Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

De noodzaak tot schrijven

Laatst las ik een oud interview met Paul Sebes, literair agent. Hij krijgt zo’n duizend manuscripten per jaar opgestuurd. Negenennegentig procent daarvan is rotzooi. Sebes vroeg zich af waarom mensen de drang tot publiceren hebben. “Print het uit, geef het aan vrienden en kennissen om te lezen en iedereen vindt het prachtig. Dat moet toch genoeg zijn?”

Dit soort opmerkingen is volgens mij gerelateerd aan de vraag: Wat is je noodzaak tot schrijven? Ik hoor de vraag bij uitgevers, op literaire avonden, in interviews.

Er zijn schrijvers die dat heel precies kunnen verwoorden. Ze hebben iets meegemaakt en verwerken dat in een verhaal of roman. Zo kunnen andere mensen zich erin herkennen. Of: “Ik kwam erachter dat er nog geen kookboek is met makkelijke recepten die én veganistisch én Arabisch zijn.”

Ik vind de ‘noodzaakvraag’ een gekke vraag. Ik snap hem ergens wel, of waarom hij gesteld wordt. Maar ik kan er niets mee. In verband met mijn debuutroman is deze vraag mij drie keer gesteld. Elke keer voelde ik verbazing. En onmacht, omdat ik geen ander antwoord dan een hakkelend kon geven.

Want wat is noodzaak tot schrijven? Volgens mij had mijn oudste zoon laatst een noodzaak tot schrijven, toen hij erachter kwam dat zijn poëziewerkstuk drie dagen later ingeleverd moest worden.
Maar mijn noodzaak? Ik kan niet beargumenteren waarom ik een bepaald verhaal schrijf. Het verhaal waar ik de Nijmeegse literatuurprijs mee won, had geen enkele noodzaak. Het was een verhaal, bedacht als onderdeel van een schrijfcursus. Had ik hem niet geschreven, had ik hem niet gemist.

Maar toch.

Een verhaal schrijven is een puzzel. Hoe krijg je de personages geloofwaardig? Hoe krijg je de plot sluitend? Waarom loopt deze zin niet? Zodra ik in een verhaal zit, word ik als het ware ook een personage: ik zie, ruik, voel en proef de sfeer. Dat houd ik niet tegen, dat wordt een deel van mijn wereld. Het houdt pas op als het verhaal af is. En ik begin aan een nieuwe puzzel. Is dat noodzaak genoeg?

Tijd om terug te komen op de vraag van Paul Sebes, waarom toch die noodzaak tot publiceren?

Een verhaal publiceren is een vorm van exhibitionisme, waarbij niet de geslachtsdelen maar de geest getoond wordt. Daar word ik niet seksueel, maar geestelijk door geprikkeld. Mijn hypofyse wordt gekieteld door alle complimenten. Bijkomend voordeel is dat ik veel meer in aanraking kom met mensen die ook van boeken houden, die me inspireren en stimuleren. Je zou het de ideale werkplek kunnen noemen. Bovendien doe ik het liefste wat ik wil: schrijven, lezen, praten over schrijven, praten over lezen. Hoe meer ik gelezen word, dus gepubliceerd, hoe vaker ik op mijn ideale werkplek mijn favoriete werk kan doen. Als in: van je hobby je beroep maken. Misschien ligt daar mijn noodzaak tot publiceren wel.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 1096

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.