column
FTbannerEen column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.

columnsIk wandel nooit met mijn hond. Om de doodeenvoudige reden dat ik geen hond bezit. Dat beest hoeft dus nergens halt te houden om de blaas of de darmen te ledigen. Bijna ben ik 58. Daar sta ik weleens bij stil. Van mijn dokter krijg ik af en toe een vermaning maar een stent inplanten is bijlange na nog niet aan de orde. Polonaises aan mijn lijf kan ik missen als kiespijn. In feite is dit laatste geen probleem wegens het hebben van twee protheses in mijn bek.

Ik woon in een jofel huisje, verkregen door erfenis. Deze woonst is ruim genoeg voor iemand die er een solitair leven wil op nahouden. Een vrouw zou er niet bij kunnen. Een hond daarentegen zou er doorheen kunnen hossen. Maar schreef ik al niet dat er geen hond is?

De buurt is niet veel zaaks. De bewoners in de omgeving hebben leeftijden die van misère de pan uitvliegen. Zonder dat daar een of ander merk van bakboter aan te pas komt.

Er leeft hier tevens een kerel die ik niet moet. De Moustache noem ik hem. Wegens het hebben van een vervaarlijk gedrocht tussen neus en lippen. Omdat die lambal redelijk uit de kluiten gewassen is zal ik bij het naar de bakker stappen steeds op mijn tellen passen. Er is al een keer een situatie voorgekomen waarbij ik dacht een beroep te moeten doen op Clausewitz en Tinnepot. Een duo dat niet weigerachtig staat om de handen uit de mouwen te halen en die ook nog eens te ballen tot woeste vuisten.

Meer dan de helft van mijn leven heb ik in deze omgeving tussen Luik, Aken en Maastricht lopen vechten tegen bierkaaien. Een trauma is het nooit geworden. Wel geeft het een enorme unheimlichkeit. Wat wil je in dit platte dorpse oord aan de boorden van de Maas waar mijn hersenen kreuken, mijn permanente contestatie niets uithaalt en enkel leiden kan tot hartaderbreuken? Waar het voeren van harde oppositie is als het roepen in zeven nachtelijke ijskoude woestijnen. Waar het kampen tegen politici blijft als het bevechten van een stel immobiele bierkaaien en resultaatloos blijft onder mijn beuken.

Weet je wat? Ik ga langs een asiel, neem een Dobermann, noem hem Messi, en vertrek.

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap