Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

De gulden middenweg

Ik ga weer naar school. En deze keer vind ik het nog leuk ook! De spanning voor de eerste schooldag. Het kennismaken met de studiegenootjes. Het carpoolen. Het verdwalen in de gangen of de ondoorgrondelijke digitale leeromgeving. Huiswerk en stage en lunchen in de kantine. Je ineens heel oud voelen tussen al die broekies. Portfoliootje uploaden. Je POP goed SMART formuleren. Heerlijk!

Ja, op mijn veertigste zit ik toch heel anders in zo’n leslokaal. Scherper, actiever. En dat ligt niet alleen aan die gekke plastic stoeltjes. Ook de manier van leren is toch anders voor ons oudjes. Geen kennistoets, want er wordt verwacht dat iedereen voldoende intrinsieke motivatie heeft om zich de lesstof eigen te maken. Naïef? Moh, als je hoort wat ze aan lesgeld vragen zal dat vast wel kloppen. En straks, als ‘Praktijkondersteuner Huisarts’, zullen we het toch ook zelf moeten doen.

De theorie voelt ook ineens heel anders, met werkervaring op zak. Mijn klasgenoten komen links en rechts met praktijkvoorbeelden, dillema’s en interessante weetjes. Zelf probeer ik ook mijn steentje bij te dragen, zonder een al te zelfgenoegzame, irritante betweter te zijn. Lukt niet altijd ben ik bang. Maar goed, doe wat je kunt, accepteer al het andere, zei een wijs man ooit. Al die praktijkervaring is dus van grote waarde, maar heeft ook een keerzijde. Zeker als je daardoor ineens denkt te weten weet hoe de wereld werkt.

Een voorbeeld. Tijdens de laatste les over kwaliteitsbeleid botste een vurig betoog van de docent over waarden, visie en beleid in de zorg, geheel volgens het net daarvoor behandelde ijsbergmodel, onder de waterlinie op mijn cynisme. Op zich was ik het wel met hem eens. Natuurlijk moet je je werk en je beleid altijd tegen het licht houden van je diepere waarden. Laagdrempelig en toegankelijk, continuïteit, compassie, innovatie, kwalitatieve zorg op maat, persoonlijke aandacht. Mooi, mooi, mooi... Maar zijn dat nou de belangrijkste invloeden op het beleid in de zorg , vroeg ik me hardop af. Die 100 miljard in de zorg harken we toch niet binnen met compassie alleen. Nee, ik wist het wel, schamper verend op mijn plastic kuipje... Bullshit walks and money talks. 

Maar nu twijfel ik. Tuurlijk heb ik gelijk. Geld regeert. Maar moeten we ons dan maar gewoon aanpassen aan de harde commerciële realiteit? Ons schikken in de rol van zorg’producent’ en vooral onze 'declarabiliteit optimaliseren'? Nee, die docent had gewoon òòk gelijk. We moeten onze diepere idealen meer boven water krijgen en ons werk en ons beleid meer toetsen op de kwalitatieve ambities. Aan de andere kant, als we ineens vol idealistisch enthousiasme met geld gaat smijten, wordt het nog druk bij het UWV. Lijkt me ook niet de bedoeling.

‘Alles draait tegenwoordig om geld, kom op zeg, een beetje realistisch!‘ hoorde ik mijzelf mopperen. Ben ik er ook zo één geworden? Ja, misschien wel. Het past in ieder geval prima in het nieuwe collectieve maatschappelijke chagrijn tegen alles wat niet het oude vertrouwde is. Steeds makkelijker gaan we voor de snelle, eenzijdige mening. Over die marktwerking in de zorg. Of zwarte piet. Of vluchtelingen. Of wat dan ook.

ik denk dat de fastfoodcultuur ongemerkt doordringt in ons denken. Maar het gebrek aan nuance breekt ons op, als een zure boer na een Big Mac menu. Alle dagen eenzijdig denken is wel zo makkelijk en ook best lekker natuurlijk. maar maakt ons uiteindelijk net zo traag, star en depressief als alle dagen vette hap.

Zou het kunnen? Oog houden voor de realiteit én onze idealen? Als het zo niet deed denken aan nog meer nostalgisch geneuzel over onze oude munteenheid zou ik zeggen: ‘laten we gaan voor de gulden middenweg’.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 832
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.