column
FTbannerEen column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.
De buurvrouw rukt haar rugzak af, smijt hem tegen de voordeur en gooit haar sleutelbos op de grond. Even later doet ze ook haar jas uit en slingert die tegen de heg. Als de jas net zo hard weer terugkomt en naast haar voeten belandt, schopt ze hem door de lucht.

Ik kijk het geschokt aan vanaf de overkant. Ondanks de herfstachtige dag sta ik met open raam een sigaretje te roken zodat niet gelijk het hele huis ruikt. Stinkt, volgens mijn niet-rokende echtgenote. De borstkas van de vrouw gaat in hoog tempo op en neer, ze krijst. Wanneer het krijsen overgaat in hard gehuil, trekt ze ook haar truitje uit, dat wèl op de heg terecht komt. Wild gesticulerend met haar armen, probeert ze iemand op de eerste verdieping iets duidelijk te maken.

Mijn maag draait zich om als de vrouw zich tegen de heg laat vallen en haar gezicht en, nagenoeg blote, bovenlijf bedolven worden onder schrammen en druppels. Het truitje ligt inmiddels in een plas naast haar, de voordeur blijft gesloten.Op het moment dat de vrouw op de grond zakt met het hoofd in haar handen, is voor mij de maat vol. Ik ben licht in mijn hoofd wanneer ik naast het tuinbord ‘te koop’ neerhurk en mijn armen om de vrouw sla.

Het bord had ook ik nog niet gezien, dat zal er sinds vandaag pas staan. Ik voel verschrikkelijk met haar mee en schaam me dat ik haar naam niet eens weet; Karina en ik noemden haar altijd Assepoester.
Dit artikel delen?
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap