Voor schrijvers, door schrijvers

Column

Aantal gepubliceerde inzendingen: 657

86 and still going strong

Op een frisse ochtend in februari bel ik aan bij mevrouw Van de Velde. Ik val in voor haar vaste thuiszorgmedewerker. Na een paar keer bellen, beweegt de vitrage en zie ik een vriendelijk gezicht omlijst door een bos grijs haar. Haar fel roze gestifte lippen vormen de woorden: “Ik kom eraan!” Ze doet open in een glanzend witte peignoir met een diep decolleté.

“Ga eerst effe zitten meid; dan drinken we een bakkie koffie”, zegt ze. Ik ga zitten in de propvolle huiskamer en mevrouw Van de Velde rommelt wat in haar keukentje. Even later komt ze terug met twee kopjes koffie. “Oef”, zegt ze, “wat ben ik moe” en ze laat zich in een grote leunstoel vallen. Ik hoor de kraan nog lopen en ik zeg dat ik ‘m wel even uit zal doen. In de keuken zie ik ook dat er nog een gaspit brandt, die ik vervolgens uitdraai. Deze mevrouw is kennelijk een beetje in de war. Misschien omdat ik een invalhulp ben, daar worden mensen soms nogal zenuwachtig van.

Mevrouw van de Velde zit flink op haar praatstoel en vertelt honderduit. Het gaat hoofdzakelijk over haar overleden man. “Tja, het was eigenlijk een oersaaie man. Wilde nooit iets doen; nergens heen”, vertelt ze. “Ik zat altijd vol plannen hè. Eigenlijk had ik van hem moeten scheiden. Maar daar wil ik het nu niet over hebben”. Ze neemt een slokje van haar koffie. Ik krijg het intussen steeds warmer. Mijn oog valt op de thermostaat aan de muur die maar liefst 25 graden aangeeft. Misschien moet ik zo’n peignoir met een diep decolleté van haar lenen denk ik bij mezelf. Ondertussen gaat mevrouw Van de Velde weer verder met haar verhaal: “Ik had ook eigenlijk hartstikke graag kinderen gewild. Maar ja, dat wilde hij natuurlijk weer niet. Maar goed, daar wil ik het verder eigenlijk niet over hebben”. Het is me duidelijk: deze mevrouw is geen treurende weduwe. Ze vertelt verder dat ze twee jaar geleden thuiszorg heeft aangevraagd; sommige huishoudelijke taken worden te zwaar op haar 86e. “En”, zegt ze lachend, “dan heb ik ook eens een verzetje!”

Als de koffie op is, vraagt mevrouw Van de Velde me om buiten de ramen te lappen. Dit mogen wij Thuiszorgers eigenlijk niet doen maar met deze tropische binnentemperatuur wil ik dolgraag even naar buiten. Even later sta ik op een wankel trapje in de frisse lucht, vrolijk de ramen te lappen.

Na nog wat klusjes binnenshuis is het tijd voor mij om op te stappen. Mevrouw bedankt me hartelijk en zegt dan: “De Thuiszorg had me verteld dat er vandaag een jongeman zou komen. Ene Martijn. Nou maakt niet uit hoor; jij was ook gezellig”.

Op de fiets naar huis gaat mij een licht op: het diepe decolleté en de roze lippenstift... Mevrouw Van de Velde had zich speciaal voor de jongeman uitgedost. En toen stond ík ineens bij haar op de stoep. Ach gossie! Wat voor verzetje had ze voor vandaag in gedachten?

Maar daar wil ik het verder nu niet over hebben.
Dit artikel delen?
Auteur: ©Saskia Boer
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 1046
Publicatie op .
Tags: Columns
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "86 and still going strong"

Geschreven door Saskia Boer . Geplaatst in Column.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!