Doe mee aan onze wensactie in december
Maak kans op een boekenpakket!
Schrijverspunt geeft samen met jou je boek uit!
Ontvang een royalty, geen eigen kosten!
Gezocht: columnisten, bloggers en verhalenschrijvers
Kijk bij extra schrijfmogelijkheden
Gezocht: nieuwe columns voor Schrijverspunt!
Wees welkom...
Rijmen en dichten
Columns
Een column is een artikel waarin de schrijver zijn mening geeft over een onderwerp. Soms is de tekst humoristisch, soms provocerend, maar het is altijd de persoonlijke kijk op de wereld van de columnist. Een columnist geeft een beschrijving van een gebeurtenis en maakt daarbij zijn eigen mening duidelijk. Een column moet een emotie bij de lezer losmaken, de lezer moet erom kunnen lachen, het stemt hem tot nadenken of maakt hem boos.
 
Wil je ook een column publiceren op Schrijverspunt? Dat is mogelijk door eerst een te loggen. Dan vind je de mogelijkheid om een column toe te voegen in je persoonlijk menu. We publiceren columns in volgorde van ontvangst en maximaal een per dag. Bij veel inzendingen is het dus mogelijk dat je column pas weken later zichtbaar is. .
“Als ik de baas zou zijn van het journaal,
dan werd meteen het nieuws een heel stuk positiever
De hele wereld werd meteen een beetje liever
want ik negeerde alle narigheid totaal”.

Wie kent het vrolijke liedje van Kinderen voor Kinderen van mijn generatie (70’s) niet…..

(Voor de volledige tekst klik hier:https://www.youtube.com/watch?v=fH8WNb6kB_w)
1A4FCD02-D21E-4969-AC01-CE46A29828F6

Enthousiast en vrolijk verschijnen de onschuldige en blije kindersnoetjes met hoge lieve stemmetjes op het beeldscherm als het deuntje van Kinderen voor Kinderen geschreven door Robert Long begint.
Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren, ik was een jaar of acht negen denk ik, toen ik het liedje dagelijks donkergrijs draaide op mijn kamer. Net als alle andere liedjes van Kinderen voor Kinderen en van de ministars ook trouwens.

Ik weet nog dat ik er eigenlijk altijd een beetje droevig van werd, neerslachtig bijna. Dat is best gek wanneer je je bedenkt dat de wereldproblemen waar de opgewekte kinderstemmetjes hier inhoudelijk over zingen nog ver van mijn bed stonden op die leeftijd. Blijmoedig en opgetogen huppelde ik nog door het leven. Zorgeloos en onbevangen. Zo puur nog en onwetend. Wat wist ik toen nou nog helemaal van de gruwelijkheden waar wij als mensen toe in staat zijn, bedenk ik me nu wel eens met weemoed. Ik had geen flauw benul nog, geen enkel besef van het fenomeen dat liefdesverdriet heet of wat dat met je (en dus met je omgeving) doen kan. Ik had geen idee nog wat een enorme impact natuurrampen kunnen hebben op gezinnen, op families, op dorpen en zelfs op hele steden. Ik had geen flauwe notie van de werkelijke aantallen kinderen in Afrika waarvan mijn moeder altijd zei dat ze honger hadden, wanneer wij thuis gewoon weer trek hadden.

Natuurlijk we zouden op de hoogte moeten blijven van wat er om ons heen gebeurd in de wereld. Althans dat is wat de maatschappij ons op legt. Dat is wat de grote massa nu eenmaal vind, of in ieder geval word geacht te vinden.

Maar moet dat nu wel eigenlijk echt?, vraag ik mij soms vertwijfeld af. Moeten wij nu eigenlijk wel echt op de hoogte willen blijven van alles wat er om ons heen gebeurd in de wereld? Ik word er zelf geen blijer mens van. Niet vrolijker. Ik word er geen fijner mens van en ook geen beter mens. Veel slimmer ook niet trouwens.

“Geen scholing dat is één ding”, hoorde ik ooit nog eens iemand tegen me zeggen in gezelschap. Gewoon ‘en plein public’ dus. Dat op zich vond ik persoonlijk al wat denigrerend. Ik voelde me klein en aangesproken. De persoon in kwestie had het niet alleen tegen mij, hij had het bovendien ook over mij. “Maar als je nou toch ook geen kranten leest dan ben je gewoon echt dom”, ging de volwassen man (bijna tegen het bejaarde aan) popiejopie vrolijk verder. Zelf had hij de grootste lol.



Het betrof een krantenartikel, een overlijdensbericht van een bekende Duitse volkszanger.

Voorpaginanieuws. Ik had de kranten niet gelezen. Ik was met andere dingen bezig. Ik was niet bezig met mijn telefoon. Niet met mijn Facebook, met nu.nl, NRC.nl, metronieuws of alle andere mediaberichten. Ik was bezig met het genieten en met het proeven van de omgeving. Sprakeloos als ik was moet ik wat onnozel hebben gekeken. Ik weet nog hoe mijn wangen langzaam warm en rood werden. Ik weet nog dat ik dacht gelukkig is het donker. En ik weet nog dat ik dacht gelukkig heeft niet iedereen gehoord en gezien. We waren uitgenodigd voor een weekendje Librije. De Librije, dat trekt wel een beetje een bepaald slag mensen, zonder veroordelend te willen klinken. Ik moet eerlijk bekennen dat het een fantastische ervaring was in dit schitterende 5-sterren hotel gevestigd in een prachtig monumentaal pand in een voormalige vrouwengevangenis in Zwolle. Alles was tot in de puntjes toe verzorgd, ik heb er van genoten, echt waar.

Ik weet nog dat ik me aangevallen voelde en tegelijkertijd verontwaardigd. Ik woonde al jaren op Bonaire. Het prachtige Bonaire waar je buiten leeft en waar het leven zo ontzettend anders is dan hier in Nederland.

Ik weet nog goed hoe ik er aan moest wennen toen ik er kwam wonen. Ik weet nog hoe ik moest wennen aan de warmte die daar altijd zwaar aanwezig is. Ik weet nog hoe ik moest wennen aan de verschillen van cultuur en aan de andere mentaliteit. Hoe ik moest wennen aan het rustige en aan het relaxte. “ManNan, manan” (morgen, morgen) en “poko poko” (rustig aan) was zo ongeveer het eerste maar ook het belangrijkste wat ik er leerde. Ik weet nog hoe ik moest wennen aan de andere manier van denken en aan de andere manier van leven op Bonaire.

Voor iedereen die nog twijfels heeft over wat de exacte definitie van cultuurverschillen nu eigenlijk is, klik hier:

http://www.profi-leren.nl/files/llb_dc19_communicatie_cultuur.pdf

Een stukje dat wat mij betreft zowiezo door iedereen wel eens gelezen zou mogen worden. Wat ontzettend mooi beschreven.

Ik kan mij nog herinneren hoe ik er aan moest wennen om niet de hele dag (en dat ook iedere dag), geconfronteerd te hoeven worden met die negatieve stroom van informatie die wij in Nederland gewend zijn binnen te krijgen. Die negatieve beelden en geluiden die wij dagelijks voor onze kiezen krijgen via de beeldbuis en de kranten. Via de radio en tegenwoordig ook (alsof het niet genoeg is) via social media. Die enorme overvloed aan sombere en negatieve prikkels van slecht nieuws. Slecht nieuws verkoopt nu eenmaal goed, daar worden knaken mee verdiend, en flink ook. Wat zegt dat eigenlijk over de maatschappij waarin wij leven en over “ons als mensheid” vraag ik me wel eens af.

Ik vond het een verademing om te mogen ervaren dat dat ook anders kon. Om te kunnen ontdekken dat je daar zelf ook een eigen keuze in hebt.

Nadat ik tien jaar samen met mijn mooie en lieve dochters op het mooie Bonaire gewoond heb zijn wij sinds kort weer terug in Nederland. De kinderen lopen ruim een jaar achter op school en niet alleen op school merk ik overigens. Ook met andere kleine simpele dingen in het dagelijkse leven merk ik soms dat ze gewoon wat wereldvreemd zijn en achter lopen in hun ontwikkeling. Ik heb me er nooit zorgen over gemaakt, het zijn fantastische en fijne kinderen die goed in het leven staan. Dom zijn ze zeker niet. Hooguit nog wat onschuldig en onwetend. Zij zijn in een beperkte en beschermde omgeving opgegroeid zonder de indoctrinatie en propaganda van televisie en van radio. Zonder kranten met agressieve en schreeuwerige vetgedrukte koppen. Zonder (social) media (en social media heeft ook veel voordelen, begrijp me niet verkeerd). Zij zijn opgegroeid zonder iPads en zonder iPhones, zonder dure spelcomputers. Zij zijn nog niet bekend nog met verslavende computerspelletjes en agressieve netflixseries. Zij zijn nog niet bekend met de vele tinderapps en reclames van secondlove.nl. Reclames over Botox en borstvergrotingen net of het allemaal heel normaal en heel gewoon is, godzijdank. Toch gaan zij er ook wel komen in het leven denk ik ondanks dat ze dat stuk gemist hebben. De relaxte sfeer van het buitenleven waarin zij opgegroeid zijn heeft de basis voor hun identiteit gelegd, dat is iets wat niemand ze meer af kan nemen. Ik vermoed dat ze er later nog vaak aan terug zullen denken.

Natuurlijk lees ik wel de nieuwsberichten, als er weer een bomaanslag gepleegd is of als er een natuurramp plaatsgevonden heeft. Natuurlijk volg ik de berichten van de presidentsverkiezingen van Amerika en van de Tweede Kamer. Maar wat ik lees is met de jaren wel erg selectief geworden en vooral gedoceerd ook bovendien. Als ik zo om me heen kijk in de wereld en naar wat er gebeurd in deze wereld dan denk ik soms echt dat we straks met een hele verknipte generatie zitten. Dan heb ik het nog niet over de teksten die kleine en onschuldige kindersnoetjes anno 2018 vrolijk en uitbundig mee zingen. Ze hebben geen idee nog waar ze het over hebben. Gelukkig maar denk ik.

Het staat hier boven vol met spelfoutjes, verder dan de Mavo ben ik nooit gekomen. Ik was stronteigenwijs en wilde van het leven proeven. Misschien toch wel een beetje dom dus. Ik kan alleen maar zeggen dat ik inderdaad niet dagelijks de kranten lees en ik schaam me er niet voor. Integendeel, ik ben er trots op en geloof me, ik heb echt geen oogkleppen op, steek ook mijn kop niet in het zand. Ik weet wat er gebeurd in de wereld. Wel realiseer ik me des te meer wat een gezegend mens ik eigenlijk ben. Ik voel me echt gelukkig en ik kan enorm genieten van de kleine dingen en van de fijne en mooie momenten in het leven. Het leven vliegt voorbij. Ik besteed mijn vrije tijd en mijn momenten het liefst zo veel mogelijk met de mensen die belangrijk zijn voor mij. Bij voorkeur zonder social media en zonder nieuwsberichten op de achtergrond. Vroeger toen ik klein was stond ook bij ons thuis het nieuws altijd aan. Dag in dag uit. Herhaling na herhaling. Programma na programma. Een goed gesprek met elkaar met een gezellig muziekje op de achtergrond daar word ikzelf een heel stuk vrolijker van. Een blijer en een gelukkiger mens. Momenten pakken is een eigen keuze en kansen creëren als je in een land als Nederland woont ook denk ik. Laat mij gewoon maar af en toe een beetje dom zijn.

Dank je wel Bonaire ❤️
Janneke Knoester
Dit artikel delen?
Pinit Fg En Rect Red 20

Graag je mening

Dit artikel is passend in deze rubriek - 2 stemmen
00
Dit artikel handhaven (tzt NIET verwijderen)? - 0 stemmen
00
%

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. HELP ONS MET KIEZEN. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt.Je kunt ook een reactie geven.

Gebruikerswaardering: 2 / 5

Rating StarRating StarRating Star BlankRating Star BlankRating Star Blank
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2018
https://www.lekkerboek.nl/