Voor schrijvers, door schrijvers
555 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

73 Hits

Publicatie op:
Bucketlist

Het bedje is al gespreid. De box staat al op je gesteld, alsof er ieder moment een kleine ordeverstoorder aan de houten spijlen kan rammelen om mijn middagje Netflix ruw te onderbreken. De flessen zijn klaar om gevuld te worden en de luiers paraat om vol te worden gescheten. Er zijn al genoeg maxi cosi’s in huis om de kleine draak tot haar 21e veilig te vervoeren. Ze heeft al een eigen controller voor de Switch, een eigen spaarrekening en ze staat voor de zekerheid al ingeschreven bij een aantal hoog aangeschreven universiteiten. Kortom, wij zijn er helemaal klaar voor. Alleen, het duurt nog 10 weken!

Het derde trimester is een beetje hetzelfde als iets bestellen bij Ali Express. De levertijd is een groot vraagteken, je hoopt maar dat het überhaupt wel jouw pakketje is, er zo uitziet als op de foto’s en niet van ellende uit elkaar pleurt. Je wilt heel graag de afzender op haar groene ogen geloven dat er hard gewerkt wordt aan een respectabel product, maar je bent er pas zeker op wanneer je het uit de doos kan halen (wellicht moet ik de metaforen even laten voor wat ze zijn). 

Hoe dan ook, 10 weken lijkt nog een eeuwigheid. Maar dat dacht ik 10 weken geleden ook. Terwijl mijn vrouw haar nestelterrorisme botvierde op het huis en onze spaarrekening bleef ik nonchalant. Waarom al die haast? We zaten net op de helft. In 20 weken bouw ik een huis (louter hypothetisch gezien uiteraard) dus dat kinderkamertje komt ook wel goed. Maar langzaam sloeg het nestelvirus ook zijn klauwen in mijn anders puur rationele brein. Alleen had ik een compleet andere variant te pakken. Waar de koopwoede van mijn vrouw primair gericht was op baby artikelen pakte ik het veel radicaler aan. Het complete huis was toe aan een make-over. Betere ventilatie, betere isolatie... Want hoe kun je nou een kleine laten opgroeien in deze energie verslindende schimmelhut? Gelukkig kon mijn vrouw de meeste van deze doemscenario’s in mijn hoofd sussen (doe verdomme eens even normaal, zei ze). En anders waren er nog genoeg budgettaire argumenten om even normaal te doen. 

Nu alles gereed is moeten we een andere manier vinden om het laatste trimester te vullen. Pak je rust, zullen velen zeggen. Je gaat het nog nodig hebben. Wat dat betreft is mijn vrouw al lang zo ver. Die zou het liefst al gisteren met haar verlof begonnen zijn. De dagelijkse beslommeringen  op de werkvloer putten haar langzaam uit. Liever dan dat resideert ze 24/7 op onze bank terwijl ze commando’s geeft en ons ongezouten mededeelt hoe ze vindt dat wij zouden moeten functioneren. Dat dit geen hol verschilt van haar betaalde werkzaamheden, zeggen we uiteraard niet hardop. 

Vanzelfsprekend heb ik, als man zijnde, geen enkel recht op verlof voorafgaand aan de bevalling. Dat zou een mooie boel worden allemaal. Waarom zou je je geestelijk moeten voorbereiden in je eigen, veilige omgeving als je ook gewoon op je werk kan wachten op dat ene telefoontje? Dat is ook goed voor je arbeidsethos, als een Parkinson patiënt met afkickverschijnselen, cortisol-niveau tot het plafond, vloekend op alles wat beweegt terwijl je de ene sigaret met de andere aansteekt. Daar gaat mijn werknemer van de maand nominatie. 

Welke dingen moeten we nog gedaan hebben voor dat ons  leven straks volledig op zijn kop staat? Bestaat er een prenatale bucketlist? Zo ja, dan kan de helft al worden weggestreept door de huidige maatregelen. We zouden nog wel graag een festivalletje willen bezoeken bijvoorbeeld. Gaat niet, tenzij laveloos in de tuin liggen met mijn JBL speaker op volume 100 ook telt. Misschien nog even uitgebreid uit eten wordt hem ook niet. Verder dan een patatje halen en deze voor de deur van de snackbar naar binnen proppen komen we niet ben ik bang. Mijn vrouw stelde voor nog een laatste keer met zijn drietjes op vakantie te gaan. Even een midweekje in een huisje. Maar 5 dagen lang  het gezeik van mijn vrouw en puberdochter proberen weg te drinken  terwijl er geen reet open is op het park kan ik thuis ook wel. Daar hoef ik geen 500 voor neer te leggen. 

Nee, dit laatste trimester wordt hardop aftellen. Voor mijn vrouw nog genoeg tijd om alle spullen die we al hebben aangeschaft voor een klein vermogen, weer te vervangen voor andere spullen die net iets mooier zijn en, uiteraard, ook net iets duurder. Voor mijn puberdochter nog genoeg tijd om alvast setjes kleding voor de kleine klaar te leggen, waardoor ik nu al weet dat mijn dochter haar eerste levensmaanden er bij gaat lopen als een kleurenblinde travestiet. En voor mij nog genoeg tijd om alvast kennis te maken met mijn kleine monster. 

Bij ieder schopje wordt ik door mijn vrouw over de bank gesleurd om aan haar buik te voelen. Meestal is er dan al niets meer te voelen. Volgens mijn vrouw wordt de kleine rustig van mijn aanraking, maar ik verdenk de kleine etter er van dit met opzet te doen. De foetale versie van belletje lellen. Daar krijg ik mijn klauwen nog vol aan. Volgens vele onderzoeken is het goed om nu al tegen de baby te praten. Ik hoop toch echt dat ik niet de enige ben die het volslagen malloot vind om een beetje tegen een buik aan te ouwehoeren. Daarbij, wat moet je in godsnaam vertellen? Hallo, ik ben je papa? Er zijn mensen voor minder in het gesticht beland. Bovendien bestaat het gros van mijn vocabulaire uit scheldwoorden, synoniemen voor ‘wat een teringleven is het toch’  en diverse klaagzangen. Ik kan me voorstellen dat de kleine meid, na een zoveelste tirade van haar overspannen vader, besluit om de bevalling tot nader order op te schorten. Waarschijnlijk doe ik er het beste aan haar nog even in de waan te laten dat haar papa een normale, vriendelijke kerel is. 

Of de wereld al klaar is voor een nieuwe Gunst-telg, wie zal het zeggen? Wij in ieder geval wel. Tot het zo ver is lopen we onze lijstjes af, pakken alvast wat tassen in en wachten we nog wat meer, terwijl we de laatste restjes van het nestelvirus afschudden. Iemand zin om een geveltje te isoleren met me? 


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Bucketlist"

25.03.21
Feedback schrijfkwaliteit
Grappig! Wel spijtig toch dat mannen niet in verwachting kunnen raken. Welke heerlijke dingen zouden wij, vrouwen, daar niet over kunnen schrijven! Of bij nader inzien... neen toch liever maar niet...
  • Waardering schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Aankondiging (341) Eelco Visser 16-04-2020

    De cursus “externe attributie” of in gewone mensentaal “de schuld bij anderen neerleggen terwijl je boter op je hoofd hebt,” is gisteren door Trump opnieuw in het leven geroepen. Voor een ieder die...

    Lees meer: Aankondiging