Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

Een nieuwe zomer, een nieuw begin

Juni. De laatste lessen worden gegeven, de stokroos pronkt met haar eerste bloemen en de overbuurman geeft zijn caravan een schoonmaakbeurt. De zomervakantie komt eraan, de grote vrijheid waar iedereen die niet in het onderwijs werkt waarschijnlijk en terecht jaloers op is. Voor mij is het dit jaar niet alleen de vrijheid van het werk. Nog een paar weken en dan ben ik officieel gescheiden. Ik weet dat deze rubriek Terugblik heet en het bovenstaande meer een Vooruitzicht is, maar dat is waar ik mij de afgelopen maanden aan vastklampte.

Het liep natuurlijk al een tijd niet helemaal lekker, scheiden doe je niet zomaar, zeker niet als er kinderen bij betrokken zijn. De eerste keer dat het grote S-woord viel, schrokken we allebei, zagen de fundering onder ons gezamenlijke bestaan wegzakken en besloten tot een grondige renovatie. Toch bleven de scheuren in ons huwelijk terugkomen, groter, dieper en uiteindelijk onherstelbaar. Eind maart besloten we om onze relatie onbewoonbaar te verklaren.

Om praktische redenen wonen we nog steeds bij elkaar, alleen onze bedden zijn alvast gescheiden. Het is gek om bij iemand te wonen bij wie je niet meer wil zijn. Zeker als dat degene is met wie je het meest heb gedeeld in beter tijden. De eerste weken nadat we hadden besloten uit elkaar te gaan, gingen we elkaar vooral uit de weg. Hij in de woonkamer, ik in de keuken. Als we samen zaten was dat om aan het scheidingsplan te werken. Na een paar weken vonden we onszelf toch weer gezamenlijk om de televisie aan het eind van de avond. Het werd soms zelfs per ongeluk gezellig. Maar meestal hing er spanning in het huis als we er allebei waren. Alles waar je in een huwelijk tegen aanloopt, vind je in het kwadraat terug bij een scheiding.

De afgelopen maanden heb ik me vastgehouden aan de gedachte dat ik van de zomer weer vrij vrouw zal zijn. Met een eigen plekje, waar ik een nieuw bestaan kan gaan opbouwen. Dat ik door de zure appel heen zou moeten bijten. Ik had het gevoel dat de tijd, mijn leven, stilstond, dat ik niets deed. Wat natuurlijk niet zo was, want ik was vreselijk druk met het regelen van alle rompslomp die een scheiding nou eenmaal met zich meebrengt. Twintig jaar zijn we bezig geweest onze levens tot een hecht geheel te verweven. Nu moest het hele vlechtwerk draadje voor draadje weer ontrafeld worden. We moesten afspraken maken, documenten aanvragen, adviseurs in de arm nemen. Ik was er een maand lang elke avond mee bezig.

Vorige week reden we samen naar Oss, waar onze gezamenlijke advocaat kantoor houdt. We ondertekenden het scheidingsconvenant en het ouderschapsplan. De dagen ervoor was ik verdrietig geweest, een weemoedig soort verdriet. Na het tekenen, terug in de auto had dat gevoel plaatsgemaakt voor opluchting. Ik draaide het raampje open en voelde de bijna-zomerzon op mijn gezicht. Ik haalde diep adem, rook de aankomende vrijheid in de lucht, als lentegeur in februari.

Dit artikel delen?
Auteur: ©marjon klomps
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 634
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Een nieuwe zomer, een nieuw begin"

Geschreven door marjon klomps . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!