Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
De tekst mag niet meer dan 750 woorden bevatten.

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

224 Hits

Publicatie op:
De geloofsbrieven van Kaag

Het eten achter de kiezen. De spanning stijgt. ‘Stil, de voorbeschouwing begint’ – staat het bier koud? Mij benieuwen wat er nieuw is.

Verslaggever Fons Lambie vertelt wat er gelekt is, zoals we dat kennen van de Miljoenennota, die zo incontinent is als een mandje met een chronisch ‘oepsmoment’. Frits lekte ooit het lek, maar ging zelf kopje-onder.

Mark en Hugo – ik noem ze bij de voornaam, zo eigen ben ik met ze geworden – betreden het ‘speelveld’. 

Dat heeft Fons net al gezegd. Daar hadden jullie het de vorige keer ook al over…

Ik zap maar wat. In de journaals herhaalde herhalingen. In talkshows ‘experts’, bijvoorbeeld rare Arie, die zijn sportschoolketen belangrijker vindt dan een terras.

De wissel van de doventolk was het verrassendst.  

‘Zojuist mijn geloofsbrieven getekend, daarmee mag ik volgende week officieel worden geïnstalleerd als Tweede Kamerlid voor D66. Een grote eer!’ Een foto op internet van Sigrid Kaag met een pen in haar hand aan een bureau. Naast het papier haar telefoon. Noch op het papier noch op haar telefoon is iets te lezen. Is er niemand met een telelens? Voor hetzelfde geld schrijft ze een van harte beterschapskaart aan collegaatje Kajsa, of een getuigschrift voor een nieuwe functie van Pieter Omtzigt. Nu weten we het niet. Blinde Maupie: eerst zien en dan geloven.

Wat ik wel geloof, en zelfs zeker weet, is dat de foto geënsceneerd is. Maar wat ik niet geloof is dat Sigrids dans op tafel spontaan was.  

Hoe privé zijn die geloofsbrieven eigenlijk; net zo privé als de notities van de verkenners die met politici praten, van wie het privéleven allang niet meer talkshow-proof-privé is?

De Mocro Maffia-serie is helaas geloofwaardiger dan acteur Bilal Wahib zelf. Hij zet een jongetje van twaalf op internet te kakken door hem te overreden om voor zeventienduizend euro zijn geslachtsdeel te tonen. Hij betaalt uiteraard niet en wil in het tv-programma Beau zijn naam zuiveren. Kort voor de uitzending trekt hij zich terug omwille van het jongetje en zijn familie – ongeloofwaardig(?).

Het Nederlands Elftal maakt eindelijk een statement over de mensenrechten in Qatar met een 'sterke' tekst op hun shirt waarin ze niet spelen. Maar ze gaan er wel voetballen. Tenminste, als ze zich weten te plaatsen – Turkije uit is altijd lastig. Zie daar maar eens te scoren voor verbetering van mensenrechten.

Peter R. gelooft dat sport verbroedert. Marjan Olfers – hoogleraar sport en recht – zegt dat Nederland naar Qatar moet gaan als je iets wilt veranderen. Ik wil het graag geloven, maar geloven doe je in de kerk. Vraag maar op Urk.


Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De geloofsbrieven van Kaag"

© Han Maas

In elke boekenwinkel