Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Blinde vlek

Het krijtstreeppak zat losjes om zijn lichaam. Ooit op maat gemaakt, maar kostuum en eigenaar waren elkaar ontgroeid. Witte vlekken vormden een grillig patroon op het donkergrijze kasjmier. Rafelige gaten leken op de oogkassen in zijn hoofd. Aangevreten en leeg, op enkele maden na. Een zwarte kraai pikte een larve van de zenuw die het linkeroog nog dagen had laten bungelen in de wind.

Als bedrijfsjurist kende Herman Quackelvanger louter succes. Als echtgenoot en vader hield hij er uitsluitend tijdelijke contracten op na. Vier huwelijken en zeven kinderen, maar alleen met zijn oudste zoon had hij sporadisch contact. Herman kocht namens BolkerHessels Vastgoed grond op en sleet deze weer aan de hoogste bieder. Met de verkoop van polders, bossen en heidevelden verdiende hij miljoenen. Bedrijventerreinen, Vinex-wijken en snelwegen waren het indirecte resultaat van de 80-urige werkweken die al sinds het begin van zijn carrière zijn leven bepaalden. ‘Een niet gewerkt uur, is een verloren uur,’ zei Herman eens in een interview en jarenlang was dat ook zijn motto. Tot de dag waarop zijn hart stopte met kloppen.

‘Hoort u mij, meneer Quackelvanger?’ De arts zat op het randje van het bed en kneep in zijn hand. ‘We dachten even dat we u kwijt waren.’ Herman knipperde met zijn ogen. ‘Waar ben ik?’ vroeg hij, terwijl hij langzaam zijn ogen opende. Vaalgroene muren en de geur van jodium. ‘Waarom lig ik hier?’ Voorzichtig draaide hij zijn hoofd naar de jonge man in witte jas. Een pijnscheut trok door zijn borst en Herman beet hard op zijn tanden. ‘Rustig aan, meneer Quackelvanger. De reanimatie en operatie zijn geslaagd. U hebt gebroken ribben en een borstkas vol hechtingen, maar u bent er nog.'

Zijn penthouse in het centrum verruilde hij voor een oud huis aan het water. In de wijde omtrek waren geen buren en regelmatig waande hij zich bijna op een onbewoond eiland. Herman had nooit veel op met dieren, maar nu genoot hij van de wilde zwanen die neerstreken naast de vlonder. Bijen kwamen op de felgekleurde bloemen af en konijnen aten van de kniehoge klaver. Op een bankje achter het huis las hij in een botanische encyclopedie. Iedere dag leerde hij meer over de verschillende planten, bloemen en ecosystemen in de enorme rotstuin. Hoewel hij nog snel moe was, voelde hij zich voor het eerst in zijn leven vrij. Werken deed hij al maanden niet meer. De brief van BolkerHessels kwam dan ook onverwacht. Herman trok zijn beste pak aan en bereidde zich voor op het gesprek met zijn voormalige werkgever. Op het bankje nam hij de brief nogmaals door. Onteigening. Niet te geloven! Hoe haalden ze het in hun hoofd? Godverdomme! Hij hapte naar adem en greep naar zijn borst.

Herman lag roerloos naast het bankje. Meeuwen poepten al dagen op zijn pak, ratten vraten van zijn vlees en vliegen legden eitjes in elke opening. Een oog, als een troebele knikker naast zijn voeten, staarde omhoog maar zag niets meer. De zwarte kraai prikte erin totdat het uiteindelijk openbarstte.
 
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 846
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.