Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 670

Consument

Ik ben nogal beïnvloedbaar.
Als iemand die verkleed is als wetenschapper op tv zegt dat ik als 50-er een vermoeide huid heb die last krijgt van rimpels en ik niet zonder deze crème met exclusief Pro-Xilane-Amino-Peptiden-Endolinecomplex kan leven, ik hem meteen geloof.
Als er dan ook nog eens een fris en fruitig meisje van 16 in beeld verschijnt wat door een veld met bloemen dartelt, haar lange blonde haar dansend op een zomerse bries, ben ik verkocht.
Ik wil ook amino-pep-nog-iets-dinges! Ik wil ook een stralende teint! Ik wil ook door een bloemenveld dartelen in een zomerse bries! Ik ren meteen naar de spiegel en ja, als ik goed kijk zie ik dat mijn huid best wel het predicaat 'vermoeid' verdient. En zie ik daar niet een rimpel? Een doffe teint?

Bezorgd check ik mijn agenda. Heb ik deze week nog tijd om naar de winkel te gaan? De dagen zijn allemaal vol gepland. Geen wonder dat mijn collageenproductie vermindert! Geen wonder dat daardoor de elasticiteit afneemt met dofheid tot gevolg!
Als ik dan eindelijk in het bezit ben van de zo gewilde crème, valt het me na 2 dagen gebruik meestal een beetje tegen. Ik zie er net zo uit als anders, er groeien geen bloemen in het veld en mijn haar danst nog steeds niet. Jammer, miskoop-laatje.

Maar denk vooral niet dat ik er iets van leer. De volgende keer is het weer raak. Nu ontdek ik dat ik al 50 jaar leef zonder dat mijn wimpers ooit 60% meer volume hebben gehad! Zonder dat ze sky-high zijn gelift! Ik heb daar natuurlijk ook recht op, dus schaf ik onmiddellijk de felbegeerde mascara aan, met het speciaal gevormde borsteltje die mijn stoppeltjes in woeste wapperwimpers belooft om te toveren.
Again: misloop-laatje

Mooie namen triggeren ook mijn bankpas, bigtime. Zo ligt er in hetzelfde laatje inmiddels naast de dagcrème en de mascara ook een doosje oogschaduw met de welluidende naam: Stormy Blue. Prachtig nietwaar? Alsof iemand me een blauw oog geslagen had.

En het is niet alleen bij make-up, want ik schilderde ooit mijn hele woonkamer in de VT-Wonen kleur Vreugde, omdat ik daar zo blij van werd.
Iets minder blij werd ik van de daadwerkelijke kleur, die van een radioactieve sinaasappel. Ik dacht dat dat vast wel zou wennen en ging zitten wachten op het komende geluk. Dat kwam pas toen ik alles overschilderde in een normale kleur.

Leer ik van bovenstaande ervaringen? Driewerf neen.

Zo werden er onlangs nieuwe snoepjes gepresenteerd, met echt fruitsap en zonder kleurstoffen. Die moest ik hebben. Niet om het fruitsap en de afwezigheid van kleurstoffen

-gaap- maar om de beloofde smaken. Geen sinaasappel of banaan -dubbel gaap- maar … tromgeroffel…watermeloencactusvruchtpaarsepitahaya.

Elke keer als ik naar de supermarkt ging rende ik hoopvol naar de afdeling snoep, ondertussen kinderen aan de kant duwend (stel dat die eerder zouden zijn dan ik) en was ik zwaar teleurgesteld omdat ze er nog niet waren. Maar toen ik dan eindelijk deze kostbare snoepjuweeltjes in mijn gretige handen had en in de auto het zakje al openscheurde, wachtend op de exquise melange van hemelse smaken die mijn smaakpapillen een nooit eerder beleefd genot zouden laten ervaren werd ik zwaar teleurgesteld.
Ze smaakten naar zeep.

Mijn naam is Fiona Huisman.
Ik ben een consument.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Fiona Huisman
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 844
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Consument"

Geschreven door Fiona Huisman . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!