Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 670

De noodzaak tot schrijven

Laatst las ik een oud interview met Paul Sebes, literair agent. Hij krijgt zo’n duizend manuscripten per jaar opgestuurd. Negenennegentig procent daarvan is rotzooi. Sebes vroeg zich af waarom mensen de drang tot publiceren hebben. “Print het uit, geef het aan vrienden en kennissen om te lezen en iedereen vindt het prachtig. Dat moet toch genoeg zijn?”

Dit soort opmerkingen is volgens mij gerelateerd aan de vraag: Wat is je noodzaak tot schrijven? Ik hoor de vraag bij uitgevers, op literaire avonden, in interviews.

Er zijn schrijvers die dat heel precies kunnen verwoorden. Ze hebben iets meegemaakt en verwerken dat in een verhaal of roman. Zo kunnen andere mensen zich erin herkennen. Of: “Ik kwam erachter dat er nog geen kookboek is met makkelijke recepten die én veganistisch én Arabisch zijn.”

Ik vind de ‘noodzaakvraag’ een gekke vraag. Ik snap hem ergens wel, of waarom hij gesteld wordt. Maar ik kan er niets mee. In verband met mijn debuutroman is deze vraag mij drie keer gesteld. Elke keer voelde ik verbazing. En onmacht, omdat ik geen ander antwoord dan een hakkelend kon geven.

Want wat is noodzaak tot schrijven? Volgens mij had mijn oudste zoon laatst een noodzaak tot schrijven, toen hij erachter kwam dat zijn poëziewerkstuk drie dagen later ingeleverd moest worden.
Maar mijn noodzaak? Ik kan niet beargumenteren waarom ik een bepaald verhaal schrijf. Het verhaal waar ik de Nijmeegse literatuurprijs mee won, had geen enkele noodzaak. Het was een verhaal, bedacht als onderdeel van een schrijfcursus. Had ik hem niet geschreven, had ik hem niet gemist.

Maar toch.

Een verhaal schrijven is een puzzel. Hoe krijg je de personages geloofwaardig? Hoe krijg je de plot sluitend? Waarom loopt deze zin niet? Zodra ik in een verhaal zit, word ik als het ware ook een personage: ik zie, ruik, voel en proef de sfeer. Dat houd ik niet tegen, dat wordt een deel van mijn wereld. Het houdt pas op als het verhaal af is. En ik begin aan een nieuwe puzzel. Is dat noodzaak genoeg?

Tijd om terug te komen op de vraag van Paul Sebes, waarom toch die noodzaak tot publiceren?

Een verhaal publiceren is een vorm van exhibitionisme, waarbij niet de geslachtsdelen maar de geest getoond wordt. Daar word ik niet seksueel, maar geestelijk door geprikkeld. Mijn hypofyse wordt gekieteld door alle complimenten. Bijkomend voordeel is dat ik veel meer in aanraking kom met mensen die ook van boeken houden, die me inspireren en stimuleren. Je zou het de ideale werkplek kunnen noemen. Bovendien doe ik het liefste wat ik wil: schrijven, lezen, praten over schrijven, praten over lezen. Hoe meer ik gelezen word, dus gepubliceerd, hoe vaker ik op mijn ideale werkplek mijn favoriete werk kan doen. Als in: van je hobby je beroep maken. Misschien ligt daar mijn noodzaak tot publiceren wel.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© marjon klomps
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 1395
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "De noodzaak tot schrijven"

Geschreven door marjon klomps . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...