Duim in de lucht

Om allerlei redenen is het ‘autostop doen’ van jongeren uit de mode geraakt.

Het openbaar vervoer van mijn geboortedorp naar de studentenstad was rechtuit bedroevend, dus liftte ik regelmatig heen en weer.  Zo deed je nog wat mensenkennis op en het was goedkoop en meestal snel.

Een dame met een Engelse luxewagen bracht mij ooit op amper drie kwartier thuis. Zij hield zich nochtans aan de snelheidsbeperking van 70 per uur, tot ik mij realiseerde dat haar Jaguar miles en geen kilometers aanduidde. 

Zelf ben ik tot mijn twintigste al liftend zowat overal in het land ter plekke geraakt. Ik werd er zo bedreven in dat ik het mij zelfs kon veroorloven om selectief te zijn. Voor voertuigen waarvan ik wist dat ze al te traag vorderden stak ik mijn duim niet op.  Johnny’s die met brullende motoren hun opgefokte bolides hevig remmend tot stilstand brachten vroeg ik eerst zelf waar ze naar toe reden, zodat ik hen kon zeggen dat ik helaas een andere kant uit moest.

Hoe slechter het weer, hoe lager het peil van mijn kieskeurigheid. Dan stapte ik zelfs in de toenmalige Dafjes.duim

Bij prachtig zomerweer overkwam mij dat er een glinsterende spiksplinternieuwe cabriolet met open dak stopte.

In mijn enthousiasme merkte ik te laat dat het de rare kwibus was van de garage uit mijn dorp, die de wagen bestuurde. Ik kon dus moeilijk weigeren om met hem mee te rijden en tenslotte had ik nog nooit in zulk een ‘chique voiture’ meegereden. De reden van mijn ongerustheid lag in het feit dat ik een korte zomershort droeg en dat de handtastelijkheden van de chauffeur in kwestie in deze omstreken bekend stonden. Na hem nadrukkelijk te hebben gevraagd de beide handen aan het stuur te houden, genoot ik verder van de rit.

Vermits het een wagen betrof die hij in een nabijgelegen dorp bij een klant moest leveren werd ik na een tijdje tot zijn grote spijt en tot mijn opluchting afgezet. Gelukkig maar, stel je voor dat ik met hem het dorp was binnengereden! Een iets gammelere wagen bracht mij later ter bestemming.

Ooit besloot de studentenvereniging van mijn universiteitsstad net voor het kerstverlof een weekendje te organiseren in de Ardennen.

Sommige oudere studenten bezaten reeds een wagen en de ‘fils à papa’ leenden die van hun vader of moeder. Wij, tot het proletariaat behorende eerstejaars moesten zelf maar uitmaken hoe wij ter plekke geraakten en besloten te liften. Daartoe verdeelden wij ons in groepjes van twee.

Een bevriende studente ging samen met mij op stap. Het was 12 december en het was bitter koud en regenachtig. Het liften vlotte niet. Na een tijdje vroeg ze of ik mij wat wilde verwarmen.

Toen ik, enigszins verbijsterd, vroeg wat ze daarmee bedoelde, toverde ze een flask met jenever uit haar  binnenzak. Wij hadden nog maar net een teug genomen – die ons inderdaad opwarmde – toen een reusachtige vrachtwagen voor ons stopte.

Na mijn medestudente in het gevaarte te hebben gehesen, kroop ik haar achterna. De trucker keek ons vrolijk aan en vroeg zich af waar wij in dit hondenweer naar toe wilden. Neen, we waren géén liefdeskoppel op de vlucht, maar gingen onze vrienden in hartje Wallonië vervoegen voor een weekendje 'gezonde lucht inslaan'.

De man was nog meer geamuseerd toen hij al snel de alcohol walm in zijn cabine gewaar werd. Wij verzekerden hem dat wij elk maar één slokje gedronken hadden en stelden allerlei vragen over het truckersbestaan.

Wij realiseerden ons niet hoe zwaar deze job wel was en hielden even de adem in toen een verkeerslicht net op oranje sprong bij het oprijden van een kruispunt. De chauffeur legde ons uit dat bruusk remmen met zulk een gevaarte geen optie was en dat veilig rijden met dergelijke mastodonten door velen fout begrepen werd.

De hele reisweg lang praatten we nog verder over de risico’s en gevaren van het beroep maar ook over de wereldwijde solidariteit en kameraadschap tussen collega’s.

Toen wij na een gulle hand shake op onze bestemming werden afgezet, besloten wij dat alle hardwerkende  truckers het wel verdienden om eens in het zonnetje gezet te worden.

Wisten wij veel dat zoveel  jaren na datum de dag van ons avontuur zou uitgeroepen worden tot de dag van de vrachtwagenchauffeur (12/12/2019 - dit jaar op 10 december).

Toen ik mij destijds zelf het vaste voornemen had gemaakt om lifters op te pakken eens ik ‘groot zou zijn’ en over een wagen zou beschikken had ik mij niet kunnen voorstellen dat de duimen in de lucht helaas een zeldzaamheid zouden worden.