Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.

Zelf ook een boekfragment uit jouw boek toevoegen? Dat is mogelijk en gratis, als je boek vrij te koop is. Vergeet niet om behalve het fragment ook de titel, auteur, ISBN, prijs, etc. te vermelden.

Vier vrienden en het geheim van de dobbelaar op Lichtenberg

Vier vrienden en het geheim van de dobbelaar op LichtenbergKatarina, Luuk en Dirkie daalden op dat moment voorzichtig een oude, smalle, stenen trap stapje voor stapje af. Het bleek inderdaad een ondergrondse graftombe te zijn. Het rook er muf en het was er erg vochtig. De muren en het plafond zaten vol met schimmel en spinnenwebben.
Katarina had een tweede fakkel aangestoken en tastte met haar voet elke trede eerst voorzichtig af. In de Indiana Jones films had ze gezien, dat er in zulke graftombes vaak ingenieuze boobytraps verborgen waren. Stel dat ze met haar voet op een trede ging staan en dat deze dan de grond inzakte. Dit zou dan een ijzeren hekwerk achter hen kunnen laten dichtvallen. Of nog erger: de graftombe stortte dan helemaal in elkaar. Brr, ze moest er niet aan denken. Beneden aangekomen, kwamen ze in een vierkante ruimte van ongeveer vijf bij vijf meter terecht. Luuk stak zijn oude petroleumlamp aan en ze schrokken van wat ze in het midden van deze ruimte ontdekten. Daar lag onder een dikke laag stof en vele spinnenwebben een oude grafsteen. Erbovenop lagen een aantal ver vergane voorwerpen, die vroeger vermoedelijk van de overledene waren geweest.
Katarina ging meteen op haar knieën erbij zitten en bekeek de voorwerpen. De jongens stonden achter haar en Luuk waarschuwde: “Wees voorzichtig! Ook hier kunnen boobytraps zijn!” Katarina knikte en verwijderde een dikke laag spinrag, het stof en wat schimmel van het eerste voorwerp. Ze zag wat het was en zei: “Volgens mij is dit een zadel geweest.”
“Ja,” riep Dirkie, “je hebt gelijk. Zou dat van die ridder geweest zijn?”
“Mogelijk,” antwoordde Katarina en ze bekeek aandachtig het tweede voorwerp. Aan de vorm te zien leek dit op een ijzeren handschoen die ridders vroeger in de strijd droegen. Ze pakte het voorwerp op, maar het verpulverde meteen omdat het helemaal vergaan was.
“SHIT!” riep ze, want ze vond het altijd jammer als een oud voorwerp op zo’n manier verloren ging.
“Laten we de grafsteen een beetje schoonmaken,” vervolgde ze, “dan kunnen we zien of er iets opgeschreven staat.” Met de mouw van hun jas veegden ze de grafsteen zo goed als mogelijk schoon en het was Dirkie die een ontdekking deed: “Kijk!” riep hij, “Hier ontbreekt een stuk van de grafsteen!”
“YES!” riep Katarina luid, “Dat stuk ligt in die verborgen ruimte in het noordelijk gangenstelsel waar Luuk en ik geweest zijn.” Ze viste haar gsm uit haar jaszak en zocht naar de foto die ze toen van dat stuk genomen had. Ze hield de foto naast de grafsteen en zag dat het inderdaad klopte. Op de grafsteen stonden dezelfde versieringen als op het ontbrekende stuk in het noordelijk gangenstelsel en het stuk op de foto leek als een puzzelstukje te passen in de grafsteen waar ze nu bijstonden. Op de grafsteen stond ook het jaartal 16, dat met het ontbrekende stuk 1683 aangaf.
“Is dat nu het jaartal waarin de ridder gestorven is?” vroeg Luuk.
“Ja,” antwoordde Katarina.
“En staat dáár niet de naam van de ridder?” vroeg Dirkie en wees naar het midden van de grafsteen.
“Ja, je hebt gelijk. Onder de letters R.I.P. staat, Godevaart van Limburg, 1625-1683.” Even gingen ze alle drie in gedachten terug naar de tijd, dat deze ridder leefde. Ze vroegen zich af hoe hij gestorven was en vooral: was er een schat en waar zou die dan kunnen liggen?
“Laten we deze graftombe verder onderzoeken,” verbrak Katarina de stilte, “er liggen hier ergens kostbaarheden verborgen. Ik voel het gewoon!” Ze begonnen aan een grondige inspectie van de graftombe.

Dit artikel delen?
Pin It

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief