Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 670

Als liefde lijden wordt

“In elke traan van verdriet, schuilt een glimlach van herinnering.” Deze woorden zijn geschikt voor op een condoleancekaart. De tekst is ook passend wanneer het individu van wie je afscheid moet nemen, niet dood is, maar springlevend in de stoel tegenover je zit. Alleen herkent die persoon je niet meer, omdat het denken en het geheugen door Alzheimer zijn aangetast. Er is weinig voorstellingsvermogen nodig om in te zien hoe diep triest een dergelijke situatie is.

Wanneer iemand sterft, is het afscheid onherroepelijk. De persoon is weg en voor de achterblijvers rest alleen nog maar herinnering. In het geval van Alzheimer is de persoon lichamelijk nog aanwezig, maar de geest is gehuld in nevelen van vergetelheid. De identiteit, dat wat eigen is aan iemand en hem/haar uniek maakt, lost op in een steeds dikker wordende mist. Iedereen die het van dichtbij mee moet (of moest) maken, weet hoe afschuwelijk het is om dit proces van aftakeling voor je ogen te zien gebeuren. Je moet afscheid nemen van een mens die er nog is, die je nog aan kunt raken.

Vroeg of laat moet je als mantelzorger de beslissing nemen om de verzorging uit handen te geven, omdat je het zelf niet meer kunt. Mijn schoonmoeder stond voor die keuze. Ze hield het bijna negen jaar vol. Dat is ongekend lang. Schoonvader had het geluk dat zijn Alzheimer-proces bijzonder traag verliep. Tot een paar maanden geleden wist hij nog dat hij een vrouw, een zoon en een schoondochter had. Zoals bij iedere Alzheimerpatiënt liep de curve van het cognitieve verval gestaag naar beneden, maar hij verslechterde zo langzaam dat schoonmoeder ongemerkt telkens dat stapje meer zette. Hij kon thuisblijven, ook al werd zijn verzorging op den duur te zwaar. Toch weigerde ze op te geven en dat zorgde voor een groot dilemma. Natuurlijk begrepen we haar, want hoe laat je je echtgenoot los, als het huwelijk al vijfenzestig jaar duurt en je door een gunstige pensioensregeling van zijn werk al achtendertig jaar dag en nacht samen bent.

In december kwam de omslag. Na een zware TIA ging het snel bergafwaarts en gebeurde het dat de herinnering aan ons vervaagde. Toen kon ze het moment niet langer uitstellen. De aanvraagformulieren voor een uithuisplaatsing werden getekend, maar dat betekende niet dat ze er klaar voor was hem te laten gaan. Uiteindelijk werd de beslissing voor haar gemaakt. Ze viel, brak haar heup en kwam in het ziekenhuis terecht. We lieten alles uit onze handen vallen en snelden naar Eindhoven. Onze ergste nachtmerrie was uitgekomen, want naast de zorgen over haar, werden we geconfronteerd met de vraag wat er met ‘ons pap’ moest gebeuren. Het antwoord kwam een paar dagen later. Via crisisopvang werd hij in het verzorgingshuis opgenomen die schoonmoeder een dag voor haar val samen met haar zoon bezocht en goedgekeurd had. Daar was net een plaats vrijgekomen. Wat een gelukkig toeval.

Eind goed, al goed? Nee, want als de liefde die je voor een Alzheimerpatiënt voelt, niet langer herkend en beantwoord wordt, gaat die liefde over in lijden. Het veroorzaakt een diepe wond die uiterst langzaam heelt, als het al geneest.

De afgelopen weken zijn emotioneel uitputtend geweest. De grootste steek in mijn hart kreeg ik op de dag dat we hem wegbrachten. Daarmee werd de scheiding definitief. ’s Avonds zette ik de televisie aan en werd begroet met het vrolijke bericht dat het dinsdag, 14 februari was. Valentijnsdag. Uitgerekend op de dag waarop de liefde gevierd wordt, werden mijn schoonouders ruw en onvoorbereid uit elkaar getrokken. Wat een wreed toeval.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Cora Sanders
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 1362
Publicatie op .
Tags: Columns

Geef een waardering voor: "Als liefde lijden wordt"

Geschreven door Cora Sanders . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!