Loading...
Column
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. FTbannerEen column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst in te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is.

Columns

Aan elk bleed kleven verhalen

Op het terras van café-restaurant Edel, aan de Kostverlorenkade, raakte ik in gesprek met een man, die zoals hij zei, wel eens wat deed voor film en tv. Ik ben een film fanaat en het liefst ga ik elke dag naar de bioscoop. Wat doet u dan, vroeg ik nieuwsgierig.

“Visuals” was zijn antwoord. Hij keek naar zijn glas en nam een slok. “Bij film moet je weten dat elk detail een functie heeft. Alles wat je ziet is bedacht en uitgedacht.

De kleurkeuze van de muur, op een set, bepaalt of de kijker wel of niet gegrepen wordt door een scène. Moet het haar van het slachtoffer los of juist vast, in wat voor een tent wordt de overspelige buurman op heter-daad betrapt. Het zijn cruciale overwegingen waarover een team van mensen zich buigt.

Ik liet zijn relaas op me inwerken en vroeg me af wat een krachtiger medium is voor emoties. Beeld of tekst? Woord, dacht ik.

De man die dagelijks situaties en dialogen visualiseert om ze dan precies zo na te maken en een leven op filmdoek creëert, stond op, zei gedag. Ik zag hem weglopen en uit beeld verdwijnen.

                                           

Gisteren zat ik aan de Sloterplas. Het was warm. Ik had mijn voeten in het water en keek en luisterde naar de bedrijvigheid van mensen in motorboten.

De Sloterplas is hier en daar erg diep en een aantal mensen hebben dat met hun leven moeten bekopen. Daarover circuleren allerlei verhalen.

Ik ging in het gras liggen, dommelde in slaap, maar schrok wakker. “Kom hier, Lotus!”, hoorde ik. Een vrouw probeerde haar hond het water in te lokken. Het beestje reageerde niet en keek de andere kant op. Ik begreep meteen dat dit hondje in een behoefte moest voorzien, maar blijkbaar had Lotus vandaag besloten om zich niet te laten couilloneren. De bazin was pissig geworden en speelde haar laatste troef. “Nou, dan zwem ik ver weg en jij blijft alleen achter. Doei, Lotus”. Met veel misbaar zwom ze weg, maar stopte daarmee toen ze zag dat haar hond niet onder de indruk leek. Hij bleef gewoon staan. Ze gaf het op en klom aan de kant. En daarmee kwam aan deze aandoenlijke korte film een einde. Jammer.

Naar huis, op de fiets, werd ik ingehaald door een Antilliaanse jongen op een glimmend rode Vespa. Zijn gezicht en lichaamshouding blijven me nog lang bij, denk ik, want ze weerspiegelden ultieme vrijheid. Het beeld van die jongen, uit West, was grootser dan het legendarische beeld van Dennis Hopper on the highway.

Ik zag vrouwen gehuld in traditionele Islamitische kledij. Zij liepen tegelijk op met hun kroost, een stel vrolijke meiden in bonte en uitbundige zomer outfits. Het vormde een fantastisch plaatje, van het betere Benetton werk.

Voor mij fietste een verliefd stel. Ze waren druk in gesprek en hielden elkaars hand vast. Zij was wit ondanks het aanhoudende zomerweer en haar blonde haar zat in een rommelige staart. Ze had een niets verhullend goudkleurig topje aan. Hij was juist heel erg bruin en droeg een vuil grijze kaftan met aan zijn voeten felgroene flip flops. De close up van die twee mensen was een voltreffer, als je zoiets ziet kun je niet meer stoppen met fantaseren.

Ik dacht aan die man op het terras en aan zijn uitdaging om nep tot levensecht te transformeren. Bij die poging verdwijnen kilometers onbruikbare film in een vuilnisbak, terwijl er midden op straat footage ligt dat onversneden gebruikt kan worden voor mogelijke kaskrakers. Die middag in West zag ik scènes waarvan mijn mond volstroomde met woorden en ik begreep dat beeld en tekst elkaar nodig hebben. Ze halen het beste in elkaar naar boven.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 1051
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

Nomineer deze schrijver!

Bezoekers van Schrijverspunt kunnen 2 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.