Column

Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.

75 Hits

Publicatie op:

Op zoek naar schrijfwedstrijden?

  • Home
  • Columns
  • 150-jarige herdenking van de commune van Parijs
150-jarige herdenking van de commune van Parijs
The emancipated woman
 
Megaira's en Hekate’s, wraakgodinnen en tovenaressen: zo omschrijft Kar Marx de Communardes in het door honger, koude en burgeroorlog geteisterde Parijs in 1871.
Gewapend met de toorts in de ene en de petroleumkan in de andere hand zouden “Pétroleuses” het vrouwelijke brandstichtingseskader vormen van het volksleger der revolutionairen, anarchisten, marxisten, feministen en overgelopen gardisten die de onderwerping van premier Thiers aan Bismark als een dolksteek in de rug ervaren.

Na nauwelijks twee maanden bukt Parijs alweer onder de staat van beleg, maar deze keer van binnenuit tegen de eigen Franse Assemblée: de “Commune” richt zich hongerig op boven het kreunende Parijs.
Reeds op 18 maart organiseert zij zich: de achtergebleven Franse verdedigingskanonnen – opgesteld tijdens het Pruisische beleg – worden inderhaast in stelling gebracht op de Montmartre, achtergelaten goederen worden verbeurd verklaard, openstaande schulden kwijtgescholden, de Nationale Bank wordt gebrandschat, en op pandjesgoederen wordt beslag gelegd.

Meer dan duizend sociaal bewogen communardes sluiten de rangen: vrouwenbewegingen waaronder de “Union-des-Femmes-pour-la-Défense-de-Paris-et-les-Soins-aux-Blessés” begeesteren het verenigingsleven, verdelen sociale taken en komen op voor geteisterde gezinnen. Zij worden bezield door vastbesloten feministen als Elisabeth Dmitrieff, de anarchiste Nathalie Le Mel, de geëmancipeerde publiciste André Leo en bovenal: de door Victor Hugo hoog geprezen “Medusa-engel” Michel Louise.

Op 21 mei chargeert de Assemblée waaronder duizenden Versailllaises-Royalisten getekend door “het Heilig Hart” op hun mantel, maar stuiten op furieus verzet van haast weerloze comunards waarvan duizenden ter plekke worden neergeschoten. De oorlogslogica rolt zich uit: de commune stelt enkele tientallen gijzelaars terecht, waaronder de aartsbisschop van Parijs. Ondertussen veranderen tientallen prachtig gloednieuw aangelegde Haussmann-boulevards in inderhaast opgebroken barricades, soms slechts verdedigd door communardes en hun kinderen.

Verschillende kranten ‘getuigen’ van “pétroleuses”: de volgende dagen kleurt de hemel rossig boven het fakkelende Parijs. Talloze panden worden in de as gelegd, waaronder het ministerie van Financieën. Vermeende, ‘op heterdaad betrapte’ pétroleuses, zowel vrouwen als kinderen, worden standrechtelijk gefusilleerd of in een kilometerslange rij naar Versaille afgevoerd, hun snelrecht-proces tegemoet, onderwege beschimpt en met stenen bekogeld door duizenden toegestroomde kijklustigen. Samen met vierduizendvijfhonderd anderen wordt Michel Louise levenslang verbannen naar de Franse strafkolonie in Nieuw-Calledonië.
 
Terwijl premier Thiers triomfantelijk de Derde Republiek uitroept, karakteriseert Victor Hugo het zoveelste ten dode opgeschreven kind van het bijna honderdjarige Franse revolutionaire monster als “Le cadavre est à terre mais l’idée est debout!”. Conservatieve notabelen waaronder Alexandre Legentil dromen van een heel ander idee: een bedevaartskerk bovenop de bloedvergoten Montmartre waar alle “Sacré-Cœrs” zich al moordend ‘opofferden’...
 
PS: Ik ontvang graag feedback

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "150-jarige herdenking van de commune van Parijs"

© Hans Van Battel
08.05.21
Feedback:
Hoi Hans, ik vind het een heel boeiend stuk geschiedenis van Frankrijk, maar wat is je standpunt?
  • Schrijfkwaliteit
    3.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Hans Van Battel 09.05.21
    M'n standpunt laat ik doorschemeren in gans deze column, vooral in de laatste alinea: "...de bloedvergoten Montmartre waar alle “Sacré-Cœrs” zich al moordend ‘opofferden’..."..
    Maar waar het m.i. bij een column vooral om draait is de lezer aan te zetten tot het vormen van een eigen opinie over de gepresenteerde onderbouwde feiten. In dit stukje hoop ik de lang vergeten hemeltergende gebeurtenissen terug tot leven te wekken. Een bezoek aan de Sacré-Cœur in Parijs (bijvoorbeeld) wekt daardoor een inzicht in de motivatie waarmee mensen er hun ziel en leven voor gegeven hebben.
    Hopelijk zal de lezer zijn volgend bezoek aan de Montmartre, de Parijse Haussman-boulevards en het kasteel van Versailles doorbrengen in gezelschap van deze 'helden'.