geen wind, dus ik verwachtte snel weer terug te zijn. Weliswaar zag ik aan de horizon donkere wolken, maar ze leken te komen en te gaan. Ik zou waarschijnlijk toch tussen de buien door wel thuiskomen.
Niet dus. De lucht werd steeds zwarter en juist toen ik door de supermarkt dwaalde, begon het te storten. Wat doe je in zo'n geval? Je rekt de tijd door uitvoerig naar dingen te kijken, die je niet kopen wilt, in de hoop, dat de bui zal overdrijven.
Dat deed de bui niet. Integendeel. Hij deed er nog een schepje bovenop. En ook nadat ik in het winkelcentrum nog wat had rondgedwaald, was de regen niet gestopt. Ik besloot om het weer te trotseren. Geen flauwekul. Ik ging vroeger toch altijd op de fiets naar school? Weer of geen weer? Waarom zou het nu dan een probleem zijn?
Langzaam werd mijn broek nat. (ik herinnerde me, dat mijn moeder zei: de eerste druppels zijn het ergste; als je eenmaal door en door nat bent, maakt het niet meer uit) En door en door nat werd mijn broek. Het koude water sijpelde langs mijn haren in mijn nek. Mijn vingers werden ijskoud. Ik had maar één antwoord: alles verdragen en stevig doorfietsen. Mijn linkerhand had ik in mijn jaszak gestoken, opdat er tenminste één hand warm zou blijven. Water verzamelde zich in die zak en langzaam, of eigenlijk vrij snel, werden al mijn kleren kletsnat. Ik droeg mijn boodschappen in een tas op mijn rug. Waarschijnlijk werd ook daarin alles nat: mijn koffie, mijn geld, mijn mobieltje. Nu even niets aan te doen. Onder de bomen langs het fietspad vielen dikke druppels op mijn hoofd van regenwater, dat zich in de holte van de bladeren had verzameld tot het te zwaar werd en in grotere hoeveelheden tegelijk naar beneden kwam. Mijn bril werd ondoorzichtig en het water tussen mijn oogleden vertroebelde het zicht nog eens extra. Ik deed helemaal geen moeite meer om het pad nog te zien en trapte gelaten door, zonder erbij na te denken.
Ik zwoegde juist over de top van een flauwe heuvel, toen een dikke druppel achter mijn bril langs in mijn oog terecht kwam. Doordat de druppel zo groot was, kwam de druppel hard aan en ik raakte een beetje uit balans. Toen ik daarna ook nog eens op een dennenappel stuitte en aan het slingeren raakte, kwam ik ten val. Door de ergerlijke omstandigheden was ik niet in staat mijn val adequaat te breken. Ik viel nat, koud en hard. Mijn rechterknie deed verdomde pijn, maar ik had er geen aandacht voor. Ik wilde zo snel mogelijk naar huis om langdurig een warme douche te nemen. Zodra ik thuis kwam, zette ik mijn boodschappen in de keuken, stroopte ik de natte plunje van mijn lijf en kroop ik kleumend onder de douche. Ik liet het water zo heet worden, dat ik niet stil kon blijven staan onder de stralen en heen en weer danste terwijl de koudste delen van mijn lichaam vuurrood werden en begonnen te gloeien. Ik bleef dansen tot ik een punt van verzadiging had bereikt en geen kou meer voelde. Bij het aankleden inspecteerde ik mijn lichaam. De pijnlijke knie was rood, maar niet gehavend. Mijn kleding had de huid beschermd. Niet veel aan de hand dus.

Op een onopvallende manier hield de pijn in mijn knie aan, vooral als ik hurkte. Ik wreef over mijn knie en voelde een korreltje op mijn knieschijf. Onder de huid. Met mijn vingers kon ik het heen en weer bewegen. Maar ik kon het niet pakken. Wat zou het zijn? Een losgeraakt stukje bot? Het leek wel een steentje. Elke dag voelde ik, of het er nog zat. En het bleef er. Het deed geen pijn meer, behalve als ik op mijn knieen zat. Na een maand zat het er nog. En na een jaar ook. Als ik 's-morgens wakker werd, controleerde ik eerst mijn knie. Als ik mij ergens op concentreerde, wreef ik het korreltje heen en weer, zonder dat ik er erg in had. Het ging zozeer bij me horen, dat ik er dagelijks contact mee maakte, onder allerlei omstandigheden.
Maar op een dag was het weg. Ongelovig zocht ik mijn hele been af met de toppen van mijn vingers. Ik probeerde zelfs mijn knieschijf opzij te schuiven, maar ik kon het korreltje niet meer vinden. Nog dagenlang bleef ik het zoeken; het bracht me uit mijn concentratie bij m'n werk en soms deed ik het zo gedachtenloos, dat ik niet eens meer wist, wat ik eigenlijk zocht. Het leek wel alsof ik een stukje van mezelf kwijt was.

Ik voelde, dat ik zoiets al eens eerder had meegemaakt, maar ik kon er niet zo gauw opkomen, wat dat was. Tot ik in de badkamer stond en mijn gezicht in de spiegel wilde inspecteren. De spiegel was beslagen en ik zag niet wat ik verwachtte. Toen wist ik het weer. Lang geleden, in een huis waar ik een tijd gewoond heb, hing een spiegeltje in de keuken aan de wand, schuin boven de kraan. Als ik in de keuken bezig was met koken of afwassen of iets dergelijks, keek ik altijd onwillekeurig in dat spiegeltje. Dat ging vanzelf. Soms moest ik zelfs moeite doen om juist niet te kijken. Bij voorbeeld als ik weer eens kort geslapen had en er donkere wallen onder mijn ogen waren ontstaan. Maar ik deed de afwas en ik zag mezelf. Ik maakte koffie en ik zag mezelf weer.
Op een dag stond ik op uit bed, ik ging naar beneden om water op te zetten voor koffie en wilde in het spiegeltje kijken. Maar het was weg. Het stukje muur, waar gewoonlijk het spiegeltje hing, kwam op me af, doordat mijn ogen zich volkomen verkeerd hadden gefocust. Ontredderd staarde ik naar het stukje muur met het vreemde gevoel, dat niet het spiegeltje, maar ik zelf verdwenen was.
Ik kan me trouwens niet meer herinneren, wat er met dat spiegeltje was gebeurd en ook niet, of het weer terug is gekomen.
Een gevoel van geborgenheid zit soms op een raar plekje.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 1214
(Gemiddelde waardering 4.5 met 2 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Alle gepubliceerde inzendingen

Geef een waardering voor een artikel
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Hoogste beoordeelding:

Schrijfwedstrijden

Boekentip

Top 10 : Meest gelezen

BookBuster