Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Cold War verdient geen Oscar

Regisseur Pawel Pawlikowski won met Ida een Oscar. Zijn Cold War is dit jaar twee keer genomineerd. Alle recensies zijn lovend. Waarom liet de film mij dan toch teleurgesteld achter?

Iemand zegt in de film: ‘De tijd doet er niet toe als je van elkaar houdt.’ Ik hield mijn zakdoek gereed: altijd mooi, de eeuwige liefde. Denk aan Titanic of Tristan en Isolde. Maar die verwachting wordt niet waar gemaakt.

Het liefdesverhaal van Zula en Wiktor overbrugt 15 jaren: van 1949 tot 1964. Ondertussen volgen we ook een sentimenteel Pools volksliedje dat via allerlei omzwervingen -samen met Zula- ouder en wijzer wordt. Beide verhaallijnen culmineren in een doorleefde jazz uitvoering van het liedje in een Parijse nachtclub. Twee harten, oyoyoy.

De regisseur maakt grote sprongen in de tijd en we zien niet wat er tussendoor gebeurt. Soms mogen we de punten op de tekening zelf verbinden.

Het muzikale verhaal bewijst dat in een samengebalde scène veel kan worden verteld. In een uitsnede met zingende dames van een folkloristisch ensemble, is ZuIa onderaan in beeld. Ze ziet Wiktor in de zaal. Een close up blijft uit en Zula zingt gewoon door. Het vaste beeldkader (het ensemble) symboliseert haar vrijwillig gekozen keurslijf: Polen. De pijn in haar ogen laat zien hoe ze wordt verscheurd.

Maar verder overheerst in het leven van onze twee harten de (uitmuntende) zwart-wit fotografie. Veel beelden kennen we uit het collectief geheugen. Het idyllische landleven in Polen. Een zolderkamertje in Parijs met een doorkijkje op de Eiffeltoren. Twee geliefden in een innige omhelzing varend op de nachtelijke Seine - de Notre-Dame licht op als een immens spinnenweb. Mooi gefilmd, dat wel.

Nostalgie mag weer en misschien verklaart dat het succes van de film. De intieme beeldratio van een ouderwetse televisie (4:3) helpt mee aan de evocatie van een vervlogen tijdperk. Het is stil op straat. Mensen zoeken elkaar op om te praten. Ze kijken in elkaars ogen, niet naar beeldschermen.

Maar ansichtkaarten en nostalgie brengen mij niet dichter bij de hoofdpersonen. Net zo min als hun dode vissenblik tijdens de seks. Of was de daad in die jaren echt zo saai?

Tegen het einde mag ik wel héél veel lijntjes zelf verbinden na de terloopse opmerking: ‘…daar is mama.’ In filmtijd heeft Wiktor net gezegd dat hij veroordeeld is tot 15 jaren strafkamp. Het kind betekent dat Zula, koel en berekenend, het zaad van een andere man heeft ingezet als schaakstuk in een groter plan: haar invloedrijke echtgenoot kan Wiktor bevrijden.

Als de twee harten dan eindelijk weer samen zijn in de slotscène, is mijn hart door de koude oorlog behoorlijk onderkoeld geraakt. Samen vrijwillig dood? Prima. Het kind van Zula redt zich wel.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 135

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.