Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.

274 Hits

Publicatie op:
Zorgen
"De bel gaat," zegt mijn man, en werpt  een blik naar buiten. 
"Het is je zoon, en er staat nog iemand naast." 
Inderdaad, het is mijn zoon, die in de deuropening staat, vergezeld door een mij onbekende jongeman. Hij is gehuld in een joggingpak en dikke winterjas, en dat in midden juli.
Hij kijkt me aan met starre grijze ogen, maar de blik is leeg.
Mijn zoon lacht kort en betreedt de huiskamer, waar hij plaats neemt aan tafel.
Leegoog volgt zijn voorbeeld en deponeert zijn been op een nabijstaande stoel. In zijn linkerhand houdt hij een blikje cola geklemd.
"Het gaat goed," zegt mijn zoon, wanneer ik informeer naar zijn welzijn.
" k heb werk. Als sloper, soms metselaar of loodgieter." 
Ik bekijk hem onderzoekend. 
"Haal die voet van die stoel!" Grauwt mijn man achter me.
Leegoog trekt zijn voet haastig terug, iets onverstaanbaars lispelend. Zijn mobiel redt ons uit een uiterst onaangename discussie. 
" Hij is handelaar," meldt mijn zoon achteloos, en ik kijk hem aan. Onder zijn ogen zie ik diepe wallen liggen, daaronder een onverzorgd samenraapsel dat door moet gaan voor baardgroei, een tattoo die ik nooit eerder aanschouwd heb. 
Hoe gaat het met hem? Niet overduidelijk slechter dan voorheen, maar zeker niet beter. Het liefst wil ik hem omhelzen, in huis nemen, vertroetelen, en alles vergeten.  Dan zouden we gelukkig zijn. Maar dat kan niet.
"Over een paar maanden moet ik weg uit mijn kamer," zegt ie. Hij legt een hand op tafel. Zijn nagels hebben rouwrandjes.
"Maar ik spaar nu wel, voor een zeilboot."
"Wat?" Stoot ik uit. 
Achter mij verslikt mijn man zich in de koffie. 
"Ik ga zo weer," besluit hij zonder enige verduidelijking.
We zijn even stil. Dan werp ik een blik op leegoog, die me opeens heel intens aanstaart. 
"Wat is er met hem?" Wil ik weten. 
"Oh niets ergs. Wat kleine dingetjes, " antwoordt mijn zoon.
"Hij krijgt zo nu en dan een injectie toegediend, in zijn reet, via de reclassering."
Mijn zoon schudt aan zijn armband, die gedraaid zit, en trekt aan Leegoog's arm.
"We gaan, ik wilde even mijn gezicht laten zien."
Ik kijk toe hoe hij Leegoog omhoog trekt en zie ongewild zijn laaghangende broekband. De regelmatig geïnjecteerde billen ogen bleek, en vrij gewoontjes.    
Mijn zoon omhelst me bij de deur. 
"Nu kun je weer rustig slapen, ma." 
 
 

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Zorgen"