Voor schrijvers, door schrijvers
  • Columns

    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Meedoen?

    Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Column

Jouw column hier toevoegen?

De kok en de meeuw

Het waren een paar zware maanden. Zo zwaar dat ik voor het eerst een Terugblik heb gemist, en deze een dag te laat inlever. Het grootste deel van mijn werkzame leven heb ik, heel ouderwets, voor hetzelfde bedrijf gewerkt: een kleine speler op de Maritieme markt. Schepen technisch in orde houden is wat wij doen. Binnenkort waarschijnlijk deden.

Het lijkt erop dat een bedrijf dat al meer dan zeventig jaar geleden is opgericht, nu onder het geweld van door banken afgedwongen schaalvergroting het loodje gaat leggen. Werknemers met een staat van dienst van vijfentwintig jaar, of langer, moeten nu wat nieuws gaan zoeken. Ook deze Terugblikker heeft voor het eerst van zijn leven moeten solliciteren. Ik heb vele talenten: solliciteren is er niet een van.

Het levert hilarisch materiaal op, maar dat zal tot een volgende Terugblik moeten wachten, vrees ik. In turbulente, onzekere tijden neigt de menselijke geest, althans de mijne, tot nostalgie. Het wil de waan van de dag ontvluchten, denk ik. Mijn nostalgische geest toverde benedenstaande herinnering naar boven, uit een tijd waarin het economisch goed ging en de banken zich niet met het bedrijfsleven bemoeiden. Herinneringen zijn soms pleisters; doekjes tegen het bloeden.

We schrijven omstreeks 1998:

Tegenwoordig moet je de Nederlanders aan boord van Nederlandse schepen met een lampje zoeken. Hier en daar dwaalt er nog een verdwaasde, van de wereld losgezongen kapitein rond; de rest van de bemanning is vervangen voor Oost-Europese, Russische, of Aziatische vakgenoten. In mijn tijd op zee – opa vertelt – waren de Nederlanders dikker gezaaid, maar zelfs toen, alweer zo’n twaalf jaar geleden, begonnen we al zeldzamer te worden.

Ik heb het geluk gehad op de valreep nog met een Nederlandse kok te varen. De man had ooit gebokst en dat was hem aan te zien: scheve neus, bloemkooloren, twee meter lang en breed, en gespierd als Schwarzenegger. Hij had een angstaanjagende verschijning, maar bleek een aardige kerel en een ontzettend goede kok. Een ruwe-bolster-blanke-pit stereotype. Zijn naam weet ik niet meer, maar hij kwam uit Eindhoven.

De kok vond een meeuw aan dek. De meeuw was meegekomen met een zwerm soortgenoten, die even op de luiken hadden gebivakkeerd om uit te rusten. De zwerm meeuwen was opgefrist en uitgerust vertrokken, maar deze meeuw was achtergebleven. Hij zat op een bolder, met zijn kop ingetrokken en met zijn mottige, warrige verendek zag het beestje er triest uit: die arme drommel was duidelijk doodziek.

De kok nam de meeuw onder zijn hoede. Uit een triplex plaat zaagde en timmerde hij een kistje, bedekte de bodem ervan met wat stro (waar hij dat vandaan haalde is me tot op de dag van vandaag een raadsel) en improviseerde zo een tijdelijk onderkomen voor zijn zieke nieuwe vriend. Hij voerde hem met stukjes vlees en vis, en druppelde met een pipet, die hij uit de medicijnkast had gesnaaid, wat water in zijn strot.

Dagenlang was hij niet bij het beestje weg te slaan. Zijn goede zorgen voor zijn gevederde vriend bleven voor de rest van de bemanning niet onopgemerkt. Normaal gesproken zou iets dergelijks de kok op een paar harde grappen komen te staan, maar in dit geval durfde geen mens zich er aan te branden. Het was hem bittere ernst. Hij hield van zijn meeuw en god stond degene bij die daar grapjes over zou durven maken. Niemand durfde.

De zorgen en doorwaakte nachten eisten hun tol. De kok ging er met de dag slechter uitzien. Ik had met die twee te doen en bezocht ze dagelijks.

“Hoe is het met de patiënt?” vroeg ik dan, tegen beter weten in.
“Hij ziet er al wat beter uit, vind je niet?”
Dan wierp ik een blik op het hoopje ellende in zijn geïmproviseerde nest, en zei voorzichtig: “Kokkie …”
Die beul uit Eindhoven wilde er niks van weten. Hij wendde zich bruusk van me af.
“Ja, het gaat al een stuk beter met ‘m.”
Met een vinger zo groot als een leverworst krabbelde hij de meeuw voorzichtig in zijn nek. “Stukken beter.”

In zijn ogen zag ik dat hij ook beter wist.

Op de morgen van de vierde dag trof ik hem buiten aan. Het was heel vroeg; de zon stond nog laag en rood op de horizon. De rest van de bemanning sliep nog. Hij stond met zijn rug naar me toe en leunde met zijn kolossale onderarmen op de railing. Nieuwsgierig naar wat hij daar stond te doen liep ik naar hem toe. Met mijn half slapende kop dacht ik echt dat hij daar op dit onchristelijke uur stond te vissen.

Hij had inderdaad een vislijn in zijn handen, maar aan het eind van het lijntje bungelde een kistje. Hij had hem waarschijnlijk met wat oude kogellagers of iets dergelijks verzwaard en er een deksel op gespijkerd. Het kistje verdween in de golven. Op dat moment begonnen de schouders van de kok te schokken. Hij liet het lijntje los en mompelde, heel zachtjes, maar hard genoeg voor mij om het nog te kunnen verstaan: “Rust in vrede, maatje.”

Ik besloot hem dit intieme moment te gunnen en maakte me ongezien uit de voeten. In de messroom wachtte een pot verse koffie.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 390
(De gemiddelde waardering is 5 door 3 stem(-men)

Reacties   

# turbulente tijdenE E (©Inspiratiewater) 03-12-2018 14:47
Beste Kees. Geef me de vijf. Ook zware onzekere turbulente tijden hier.

Die kok was een man naar mijn hart.

Ik hoop, dat het ophalen van je nostalgische herinneringen en het schrijven erover je heeft geholpen. Succes gewenst met je activiteiten.
Melden aan beheerder

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

Poëzie lezen of publiceren?

Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer…

Jouw quote te lezen voor anderen?

Een quote is een aanhaling of een citaat, ofwel een weergave van wat iemand gezegd heeft. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw quote. De quote mag van jezelf zijn of een leuke door jou gevonden…