Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

Cadeautjes

Zweverig. Een woord dat op het internet vrij eenvoudig wordt ‘vertaald’. De meeste ‘hits’ komen op: ‘onduidelijk’ en ‘vaag’. Beetje vaag. Vind ik. Bij het woord ‘zweverig’ denk ik meer aan ‘geïnteresseerd zijn in spiritualiteit’ of ‘spiritueel zijn’. Maar dat is uiteraard mijn visie op het woord. Of ik zweverig ben? Ja. Daarover kan ik duidelijk zijn. Een zesde zintuig? Misschien. Overgevoelige voelsprieten? Dat zeker. Beschik over een paar eigenaardige eigenschappen, waarmee ik in de loop der jaren heb leren omgaan. Of ik nuchter ben? Ja. Ook daarover kan ik duidelijk zijn. Mijn Groningse geaardheid brengt dat met zich mee. Nuchter ten opzichte van puur aardse en tastbare zaken. Het is zoals het is.

Onlangs las ik het boek ‘Cadeautjes uit het hiernamaals’. Binnen een mum van tijd had ik het boek uit. Ik zoog de woorden op. Een aantal gedachten, gevoelens en gedichten zou zomaar uit mijn brein ontsnapt kunnen zijn. En waarover je niet met iedereen kunt praten. Een boek over de mens. De ziel. De energie. De bron. Terug naar de bron. Die andere dimensie. Of zoals die andere dimensie in dit boek wordt genoemd: ‘de ongeziene wereld’. Mooi. Zo mooi! Ik besef dat niet iedereen geïnteresseerd is in ‘het zweverige’. Misschien juist omdat het onduidelijk is. Of vaag. Dat is een vrije keuze. Natuurlijk. Gelijkgestemden c.q. zielsverwanten herken je. Van meters zo niet kilometers afstand. En dat is fijn. Als ik aan het hiernamaals denk, dan denk ik aan de mensen (of eigenlijk moet ik spreken van ‘zielen’) die ‘wonen’ in die andere dimensie. Of in de ongeziene wereld. Dat we van deze dierbare zielen nog steeds vernemen (in de vorm van een verschijning, objecten die opeens verplaatst zijn, een lampje dat opeens gaat branden, een zuchtje wind langs je oor, een radio die opeens gaat spelen, een energie die je ergens oppikt, voorspellende dromen, enz.) is voor mij een gegeven. Een vaststaand feit. Daarover zullen de meningen verdeeld zijn. En dat mag. Ook dat is een vrije keuze.

Op speciale dagen (lees: verjaardagen) denk ik met een speciaal gevoel aan het hiernamaals. Zo dacht ik op 3 mei aan de verjaardag van mijn (school)vriendinnetje. Antje. Antje Dijkhuis. Ze zou op in 2019 op deze speciale dag, haar verjaardag, 53 jaar zijn geworden. Dat is ze niet. Helaas. Antje mocht slechts 16 jaar oud worden. En wat heb ik daar een last van gehad. De omschrijving ‘(school)vriendinnetje’ is in deze context misschien niet zo goed gekozen. In de wat meer moderne taal zou je best kunnen spreken van ‘bff’. Best friend forever. Helaas is het ‘forever’ in deze moderne omschrijving ook niet zo passend. Of juist wel. Het is maar hoe zweverig je het wilt opvatten. Ik denk nog vaak aan Antje. Stil meisje. Bescheiden. Verlegen. Goedhartig. Lief. Sociaal. Gronings. Puur. En nuchter. Net als ik. We liepen elke ochtend samen naar school. Zij pikte mij op. Wij pikten mijn nichtje op. En daar gingen we. Hand in hand.

Antje ging ook eens met ons mee op vakantie. Naar Duitsland. Ost Friesland. Neu Börger en omstreken. Onze eerste vlinders. Kalverliefde. En we korfbalden samen. Bij DDK. In Noordbroek. Het was altijd gezellig met z’n tweetjes. Na de lagere school scheidden zich onze wegen. Onze ‘keuze’ voor de middelbare school gooide roet in het eten. We hielden contact. Via de korfbal. En daar hield het een beetje mee op. Toen Antje 15 jaar was werd ze ziek. Buikgriepje. Dacht menigeen. Inclusief de dorpsdokter. Het ‘groot ziekenhuis’ (lees: UMCG) dacht daar anders over. Niks buikgriep. Leukemie. Het nieuws sloeg in als een bom. In het dorp. En bij mij. Was er zelf behoorlijk ziek van. Letterlijk. En figuurlijk.

Wekelijks bracht ik samen met haar ouders een bezoekje aan het ziekenhuis. Antje. Een van nature vrolijk en positief ingesteld meisje. Na ongeveer een half jaar: een bijna onherkenbaar, bleek en verdrietig meisje met een (ten gevolge van het medicijngebruik) opgeblazen hoofd. Haar 16e verjaardag hebben we nog gevierd. Mijn laatste herinnering aan Antje was haar bezoek aan de dorpskermis. Wat ben ik toen geschrokken. Antje was slechts een schim van het meisje dat ze ooit was. Kort daarna volgde de dood. Onvermijdelijk. Onbegrijpelijk. Ontastbaar. Onaantastbaar. Verwoestend. In mijn geval. Ik was kapot. Volledig geruïneerd. Geëmotioneerd. Tranen. Dagenlang. Zo niet wekenlang. Kon het niet opbrengen om naar haar crematie te gaan. Het zou mijn eigen ondergang zijn geweest. Denk ik. Voel ik. Weet ik.

De dood kan wreed zijn. Het leven ook. De dood kan een bevrijding zijn. Het leven ook. Houd ik mijzelf troostend voor. Een groot aantal maanden na haar dood verscheen ze regelmatig in mijn dromen. Het was goed zo. Daar waar ze zich nu bevond … daar was het prachtig. Ze zwaaide naar me. Lachend. Tevreden. Geheeld. Gelukkig. Geen pijn. Zo liet zij mij via een zijspoor weten. Een van de ‘cadeautjes uit het hiernamaals’ .....

Dit artikel delen?
Auteur: ©Christina Koning
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 485
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Cadeautjes"

Geschreven door Christina Koning . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!