Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.

Zelf ook een boekfragment uit jouw boek toevoegen? Dat is mogelijk en gratis, als je boek vrij te koop is. Vergeet niet om behalve het fragment ook de titel, auteur, ISBN, prijs, etc. te vermelden.

Vier vrienden en de legende van de zilveren hoefijzers

Vier vrienden en de legende van de zilveren hoefijzers 31241079Boekfragment: “Voorzichtig dan,” zei Luuk. Ze stonden op, klommen over een lage omheining van struiken en slopen over een grasveld verder. Bij de ronde, stenen romp van de molen bleven ze stilstaan. Scherp luisterden ze even, maar het was doodstil in en rondom de molen. Een auto passeerde de molen en even verlichtten de koplampen de achterkant, waar ze de grote persoon hadden zien verdwijnen. Maar daar was niets vreemds te zien. De aanwezige raampjes in de ronde muur waren gesloten en binnenkijken was niet mogelijk.
“Laten we helemaal om de molen heen sluipen,” stelde Dirkie voor. Luuk en Katarina knikten en even later slopen de ze om de molen heen op zoek naar de verdachte persoon. Halverwege schrokken ze zich dood. Een reus van een vent doemde vanuit het niets voor hen op. De man was zeker twee meter lang en zag er uit alsof hij iedere ochtend gemalen ijzer als ontbijt nam. Armen als boomstammen en twee handen als kolenschoppen. Hij droeg een overal, had een pet op en aan zijn kin hing een lange woeste baard. Met een sterke lamp scheen hij naar de vrienden en snauwde: “Wat moet dat hier, stelletje apen?” De hevig geschrokken tieners konden even geen woord uitbrengen. Luuk keek vol ontzag naar de grote man en zou niet graag een robbertje met hem willen vechten. Vermoedelijk zou de man je met een hand oppakken en moeiteloos enige minuten in de lucht laten bengelen. Katarina hervond zich als eerste en met haar blauwe ogen zover mogelijk opengesperd antwoordde ze: ”Niets meneer. We keken alleen maar naar de molen.” De man keek haar even wantrouwend aan. Claire rilde over haar hele lichaam. Niet alleen omdat ze het koud had, maar ook uit angst voor de hele grote man. Dirkie leek wel een dwerg ten opzichte van de reus die doordringend naar hen bleef kijken.
“Lieg niet!” bulderde de man, “Jullie wilden iets vernielen. Is het niet?”
Dit artikel delen?
Pin It

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief