column
FTbannerEen column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.

columnsHet wordt donker in de kamer. Dat gebeurt vaker als een vrachtwagenchauffeur besluit toch door het pittoreske en veel te smalle straatje te daveren waar ik woon. Vooral buitenlandse chauffeurs begrijpen vrij weinig van het adviesbord dat aangeeft dat je beter terug kunt gaan. Je ziet de wanhoop op hun gezicht als ze zich shocking klem hebben gereden, wat bij mij altijd een gevoel van medelijden oproept.

Seconden later hoor ik een vreemd gekraak. Ik kan het niet echt thuis brengen en maak eerst mijn werk af. Toch maar eens even uit het raam kijken. De situatie is niet lastig in te schatten. De vrachtwagen wilde voor het tegemoetkomende verkeer even goed aan de kant gaan en reed, om nog aardiger te zijn, een stukje achteruit. Daarbij ontwortelde hij een leilinde die met nog een leilinde daar heel mooi stond te zijn, tot nu. De boom hangt als de toren van Pisa, maar dan erger, hulpeloos te hangen. Een man van eind vijftig staat doodgemoedereerd een sjekkie te draaien en neemt de situatie in zich op.

Ik ga naar buiten om polshoogte te nemen en voel een lichte wrevel opkomen als hij me aankijkt met een ‘die-boom-had-hier-niet-moeten-staan-blik'. “'t Is maar een boompie,” zegt hij, zonder mij aan te kijken.“Die vrachtwagens horen niet thuis in zo’n klein straatje” blaas ik venijnig. Meneer heeft geen zin in boomminnende buurvrouwen en richt zich tot de jonge chauffeur van wie hij waarschijnlijk de opvoedende baas is. Zijn grootste zorg is nu om die vrachtwagen uit de boom te halen en zo snel mogelijk zijn weg te vervolgen.

Samen met mijn buurvrouw neem ik de schade op. Ik bel de gemeente en vertel het gewonde boom verhaal. De tegels staan namelijk rechtop en dat is niet handig voor voetgangers. Binnen een half uur, veel sneller dan verwacht, rijdt er een gemeentewagentje voor. Ha, de boomredders, denk ik onnozel en ga een huishoudelijk klusje klaren. Als ik even later naar buiten kijk, zie ik een van de mannen een immense kettingzaag pakken, waarmee hij verlekkerd naar de boom loopt.

Als door een adder gebeten ren ik naar buiten waar mijn buurvrouw inmiddels ook hijgend aankomt.“Wat is hiervan de bedoeling?” vragen we.“Jaaaa dametjes deze boom gaat dood.” Inderdaad dat gevoel krijgen wij ook bij de aanblik van de scheurende zaag. “Maar kunt u die boom niet gewoon recht trekken, grond aanstampen en klaar?” “Neeee deze gaat echt dood, niks aan te doen, hij is een gevaar voor het verkeer!” Vervolgens doorklieft hij de boom. De gedachte om ons voor de kettingzaag te werpen verdwijnt even snel als dat hij gekomen is en met open mond registreren we de teloorgang van de linde.Op de plek is nu een gat en de linde ernaast, ook beschadigd, staat raar alleen. “Er komt wel weer een nieuw boompie dames en tot die tijd hebben jullie een mooie parkeerplaats.” 

Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap