Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Een jongetje en een visje

columnsHij lijkt wel te zweven. Zijn ijskoude en roodomrande ogen blikken dwars door me heen, zijn mond gaat langzaam open en dicht. Hij herhaalt dit continu, in alle rust. Geen idee wat er in hem omgaat. Hij woont nu al negen maanden bij mij en in die tijd is hij flink gegroeid, in de serene stilte van zijn begrensde wereld.

Zijn naam is Charlie. Mijn zoontje gaf hem hiermee persoonlijkheid.We weten niet wat hij is. Een vis, zoveel is duidelijk, maar welke soort? Ik laat hem mijn nieuwste ‘ontdekking’ zien. Charlie heeft twee uitstulpingen aan zijn bekje. Baarddraden heten ze. Volgens mij is Charlie een soort karper. Ik vertel dat een karper wel veertig jaar kan worden en meer dan een meter lang. Even kijkt hij me hoopvol aan, maar dan zie ik ook bij hem het besef dat we Charlie ooit vrij moeten laten. Zoals we altijd al hadden gepland.

Negen maanden geleden. Mijn zoontje wilde weten wat er allemaal in een sloot leeft. Het was een mooie dag, ik zette een lege aquariumbak klaar op mijn dressoir en we trokken er op uit, bewapend met lege potjes en een schepnetje. Een uur of twee later bekeken wij de oogst. Watervlooien, slakken, muggenlarven, kevertjes, maar ook iets dat leek op een klein streepje met twee grote bolle oogjes. Duidelijk een jong visje, hoogstens een week oud. Elk weekend dat mijn zoontje bij me is, kijkt hij even of het goed gaat met Charlie. Charlie heeft inmiddels alle andere medebewoners opgepeuzeld. Regelmatig halen we een zakje levend voer, dat binnen een dag of vier volledig uitgeroeid wordt. Verschrikt meldt mijn kind dat er een grote worm vastzit aan Charlie; hij is bang dat het een bloedzuiger is, maar komt niet bij van het lachen wanneer ik hem vertel dat dit gewoon vissenpoep is. Als het moment komt om weer naar huis te gaan, zegt hij zijn huisdiertje gedag. Tot over twee weken. In de tussentijd zorg ik voor vers water, want ook voor vissen is reinheid van belang. En ik geef hem op tijd zijn voedsel. Zoals het hoort bij een huisdier. Zoals het hoort bij een kind. Ik maak mezelf wijs dat ik het doe voor hem, maar ik weet wel beter.

Op een warme en zonnige dag in mei zal het zover zijn. Dan brengen we hem samen terug naar de plas waar hij vandaan komt. We laten hem even wennen aan een andere watertemperatuur en een andere watersamenstelling. Dan laten we hem los, wetend dat we hem nooit meer terug zullen zien. We hebben hem samen grootgebracht en nu mag hij de wijde wereld in. Voor altijd. Misschien zal hij een traantje wegpinken. Een klein jongetje laat zijn visje vrij, voor wie hij een soort vader is geweest. Ook al was hij er niet elke dag. Hij zal opmerken dat we misschien ooit de kinderen van Charlie kunnen verzorgen. Hij zal dat een mooi idee vinden. Maar ik zal denken aan het moment, over een aantal jaren, dat ik hem ga loslaten. Dan gaat hij de wijde wereld in. Ons contact zal echter niet verwateren. Ooit mag ik voor zijn kinderen zorgen. Ik vind dat wel een mooi idee.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 1354

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.