Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

De indringer

‘’HAROLD!’’

Ik schrik wakker. Iemand roept m’n naam. Het is een vrouwenstem en ze blijft maar roepen. Hou op met schreeuwen alsjeblieft. Wie is dat toch?
Half slapend strompel ik uit mijn hol. Ik zie nog wazig. Eerst rek ik me uit en was ik m’n gezicht. Die vrouwenstem maakt nog steeds herrie, maar nu bonkt ze ook nog op mijn deur. Ik loop de trap af en merk dat het al dag is.

Plotseling ruik ik iets goddelijks.

Is dat gedroogde banaan? Volgens mij wel, OMG! Ik race naar de voordeur, zo snel als Churandy Martina. Bijna val ik naar buiten, ik woon namelijk op 2 hoog.
Ik had gelijk, het is een stukje gedroogde banaan. Ik probeer het te pakken maar dat lukt niet. Het zit aan iets vast. Het is het schreeuwende vrouwtje. Haar grote mensenklauw houdt mijn bananenstukje in de lucht. Het is te hoog. Ik kom er niet bij. Eerst maakt ze me wakker en nu wil ze de banaan niet geven, wat een bitch.
‘’Kom Harold, pak de banaan.’’
Ja, dat gaat moeilijk als je hem 20 centimeter in de lucht houdt. Ik probeer te springen maar mijn zware lichaam komt niet omhoog. Ach, dat stukje banaan komt later wel weer. Ik ga weer terug naar m’n hol, daar ligt toch al een voorraad eten. Ik loop de trap weer op.

De klauw van het vrouwtje komt dichterbij.

Wil ze me nou pakken? Ik probeer weg te rennen maar de klauw is sneller, nog sneller dan Churandy.
Shit.
Ze heeft me.
Ik word meegenomen naar buiten. Het vrouwtje zet me op het gras. Ben ik nu vrij? Zal ik wegrennen? Ja. Dit is een buitenkans. Ik ren weg, sneller dan Churandy, sneller dan de klauw. Ik ben vrij. De geur van vers gemaaid gras doordringt mijn snuit. Het hele grasveld is van mij. Ik kan het niet geloven. Ik verzamel alle blaadjes die ik kan vinden en stop ze in mijn wangen. Dit is het leven.
Maar wacht.
Mijn drinken ligt nog thuis. Ik droog zo uit. Ik loop zo onopvallend mogelijk terug naar mijn huis om mijn drinkfles te pakken. Het is te hoog, 2 hoog. Ik kom er niet bij. Volgens mij ben ik gezien.

De klauw van het vrouwtje komt weer dichterbij.

Ze heeft me te pakken. ‘’Wil je weer terug naar je hok?’’ Euh, het is een huis, geen hok.
Maar ik heb dorst, dus ja. Ik wil terug.
De klauwen zetten me terug in m’n huis. Ik slurp wat water naar binnen en ren snel terug naar m’n voedselvoorraad.

Home sweet home. 



Door: Jennifer Siemerink
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 540
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.