column
FTbannerEen column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.
Vol verontwaardiging vertelde ik op een luie zondagmiddag aan mijn nieuwbakken echtgenoot hoe schromelijk mijn zus haar kinderen verwent. Ondanks dat ik er al jaren getuige van was, verbaasde ik mij er nog steeds over. Hoe zij en haar ex-man hun kinderen opvoeden, daar help je je kinderen echt niet mee, lijkt mij. Zo brengen en halen zij hun 4 pubers continu, nemen ze hun werk uit handen door lekke banden te plakken van fietsen die ze nauwelijks gebruiken omdat mama ze toch wel wil brengen. En anders papa wel. Volgens mijn zus hebben zij weinig keus, want anders worden de kinderen boos en dat is uiteraard niet de bedoeling. Nooit gehoord dat ze met teleurstellingen moeten leren omgaan zeker!

Belachelijk vond ik hun manier! Nee, dan ik! Ik had mijn dochter – in mijn eentje - opgevoed tot een zelfstandige meid. Zelfredzaam in elke, bij haar leeftijd passende, situatie. Dat had ik toch maar mooi geflikt! Op die manier kon je ook nog eens een dagje luieren! Intussen waren man en ik naar de keuken gegaan. Ik ging maar door over het belang van een goede opvoeding terwijl Marco een plankje maakte bij de fles wijn die ik bezig was te ontkurken. Althans, dat was de bedoeling maar ik stond al een kwartier met de kurketrekker boven de fles te zwaaien die, dat kon je duidelijk zien, ineenkromp bij elke zwaai.

Manlief humde op gezette tijden. Zag ik hem nu denken “Ja, ja” of was het eerder “Mens, schiet nou op met die fles”? Wat het ook was, ik werd er nog feller van en kwam met allerlei voorbeelden uit het verleden waaruit bleek dat hun opvoeding compleet mislukt was, en de mijne de juiste bleek. Ik zwichtte niet voor een kind dat klaagde over regen en wist altijd met kordaat optreden het kind zover te krijgen een probleem zelf op te lossen. Ik was trots op de onafhankelijkheid van Lotte en op mijn standvastigheid, heel trots, als hij dat maar wist! Waarom had mijn zus geen ruggengraat? Of dacht zij nu echt dat ze de kinderen er een plezier mee deed altijd alles voor ze op te lossen?

Eindelijk was ik uitgeraasd.....en op het moment dat we ons op de bank zouden nestelen om er een paar afleveringen House of Cards uit te persen, ging de huistelefoon. Die gaat bijna nooit meer. Mijn moeder is de enige die daar nog op belt en zij praat intussen zo hard dat ze de 500 meter die ons scheidt, ook zonder telefoon overbrugt. Het was mijn - al 2 jaar uitwonende - dochter, blijkbaar stond mijn mobieltje op stil. “Mam, kun je me ophalen uit Holwerd? Ik heb de aansluiting met de bus gemist, want de boot had vertraging en de volgende bus gaat pas om 18.30 uur”... Holwerd....Ik wist eerlijk gezegd niet eens waar het lag, maar voordat ik dat had uitgezocht, was ik al op weg naar de auto. “Tuurlijk schat, ik kom er aan”. Holwerd bleek anderhalf uur rijden.....
Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap