Columns

Cool

© Vera Bijma op .

Als ik mijn vijfjarige zoon een kus op zijn wang geef, trekt hij tegenwoordig een zo vies mogelijk gezicht en veegt hij met veel gevoel voor drama zijn wang af, gevolgd door een niet mis te verstaan ‘Blèèèèh!’ Hij is duidelijk de leeftijd gepasseerd waarop ik hem nog heerlijk onder de kusjes mocht bedelven. Sterker nog, hij wil al ‘cool haar’ (lees: gel in zijn haar).
Waar blijft de tijd. Nog even en ik moet hem waarschijnlijk al om de hoek afzetten als hij naar school gaat …

Een heel enkele keer vergeet hij gelukkig zijn rol van ik-ben-al-vijf-en-dus-te-groot-voor-kusjes. Afgelopen weekend was zo’n moment. Met al die feestdagen hadden we al veel te veel binnen gezeten en ik snakte naar wat frisse lucht. Papa wilde echter nog naar de autogarage om nieuwe ruitenwissers te kopen en vroeg of zoonlief met hem mee wilde. Dan zouden ze in de showroom naar coole auto’s gaan kijken.

Tot onze grote verbazing koos onze coole jongen voor een saai wandelingetje met zijn moeder. Het zou ermee te maken kunnen hebben dat we laatst opmerkten dat zijn vriendje zo flink lange wandelingen maakt. Onze zoon is meer van het type ‘draag mij, mijn benen doen pijn, ik kán niet meer’ … na zo’n 500 meter.
Maar hij wil zich niet laten kennen tegenover zijn klasgenootjes. Als we uit school naar huis fietsen, moet ik hem nogal eens duwen omdat hij ‘zóóó moe’ is. Totdat we een meisje uit zijn klas passeren, dan gaat hij ineens op zijn pedalen staan en breekt uit als een rasechte Tour de France-fietser.

Maar goed, terug naar ons wandelingetje. Het zalige van kinderen – vind ik – is dat ze van de meest banale dingen iets bijzonders weten te maken. Zo ook van mama’s saaie wandelingetje over het landweggetje achter onze wijk.
Al gauw had zoonlief een stok gevonden en begon hij pijlen op de grond te tekenen die ik moest volgen.
Afgewisseld met cirkels waar ik een rondje moest lopen. Dikke pret als mama overdreven draaierig bleef rondlopen en de verkeerde kant uit liep.

Daarna kreeg ik de stok. Ik speelde het spelletje mee, maar voegde nog een ander teken toe: een muzieknoot. Daar moest hij dan een liedje zingen. Spontaan zong hij: ‘Mama, ik vind je lief, ik geef je een knuffel en een kus.’ Vervolgens liep hij met een big smile op zijn gezicht naar me toe, sloeg zijn armen om me heen en gaf me een dikke kus.
Hoe cool is dat!

Column

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief