Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos. Columns zijn wat minder uitgebreid en graven doorgaans minder diep dan essays, maar gaan verder dan de meeste cursiefjes.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 593
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Als liefde lijden wordt

| Cora Sanders
“In elke traan van verdriet, schuilt een glimlach van herinnering.” Deze woorden zijn geschikt voor op een condoleancekaart. De tekst is ook passend wanneer het individu van wie je afscheid moet nemen, niet dood is, maar springlevend in de stoel tegenover je zit. Alleen herkent die persoon je niet meer, omdat het denken en het geheugen door Alzheimer zijn aangetast. Er is weinig voorstellingsvermogen nodig om in te zien hoe diep triest een dergelijke situatie is.

Wanneer iemand sterft, is het afscheid onherroepelijk. De persoon is weg en voor de achterblijvers rest alleen nog maar herinnering. In het geval van Alzheimer is de persoon lichamelijk nog aanwezig, maar de geest is gehuld in nevelen van vergetelheid. De identiteit, dat wat eigen is aan iemand en hem/haar uniek maakt, lost op in een steeds dikker wordende mist. Iedereen die het van dichtbij mee moet (of moest) maken, weet hoe afschuwelijk het is om dit proces van aftakeling voor je ogen te zien gebeuren. Je moet afscheid nemen van een mens die er nog is, die je nog aan kunt raken.

Vroeg of laat moet je als mantelzorger de beslissing nemen om de verzorging uit handen te geven, omdat je het zelf niet meer kunt. Mijn schoonmoeder stond voor die keuze. Ze hield het bijna negen jaar vol. Dat is ongekend lang. Schoonvader had het geluk dat zijn Alzheimer-proces bijzonder traag verliep. Tot een paar maanden geleden wist hij nog dat hij een vrouw, een zoon en een schoondochter had. Zoals bij iedere Alzheimerpatiënt liep de curve van het cognitieve verval gestaag naar beneden, maar hij verslechterde zo langzaam dat schoonmoeder ongemerkt telkens dat stapje meer zette. Hij kon thuisblijven, ook al werd zijn verzorging op den duur te zwaar. Toch weigerde ze op te geven en dat zorgde voor een groot dilemma. Natuurlijk begrepen we haar, want hoe laat je je echtgenoot los, als het huwelijk al vijfenzestig jaar duurt en je door een gunstige pensioensregeling van zijn werk al achtendertig jaar dag en nacht samen bent.

In december kwam de omslag. Na een zware TIA ging het snel bergafwaarts en gebeurde het dat de herinnering aan ons vervaagde. Toen kon ze het moment niet langer uitstellen. De aanvraagformulieren voor een uithuisplaatsing werden getekend, maar dat betekende niet dat ze er klaar voor was hem te laten gaan. Uiteindelijk werd de beslissing voor haar gemaakt. Ze viel, brak haar heup en kwam in het ziekenhuis terecht. We lieten alles uit onze handen vallen en snelden naar Eindhoven. Onze ergste nachtmerrie was uitgekomen, want naast de zorgen over haar, werden we geconfronteerd met de vraag wat er met ‘ons pap’ moest gebeuren. Het antwoord kwam een paar dagen later. Via crisisopvang werd hij in het verzorgingshuis opgenomen die schoonmoeder een dag voor haar val samen met haar zoon bezocht en goedgekeurd had. Daar was net een plaats vrijgekomen. Wat een gelukkig toeval.

Eind goed, al goed? Nee, want als de liefde die je voor een Alzheimerpatiënt voelt, niet langer herkend en beantwoord wordt, gaat die liefde over in lijden. Het veroorzaakt een diepe wond die uiterst langzaam heelt, als het al geneest.

De afgelopen weken zijn emotioneel uitputtend geweest. De grootste steek in mijn hart kreeg ik op de dag dat we hem wegbrachten. Daarmee werd de scheiding definitief. ’s Avonds zette ik de televisie aan en werd begroet met het vrolijke bericht dat het dinsdag, 14 februari was. Valentijnsdag. Uitgerekend op de dag waarop de liefde gevierd wordt, werden mijn schoonouders ruw en onvoorbereid uit elkaar getrokken. Wat een wreed toeval.
Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 1262

4.85

(De gemiddelde waardering is 4.8 door 5 stem(-men)

Reacties   

+1 # RE: Als liefde lijden wordtNance (Adriana SA) vd Ruit 29-03-2017 17:09
Lieve Cora, wat heb je het immense verdriet en de onmacht ontzettend mooi beschreven! Ik heb het met de tranen in mijn ogen zitten lezen. Je had het niet beter kunnen verwoorden. Mijn moeder heeft ook Alzheimer en je stukje was heel herkenbaar. Ik had het zo over mijn moeder kunnen schrijven. Gelukkig woont mijn moeder nog thuis maar zie ook met lede ogen toe, hoe zwaar mijn vader onder druk staat. Ik heb er ook 4 stukjes over geschreven, gewoon omdat al die gevoelens ergens heen moeten. Het is een vreselijke ziekte.
Groetjes Nance (Adriana SA)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Tags: Columns
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

De groenteman

Geschreven door Asko De vries robles. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
“Een onsje erbij graag.”  “ Oordeel of begrip?”  “ Het gaat niet goed met mij ,  mijn  begrip kan een boost gebruiken”  “ Heb dan een   ste...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Aan de basis

24, mrt, 2020 Eelco Visser

Dichtbij en veraf

29, apr, 2020 Eelco Visser

Er zijn erger dingen dan dat

03, apr, 2020 Annick Waegeman
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!