Columns

Columns op Schrijverspunt
  • column120Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • meedoenWil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Een artikel beoordelen? Breng dan s.v.p. een stem uit  door op de gewenste(1-5) ster te klikken. (5 sterren is de hoogste waardering)

De olifant in onze bovenkamer



Is het niet merkwaardig dat vooral erudiete, en vaak intellectuele mensen denken een soort allesomvattende (en eventueel eclectische) keuze te moeten maken in de tot nu toe gepresenteerde filosofieën? Dan heb ik het niet over diegenen die filosofie als een spel beoefenen omwille van de intellectuele uitdagingen (met als extra-bonus dat het het nog zin lijkt te hebben ook). Nee, ik heb het over de gedrevenen, de zinzoekers, de wanhopigen en de afgevallenen. En die –in deze context- de twijfelachtige gave hebben om hier intelligent mee om te springen.

Kortom: de ware filosoof.

Grootmoedig verklaren deze waarheidszoekers zich tot agnost, getuigen zij de waarheid niet in pacht te nemen, stellen zich luisterwillig op voor die andere onwetenden, citeren wijsgeren (meestal overleden) om het eigen beperkte begrip ervan kracht bij te zetten, hameren op één of andere niet nader benoemde ‘wetenschappelijke’ bewijskracht, hullen zich in angstvallig stilzwijgen, verwarren half vergeten filosofische begrippen, ironiseren andermans authentieke belevingen, gooien zich vrolijk en nietsvermoedend in een hoop denk-valkuilen, enz…

Kortom: uiten zich als een hoopje mens.

Vol eigendunk, alsof een mens nog tijdens zijn eigen leven de ultieme waarheid kan ontdekken die zovelen anderen is ontgaan, en door slechts sommigen wordt geclaimed. Elke filosofie wordt steeds afgerekend met behulp van de rede en nieuwe inzichten. Ondertussen is er een waar arsenaal opgetrokken van de meest uiteenlopende wereldbeschouwingen. De geschiedenis leert ons dat dit een proces in wording is. De mens breidt zijn bewustzijn alsmaar verder uit in een steeds rijkere toekomst.

Dit besef, van hier als mens deel aan te kunnen hebben, zou toch ieder moeten vervullen van ontzag voor het eigen kunnen, het eigen durven, de eigen ontginning van mogelijkheden, de eigen creativiteit, het eigen vernuft… kortom voor al wat besloten ligt in ons mens-zijn. Hoe dit precies steeds wordt vertaald -in allerlei filosofieën, in kunstwerken, in wetenschappelijk én pseudo-wetenschappelijk onderzoek, in allerlei omgangsvormen, het maakt niet uit in wat- dit alles maakt natuurlijk deel uit van wie we zijn. 

Mensen verliezen zich toch zo makkelijk in deze vertalingen en stranden dikwijls in een kluwen van schijnbare tegenstellingen, doorwrochte gedachtenspinsels, allerlei psychologische en sociale problemen. Voortdurend zoekt de mens naar datgene wat hij niet kan vatten en kan zo terechtkomen in een soort van “lost in translation”, in existentiele twijfel en fundamentele onvrede met zichzelf.

Nogal wat mensen verdrinken tijdens deze voortdurende ontdekkingstocht, terwijl ons mens-zijn ons juist midden in de wereld plaatst. Dit allemaal dankzij ons zelfbewustzijn als unieke menselijke ervaring.

De verklaring van dit zelfbewustzijn in evolutionaire of biologische termen is natuurlijk zeer boeiend, maar kan de ervaring ervan nooit weergeven, net zomin je de ervaring van bvb kleur kan objectiveren omdat elke ervaring beleefd wordt door en binnen het subject. De mens reflecteert zichzelf voortdurend in de wereld en doet dat beredeneerd. Dankzij de ratio en de verbeelding komt er historisch gezien nooit een eind aan dit zelfbewustwordingsproces.

En ja: deze bewustzijns-ervaring kan men natuurlijk ook niet objectiveren. Maar net zomin kan iemand deze ontkennen. Mij vervult dit besef soms met intense vreugde en soms met diep verdriet. Maar wanneer alles uitvlakt in een kaal zin- en oeverloos bestaan en er slechts de rede overblijft, dan weet ik dat dit geen vruchten draagt. Dan voel ik me wezen- en levenloos. Dan mis ik de intrinsieke waarde van m’n bestaan, als die vaas uit de parabel die in stukken is gevallen.

En plots verschijnt die olifant terug in m’n bovenkamer: de Aha!-erlebnis van wie ik ben, wie ik was en levenslang zal zijn.

 

Parabel van de vaas en de karaf

Of de olifant in onze bovenkamer


Er was eens een vaas die zichzelf beschouwde, maar geen begrip van schoonheid had.

Vanop haar plaats op het buffet, had de vaas ruim zicht op de TV. Op een keertje zag zij een documentaire van een keramiekfabriek en een emailleringsproces. Zij ontdekte vorm en functie van alle andere dingen rondom haar zoals een fruitmand, een beeldje en het kleedje waar ze allemaal op uitgestald stonden.
Uiteindelijk begreep zij hoe ze tot stand was gekomen, wat voor vormen de dingen allemaal kunnen aannemen en wat haar zoal onderscheidde van bijvoorbeeld die vierkante waterkaraf naast haar, die met zijn ene oor.

Tot zover had de vaas nog steeds geen idee van het concept 'schoonheid'.

Maar meer en meer herkende zij zichzelf in haar buren. Zij zag zich in goed gezelschap van het stilleventje boven haar tegen de muur en het halmenmotiefje op het behang. Af en toe lonkte zij heimelijk naar de Ficus Benjamina op het parket. Als er mensen langs haar liepen kreeg zij dikwijls een glimlachje toegeworpen. En telkens er bloemen in haar werden gezet, voelde zij de feestelijke harmonie die erin besloten lag.

En allengs begreep zij zichzelf in haar eigen sier en kreeg een stil vermoeden van haar eigen schoonheid als een schitterend orgelpunt in de vredige huiskamer.

Vol vuur vertelde zij dit alles aan de één-orige karaf. Tja, je moet het toch aan iemand kwijt, niet?

Deze krabte zich achter het oor: "jaja, allemaal goed en wel", knorde hij, "maar we weten toch al heel lang hoe we functioneren en tot stand zijn gekomen? Dat hebben we toch allemaal bestudeerd? Welke meerwaarde geeft jou die 'schoonheid' dan? Wat dat dan ook moge betekenen? Of we ons nu bevinden onder een beschilderd doek wat aan de muur hangt en of er dingen met stelen en blaadjes in ons worden gestoken of water, dat doet er toch niet toe? Jij bent gewoon een vaas en ik een karaf. Want dat zeggen de meetresultaten."

Daar had de vaas niet van terug. En daar stond zij dan met al haar schoonheid en haar mond vol tanden...

Tja…”, zei de vaas wat onzeker en keek peinzend de karaf aan, “dan zijn we iets vergeten op te meten zeker?

Mmm, misschien wel…” aarzelde de karaf, “… maar wat? We zijn toch omringd door dezelfde dingen, kijken naar dezelfde TV-programma’s, er wordt ons allebei hetzelfde water gegeven, soms krijg ik zelfs ook die dingen in me gezet… Waar heb je het dus eigenlijk over?

De vaas stak haar neusje de lucht in. Het kwam er een tikkeltje verwaand uit: "Wel, tja hoe zal ik het zeggen... Ik zie mezelf in al wat me omringt..."

De karaf snorkelde verontwaardigd wat lucht door zijn heerlijk helder water.
"Huh! Ik zie alleen het plafond gespiegeld in mezelf!", en keek wat minachtend naar de vaas. "En dat alleen nog maar als ik zwijg!", sneerde hij haar toe.

In gedachten verzonken vielen ze beiden in slaap. De karaf droomde van gulzige gulpen fris water, de vaas verrukte zich over de bloemenpracht die zij mocht dragen.

Straks zullen ze wakker worden, als vaas naast karaf.

 
 
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 134
(Gemiddelde waardering 4 met 1 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Wil je deze schrijver nomineren!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 verschillende schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de groene button te klikken.

Dank voor je nominatie!

Elke bezoeker van Schrijverspunt kan schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver. In totaal mag elke bezoeker 2 verschillende schrijvers nomineren over heel 2019. Nomineren is mogelijk tot 31 december 2019.

Omdat we streven naar een eerlijke nominatie voor Talentvolle schrijver 2019 controleren we elke nominatie op geldigheid. Ongeldige nominaties tellen niet mee in de score en verwijderen we.

Om de geldigheid van een nominatie te controleren vragen we je hieronder je e-mailadres in te vullen.  We garanderen dat we dit emailadres niet aan derden verstrekken en slechts gebruiken voor controle. Na afronding van de nominatie verwijderen we  dit e-mailadres.
Ongeldige invoer

Top 10: Hoogste beoordeelding in deze rubriek

Top 10 : Meest gelezen in deze rubriek

Recente inzendingen voor schrijfactiviteiten met een hoge waardering van bezoekers.

Haiku bij aquarel

sept 21, 2019 Poëzie Guido Aerts

ziek zijn

okt 12, 2019 Poëzie Sherina aka.sheri

Meer schrijfactiviteiten