Voor schrijvers, door schrijvers
  • Columns

    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Meedoen?

    Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Column

Jouw column hier toevoegen?

Dichterlijke vrijheid

Afgelopen week kreeg ik het bericht dat een gedicht van mij wordt opgenomen in een poëziebundel. Best opmerkelijk, want ik ben geen dichter. Goed, vroeger, toen ik nog dweepte met Grote Gevoelens, voornamelijk de gevoelens waar je heerlijk in kan zwelgen, reeg ik met enige regelmaat bijvoeglijke naamwoorden aan zelfstandige naamwoorden en noemde dat gedichten. Veel had het niet om het lijf. Verder dan de Taalalmanak van de lerarenopleiding ben ik nooit gekomen. En dat is maar goed ook.

Ik heb ook niet veel met gedichten. Een enkel gedicht kan ik waarderen. ‘Vrede’, van Leo Vroman bijvoorbeeld. Of ‘twee hondjes’, dat toegeschreven wordt aan Godfried Bomans. Soms staar ik naar een gedicht in de zaterdagbijlage van Trouw, probeer het te begrijpen en te waarderen aan de hand van de uitleg die Janita Monna er bij geeft. Poëzie moet je leren lezen, is mij bekend, maar het juiste handboek heb ik nog nooit kunnen vinden. Poëzie is afdalen naar een ander bewustzijn, zei een dichtende kennis tegen me, maar ik kon de trap naar beneden niet vinden.

Niet getreurd, ik schrijf verhalen. Daar kan ik voldoende bevrediging uit halen en mijn ei in kwijt.

Maar vorig jaar schreef ik dan toch een gedichtje. Het had als titel: ‘waarom ik geen gedichten schrijf.’ Bedoeld als grapje. En toen ik kort daarna via Facebook op een gedichtenwedstrijd stuitte, besloot ik het in te sturen. Waarom weet ik nog steeds niet, ik had zelf niet de indruk dat het goed was, hooguit grappig. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik enkele weken later het bericht kreeg dat mijn gedicht opgenomen zou worden in een bundel. Ik moest er zelfs een beetje om grinniken. Daar waar ik met mijn verhalen elke keer een enorme drempel over moet om het aan de buitenwereld te durven tonen en weken van slag ben als ook maar iemand er iets negatiefs over zegt, heb ik bij gedichten het gevoel dat ik niets te verliezen heb. Mocht men zeggen dat het niets is, zal ik ze volmondig gelijk geven en er geen seconde minder om slapen.

Een maand geleden zat ik achter mijn computer met de bedoeling aan mijn roman te werken. Al gauw staarde ik uit het keukenraam, het typen wilde niet vlotten. Ik bekeek de pruimenboom, zag hoe vol bloesem ze zat en de term ‘wellustig’ kwam in me op. Omdat een wellustige pruimenboom niet voldoende stof biedt voor een verhaal, zette ik het in dichtvorm. Twee dagen later kwam er op Facebook een poëziewedstrijd voorbij. Voor ik het wist had ik het gedicht – in een klein half uur geschreven-  in een mail geplakt en opgestuurd. Daarna vergat ik het hele gebeuren. Tot ik afgelopen week via de mail werd gefeliciteerd: Mijn gedicht wordt opgenomen in een bundel.

Ik heb geen idee wat de waarde van deze bundel is, behalve natuurlijk de emotionele waarde voor de dichters die erin staan. Ik weet niet hoe hoog het niveau is, of hoe laag. Ik ken de mensen die in de jury zaten niet, omdat ik nou eenmaal weinig dichters ken. En eigenlijk maakt het me ook niet uit. Ik ben immers geen dichter.

Wat me wel frappeert: bij het insturen van gedichten heb ik geen enkele verwachting. Daardoor voel ik me vrij te schrijven wat ik wil. Vervolgens stuur ik het  in en vergeet het weer. Dat levert iets op. In tegenstelling tot mijn verhalen, waar ik vaak zo lang aan zit te schaven en te schuren dat de deadline van een inzending verstreken is voordat ik mijn moed bij elkaar heb kunnen schrapen om het in te sturen. Wat dus niets oplevert, behalve frustratie en een bureaulade vol beschreven vellen.

Misschien moet ik ophouden met het eindeloos analyseren van mijn verhalen. Gewoon schrijven, even laten liggen, keertje herschrijven en opsturen. Net als bij de twee gedichten die ik schreef. En wie weet komt er dan binnenkort een juichend mailtje binnen. Dat een kort verhaal van mijn hand opgenomen wordt in een bundel.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 647
(De gemiddelde waardering is 5 door 1 stem(-men)

Reacties   

# RE: Dichterlijke vrijheidKees de Vreugd 09-05-2017 14:36
Haha, herkenbaar. Ik gebruik Facebook als platform voor mijn hersenspinsels. De stukjes die het best worden ontvangen (geliked en gedeeld) zijn vaak de stukjes die ik in een opwelling en zonder noemenswaardig redigeren de wereld in slinger.
Melden aan beheerder

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

De schrijfopdracht. Net iets lastiger...

Maar een schrijfopdracht is ook leuk en spannend.Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een…

Cursiefje relativeert de realiteit

Bij cursiefjes verwachten wij een korte tekst, vaak geschreven in de ik-vorm, met gebruik van eenvoudige taal, die echter door de taalhumor vaak verrassend en origineel wordt. Het cursiefje vertelt…