column
FTbannerEen column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.
Ik zie hem vaak zitten in de trein. Een jongen van een jaar of 20. Hij zit in een vierpersoonszitplaats met een grote rugzak op de stoel naast hem en een zwarte labrador aan zijn voeten. Ik ken hem niet, maar herken hem wel. Dit kan hij niet over mij zeggen. De jongen is namelijk blind. Op zijn rugzak ligt een blindegeleidestok en een tuigje voor zijn hond. We gaan allebei richting Amsterdam, hij stapt een station eerder uit dan ik. Ik vraag me af hoe het is om niks te kunnen zien, vooral in Amsterdam. De stemmen, geuren, geluiden en de drukte. Het fluitje van de conducteur, het gerinkel van de tram of het getoeter van de auto’s. Als ik het me alleen al voorstel dat ik met mijn ogen dicht de weg zou moeten vinden vanaf de trein naar de metro, slaat de angst me al om het hart.

De treinreis van beginstation tot aan Amsterdam is precies een uur. Ik doe er 40 minuten over, maar de jongen zit al in de trein voor ik instap. Misschien maakt hij wel de reis van begin tot eind. Ik ga aan de andere kant van het gangpad zitten, met mijn gezicht in de richting van deze onbekende jongen. De deur die toegang geeft tot de coupé gaat open, er komt een wat oudere man binnen wandelen. Ik zie hem zoeken naar een plekje. De twee stoelen tegenover de blinde jongen zijn nog vrij, de man ziet het ook. Hij vraagt of hij bij de jongen mag komen zitten. De hond wordt ruw verstoort uit zijn dutje, maar staat daarna netjes op en besnuffeld de nieuwkomer enthousiast. De man begint de labrador te aaien. Mag dat wel?, vraag ik me af. Maar een blindengeleidehond zonder tuigje is natuurlijk ook gewoon een hond. Zijn grote staart zwiept heen en weer en raakt de knie van het meisje aan de andere kant van het gangpad. Ik zie haar geërgerd opkijken, de man verontschuldigd zich en houdt op met aaien. De hond gaat weer verder met waar hij was gebleven voor zijn slaapje werd verstoort. Ik hoor dat de jongen en de man een gesprekje beginnen. Verstaan kan ik ze niet, maar ik zie een glimlach doorbreken op het gezicht van de jongen. Dat doet me goed.

We naderen zijn eindstation. De jongen pakt het tuigje voor zijn hond en maakt het rustig vast. De zwarte labrador kwispelt van geluk, hij mag weer aan het werk. Hier en daar zie ik mensen naar het tafereel kijken, veelal verwonderd. Ik heb het al een aantal keer gezien, maar het blijft me verbazen. Want het vastmaken van het tuigje ziet er nog best ingewikkeld uit. Als alles goed vast zit, pakt de jongen zijn rugzak en blindegeleidestok met de ene hand en de beugel van de hond met de andere. We stoppen op zijn eindbestemming. De hond gaat voorop de coupé uit, maar blijft ineens stil staan. Ik zie dat er een rugzak half in het gangpad ligt. De hond kijkt schuin omhoog naar de boosdoener, die snel zijn rugzak oppakt. Ik sta toch even verstelt van de training die deze honden krijgen, hij had er namelijk makkelijk overheen kunnen stappen. Als het pad vrij is vervolgen de twee hun weg naar de uitgang, met de ogen van de mensen in de trein in hun rug. Wanneer ik door het raam kijk zie ik ze lopen. De jongen met zijn stok nog ingeklapt, een kleine glimlach op zijn gezicht en zijn vertrouwde viervoeter aan de leiding. Ik weet niet waar ze vandaan komen of waar ze heen gaan, maar ik weet wel dat het goed komt.
Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap