Voor schrijvers, door schrijvers
  • Columns

    Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
  • Meedoen?

    Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen (lid worden is gratis).
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
    Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Column

Jouw column hier toevoegen?

De HBO Levenseinde

Toen ik 75 was geworden, kreeg ik een brief van de gemeente met een formulier dat ging over het vrijwillig levenseinde bij een voltooid leven. Ik vulde het formulier gehoorzaam in maar aarzelde bij de vraag of ik een rollator had. Die had ik niet. Maar ik had wel een wandelstok en schrapte daarom rollator door en verving het door wandelstok. Wie weet zou het helpen.

In het centrum was een piekfijn sterfhuis verrezen dat er uitzag als een soort chique hotel en in de volksmond werd aangeduid als het sterfhuus. Officieel heette het Hospice Sad Munster. Het werd gerund door netjes geklede vrijwilligsters die je beleefd aanspraken als je binnenkwam voor een open dag. Maar als ik dan een borreltje kreeg van een keurige dame in een mantelpakje voelde ik me toch wat unheimlich. En als ik uit het sterfhuis vertrok, keken voorbijgangers me vaak veelbetekenend aan: werd het niet tijd? En hadden ze niet gelijk?

Tegenwoordig houd ik de gordijnen dicht en mijn ogen afgewend als ik stilletjes boodschappen doe. Laatst kreeg ik een telefoontje van de gemeente en een dag later kwam er een man met een baard en een petje die aanbelde. Ik gluurde door de gordijnen maar hij had  mij gelukkig niet gezien. Ik kende hem wel. Hij was van het sterfhuis en had zijn opleiding gevolgd aan de HBO Levenseinde in Enschede en  dat waren harde rakkers. Werd het echt niet tijd? Begon mijn knie niet zo nu en dan op te spelen? En, nog belangrijker toen ik erover nadacht, was mijn leven eigenlijk niet voltooid? Ik zuchtte en keek naar mijn oude mannen handen. Ik tilde ze op maar ze trilden niet.

Dit artikel delen?
  • Hits: 408
(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal