Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 652

Een portier te ver

“Het is weer om een erfenis te verdelen!”, citeer ik een uitspraak van wijlen mijn oma.  Ik heb het tegen mijn dochter bij wie ik samen met mijn vrouw op de kleinkinderen pas. Het saust uit de hemel en er staat een stevige oostenwind. Mijn dochter is juf en moet naar school fietsen omdat manlief de auto mee heeft. Het is bepaald geen fijn fietsweer. “Ik breng je wel even weg”, zeg ik. “Ja, maar dan moet je me straks ook weer ophalen. Joh ik fiets wel, zo ver is het ook weer niet”, antwoordt ze. “Ik doe het graag hoor, mijn auto staat voor de deur dus het is een kleine moeite en ik vind het wel leuk om mijn dochter weer eens naar school te kunnen brengen”, zeg ik. Ze moet lachen en zo was ik van opa ineens weer heel even de vader die zijn dochter naar school brengt en na school weer ophaalt. Ik vind het eerlijk gezegd ook niet heel erg om even het kleinkindergeneuzel te ontvluchten. Dus reed ik, met een soort retrogevoel, aan het einde van de dag naar school om mijn dochter af te halen. Ik parkeerde voor haar school en zag haar al snel de schooldeur uitkomen en in mijn richting bewegen.

Nog voor ze bij mijn auto was, zwaaide het portier open. Een mij onbekende vrouw stapte zonder op of om te kijken in, ging naast me zitten en stak een verhaal af dat ergens middenin leek te beginnen. “En ik zei tegen Annie, dat als ze me gisteren gehuurd had ze me vandaag mocht commanderen. Ze denkt dat ik altijd maar als vanzelfsprekend kom opdagen als ze me nodig heeft. Ik ben gekke Henkie niet!  Wat vind jij daar nou van? Jij zegt ook nooit eens iets. Zeg nou zelf, ik hoef toch niet alles maar te accepteren gewoon omdat ze mijn zus is? Het komt toch altijd al op mij neer ook als het gaat om de mantelzorg van ma…” Strak voor zich uit kijkend ratelde de vrouw naast me door.

Mijn dochter zag de vrouw ook instappen en met een verwarde blik van “Oh dat is dus toch niet de auto van mijn vader” zag ik dat zij de pas inhield om andere auto’s op de parkeerplaats af te speuren.

Ik probeerde een pauze in het betoog van de mevrouw te vinden. Eindelijk ademde ze even en ik zei: “Mevrouw, u bent van harte welkom hoor, maar ik denk dat u zojuist in de verkeerde auto bent gestapt”. Toen pas keek ze me aan. Ze had enkele volle, sprakeloze, seconden nodig om zich te realiseren dat ze mij en niet haar man aankeek. Ik zag hoe het besef langzaam bij haar in daalde alsof ze enige tijd in mij nog haar eigen man meende waar te nemen, vanuit de vaste overtuiging dat die naast haar moest zitten. Toen de realiteit tot haar doordrong stapte ze, zonder een woord te zeggen, snel uit. Haar man bleek in een auto met dezelfde saaie kleur grijs naast de mijne te zitten.

Ach ja, alle mannen lijken ook op elkaar...

Dit artikel delen?
Auteur: ©Martin Reekers
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 285
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Een portier te ver"

Geschreven door Martin Reekers . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Ook jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

A Taste of Talent ?

Elke keer, bij een nieuw bezoek aan deze pagina, een ander en actueel leespakket!
Wist je?

Random:

Angsthaas
| Asko De vries robles | Kort verhaal