Meedoen voor leden is gratis!

Je persoonlijk menu(eerst inloggen!)


Ook een column toevoegen?

Alleen leden kunnen een column toevoegen.
Door eerst in te loggen (Inloggen/registreren is mogelijk onderaan op elke pagina!) kun je op de volgende button klikken om een nieuwe column toe te voegen:

Nieuw button Toelichting :
 We publiceren alleen niet eerder gepubliceerde columns.
  • Vul bij 'Titel' een titel in.
  • Voeg je tekst toe in het tekstblok en bewerk de tekst desgewenst.
  • Meer invullen is niet noodzakelijk. Klik alleen nog op--> Opslaan.
  • Je column is niet gelijk zichtbaar. We publiceren vrijwel dagelijks een nieuwe column (nooit frequenter), maar in volgorde van inzending.Bij veel inzendingen  zal je column dus ook pas na enige tijd zichtbaar zijn.
Op zoek naar meer mogelijkheden?
In het menu bij 'SCHRIJFACTIVITEITEN' vind je alle mogelijkheden!

Een column is een met regelmaat verschijnend, kort stukje proza van een auteur. We publiceren wekelijks en soms zelfs dagelijks een nieuwe column. Jouw column is dus ook welkom.

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Als mijn geheugen me niet in de steek laat moet het meer dan vijftig jaar geleden zijn dat ik in het kielzog van mijn oma door de zalen van een museum liep. Hoewel zij over veel kwaliteiten beschikte, ontbrak bij haar elk gevoel voor de moderne kunsten. ´Dat kan mijn kleine zusje ook,´ liet ze zich al ontvallen bij het eerste schilderij dat ze zag.
Haar kwalificaties, waarvan ze er meerdere paraat had, ergerden me. Zo jong als ik was, wist ik dat het weinig zin had om hierover met mijn oma in discussie te gaan, dus bleef ik wat langer bij de schilderijen, zodat zij wat dichter in de buurt kwam van mijn vader die de schilderijen stap voor stap zuchtend aan zich voorbij liet gaan. Ik hoopte dat de negatieve opwinding hen op een vanzelfsprekende manier naar het gat van de volgende zaal zou brengen zonder dat ze zich nog om mij bekommerden. Dat lukte.
Tevreden liep ik in de lege zaal door naar het volgende schilderij waarvan de afbeelding was opgebouwd uit gekleurde geometrische figuurtjes. Ik moest goed kijken naar wat ik zag. De vormpjes verdeeld over een wit/grijze achtergrond gaven aan wat het moest uitbeelden. Ik nam wat afstand. ´Het is eend,´ riep ik zo hard dat ik er zelf van schrok.
Zo werkt het dus, dacht ik, je tekent eerst een eend zoals die er behoort uit te zien, daarna vlak je de lijnen uit die er niet toe doen om toch te zien dat het een eend is. Ik ging meteen op zoek naar mijn oma. ‘Kom eens kijken,’ zei ik terwijl ik haar aan haar arm mee trok. Met mijn rug voor het bordje waarop de titel stond vermeld, stelde ik haar de vraag: ‘Weet u wat dit voorstelt?’
Ongeïnteresseerd haalde ze haar schouders op. Ze kwam niet verder dan: ‘Een streepje met paar gekleurde figuurtjes.’
‘Het zijn eendjes,’ zei ik misschien iets te eigenwijs naar haar zin.
‘Eendjes,’ schimpte ze en ze liep geïrriteerd over zoveel domheid bij me vandaan. In verwarring liet ze me achter omdat ik de overgang naar abstractie als een opzienbarende ontdekking had beleefd.

De lopende man II van Giogometti behoort al vele jaren tot de vaste collectie van het Kröller Müller museum. Bij mijn laatste bezoek riep dit beeld opnieuw de vraag op; waar gaat hij heen? Ik had al eerder ontdekt dat de stand van zijn hoofd, zonder dat er sprake is van een gezichtsuitdrukking, samen met zijn licht voorovergebogen houding je doet geloven dat hij onderweg is. Hiermee heeft de kunstenaar de lopende man teruggebracht tot de uiterste abstractie van een gestolde stap.
Toen ik dit overdacht, liep er een jongeman recht op het beeld af. Onwillekeurig vergeleek ik zijn gang met het stilstaande beeld. De stap die de man zette kwam in de verste verte niet overeen met de stap van het beeld. De werkelijkheid werd ingehaald door het bronzen beeld, want daar zag ik de stap van een lopende man en niet de stap van degene die inmiddels al op weg was naar het volgende kunstwerk. Is dit de essentie van kunst? vroeg ik me af en ik haalde de herinnering van de geabstraheerde eendjes weer naar boven. Ook daar raakte de schilder de essentie, maar niemand zal beweren dat zijn abstractie de werkelijkheid van eenden uitbeeldde. Ik werd me er van bewust dat Giagometti aan dit beeld die extra dimensie had toegevoegd. In het museum overviel me vijftig jaar later hetzelfde gevoel dat ik een ontdekking had gedaan.

Paul Woerlee

Auteur van de roman Apen in een pak.
Pin It

Graag je waardering

Kwaliteit: 85.75% - 4 stemmen
Leesbaarheid: 82% - 4 stemmen

Totaal

Geef aub je beoordeling. Dat is mogelijk door op het gewenste aantal sterren te klikken. Rechts zie je de totaalscore (max=100%).

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen

schrijversplekwelkom

Inloggen / Uitloggen / Registreren

Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018