column
FTbannerEen column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.

Als kind was ik voor twee dingen bang. Dat waren de lugubere politieberichten die soms na het Journaal van acht uur werden voorgelezen en brakende mensen. De introtune van de jeugdserie Q en Q was trouwens ook niet mijn ding. Maar dat terzijde. Deze politieberichten werden meteen aansluitend aan het Journaal van acht uur uitgezonden. Elke keer als ik meekeek naar het Journaal van acht uur, lichtelijk verplicht, zat ik al tijdens de nieuwsuitzending in spanning, of na afloop weer de meest onheilspellende stem van de Nederlandse televisie zou gaan zeggen: “…Hier volgt een politiebericht…”

Pats. Rauw op je (kinder)dak. En dat voor het slapen gaan. Verstijfd van angst en hopend dat het snel voorbij zou zijn, zat ik dan met een kussen voor de ogen en de handen stevig tegen mijn oren geklemd. Ik wachtte in spanning af totdat ik dacht dat het politiebericht voorbij was. Met één oog half open en nog altijd twee dichtgeklemde oren, keek ik langzaam over de rand van het kussen. Het was zeer spijtig voor mij, maar aan het einde van zo’n politiebericht werd meestal de foto getoond van het lijk dat moest worden geïdentificeerd. Dit zag er uiteraard, op zijn zachtst gezegd, niet smakelijk uit. Nééééé!!! Weer te vroeg gekeken. In een flits stond de foto van het ongeïdentificeerde lijk in mijn geheugen gebeiteld. Vervolgens zei de emotielooste tv-stem ooit: “Einde politiebericht”.

Tja, dat kun je mooi zeggen, met je nog dodere stem dan de afgebeelde persoon op de getoonde foto. Einde politiebericht, begin van de angst voor mij. Het was immers al half negen. Bedtijd dus. Razendsnel trok ik mijn creatiefste smoezen uit de kast, om maar niet naar bed te hoeven. Maar meestal kwam ik er niet onderuit. Ik moest naar boven. Door de donkere gang. Langs het mysterieuze raam met ribbelglas waar je altijd rare vormen doorheen zag. De trap op. Licht aan. En dan maar hopen dat er geen lijken voor je stonden die verdacht veel leken op de getoonde dode mensen uit het politiebericht. Gelukkig stonden die er meestal niet en kon ik bibberend mijn bed in.

Tegenwoordig vind ik het nog steeds niet prettig om dode mensen te zien, in wat voor soort toestand dan ook. Maar gelukkig zit ik niet meer met dichtgeknepen ogen en oren voor de tv wanneer er ergens een lijk getoond wordt. Iets wat ik helaas wél nog altijd doe tijdens het zien of horen van mijn andere, eerder beschreven angst…

© Pascal Cuijpers

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap