column
FTbannerEen column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.

columnsMargaret Thatcher stierf. Wat mij betreft geen verlies, geen ramp. Het kon me wat. Had omstreeks de eeuwwisseling met onregelmatige regelmaat contacten met een Londense hoboïst. Michael Coverdale zou de dan al even ex-prime minister van de Tower Bridge geduwd hebben. Recht het vieze water van de Theems in.

Had zelf zesentwintig jaren, dichter bij huis, te maken met een Iron Lady. Om den brode had ik mij als een groene neofiet begeven in de wereld van het onderwijs. Muziek was evenwel de grote levensfactor. De core business. Partituren bestuderen, werken als gastdirigent, componeren. Omdat er die andere kant van de medaille was, maakte het veel goed. Het bracht mij op mijn strikt persoonlijke eiland in de zon. J. S. Bach en co, zij waren de crème de la crème van het leven. Maar er was die job in het kleine stadje aan de Maas. En Dorothea.

Haar directeurschap dacht ze te moeten waarnemen als een Obersturmführer. Slechts een punthelm uit de tijd van Otto Eduard Leopold von Bismarck-Schönhausen ontbrak om het plaatje af te maken. Het leverde mij op mijn eenendertigste dus al een burn out in het zesde kwadraat op.

Ooit vertrok zij met Adreus, haar compleet mesjogge vent, een klepzeikerd met knikknieën van het zuiverste water, naar de Antillen. Om twee weken later, bij de start van het nieuwe trimester, niet tijdig terug aanwezig te zijn. Luidop dachten de collega’s al dat het vliegtuig misschien afgeleid was naar Cuba. ‘Ooh neen, arme Fidel,’ werd er gegrijnsgrinnikt. Na de ochtendvergadering, wekelijks op maandag met aanvang om acht uur dertig, verscheen onze Iron Lady. Paars geverfd rastahaar. En dan dien je een sérieux op te houden.

Wellicht is het mijn leeftijd en bovendien is zij reeds lang uit mijn leven. Maar indien er zo’n Tower Bridge boven de Maas hing, bezijden het kleine stadje waar bloed, zweet en shit mijn werkzame tijd uitmaakte: zij zou de smaak van dat vieze water proeven vooraleer onder te gaan als een uitgediende oceaanstomer. Met een gierende lach zouden Bach en co er een streep ondertrekken en met Ludwig als dirigent zijn Ode an die Freude aanheffen.

© ERWEE

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap