Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.

Zelf ook een boekfragment uit jouw boek toevoegen? Dat is mogelijk en gratis, als je boek vrij te koop is. Vergeet niet om behalve het fragment ook de titel, auteur, ISBN, prijs, etc. te vermelden.

Verloren zielen, licht of duisternis

9789462662452voor HET VERTREK

Toen ik de verbrijzelde poort en de kapotte muren van onze nederzetting achter me liet werd ik door een vreemd gevoel overvallen. Zou ik ooit nog naar mijn thuis terugkeren? En in welke vorm: als een mens, of zou er na mijn avontuur nog enkel een demon overblijven? Het ritueel dat mij dwong om twintig zielen te nemen had ons dan wel de overwinning ge­schonken, maar het was míjn hand die de kelen had doorgesneden en dat zou voor eeuwig in het geheugen van de bewoners van de neder­zetting blijven hangen. Er was niemand die zo’n wrede daad ooit kon vergeten. Zelfs ik zag nog steeds de onschuldige gezichten als ik mijn ogen sloot. Dat beeld zou voor altijd in mijn geheugen gegrift staan.

Het schuldgevoel dat mij nu bekroop bewees dat ik nog steeds mijn menselijkheid had, al wist ik dat de demon in mij op de loer lag en dat het duistere wezen geduldig zijn kans afwachtte tot ik zijn kracht nodig zou hebben en hij kon uitbreken. Ik hoopte dat ik de duistere macht zo min mogelijk zou hoeven aanwenden, want hoe meer vrijheid het monster kreeg, hoe sterker het mij overheerste en ik vreesde dat als de demon de volledige controle verkreeg, ik mijn menselijkheid voorgoed zou ver­liezen.


Ik keek op en zag dat we de plaats hadden bereikt waar de tragedie had plaatsgevonden. Hier op deze plek hadden Garmyrs soldaten de on­schul­dige mannen, vrouwen en kinderen uit onze nederzetting op koel­bloedige wijze gedood. Mensen die hadden gehoopt de strijd te ver­mijden en een nieuw begin te vinden in een andere stad, maar zij waren de eerste slachtoffers geworden. Rafi stopte plotseling op de onheilsplek. Ik volgde zijn voorbeeld en de anderen deden hetzelfde.

‘Waarom stoppen we?’ vroeg Deamon.
Rafi steeg af en plaatste zijn hand op de grond. ‘Omdat we de mensen die hier stierven respect moeten tonen.’
‘Respect!’ riep Deamon. ‘Het waren lafaards en ze kregen wat ze ver­dienden.’
Rafi sprong op. Hij trok zijn zwaard en stormde op de demon af. Deamon bleef rustig op zijn paard zitten en staarde hem glimlachend aan. De priesterkrijger duwde de punt van zijn zwaard tegen het lichaam van Deamon.
‘Sla maar toe, priesterkrijger,’ sprak Deamon grinnikend, ‘als je je daardoor beter voelt. Het zal mij toch niet doden en het verandert niets aan het feit dat het nog steeds lafaards zijn.’
Ik steeg af, liep naar de priesterkrijger toe en legde mijn hand op zijn arm. Hij liet zijn wapen zakken. ‘Hij is het niet waard, Rafi.’
De priesterkrijger keek me aan en glimlachte flauw. ‘Je hebt gelijk, Tharyn. Ik zou me niets van zijn woorden mogen aantrekken, maar het is moeilijk. Ik kende de meeste mensen die hier gestorven zijn en ik begrijp dat ze hun families wilden beschermen door de strijd te ontvluchten.’ Hij staarde naar de plek van de tragedie. ‘En ergens diep van binnen weet ik dat de demon gelijk heeft. Ze zullen worden aangezien voor lafaards en dat verdienen ze niet.’
‘Ze hebben ons respect, Rafi en als we terugkomen ….’ Ik slikte de brok in mijn keel weg. ‘Wanneer jij terugkomt,’ verbeterde ik, ‘dan kun je hun verhaal vertellen. Jij kunt de anderen laten inzien dat ze geen lafaards waren, maar dat ze enkel hun geliefden wilden beschermen op een manier die zij het beste vonden.’
Rafi borg zijn zwaard op en keek me aan. ‘Dank je, Tharyn.’

We liepen beiden terug naar onze rijdieren, maar net toen we verder wilden rijden trok een enorme rookwolk die uit de nederzetting afkomstig was onze aandacht. De grijze rook vulde de lichtblauwe lucht boven de stad volledig. Het was alsof daar alleen de nacht al was ingevallen. Een luid gehuil steeg op vanachter de hoge muren die de nederzetting altijd hadden beschermd, maar die nu verschillende gaten vertoonden. Ik wist wie dit gehuil veroorzaakten. Het waren de vrouwen uit mijn nederzetting die weenden om de doden, huilden om hun gesneuvelde mannen en ik voelde hun verdriet tot diep in mijn hart. Zelfs Vulkur, mijn trouwe reuzenwolf, kon hun verdriet aanvoelen en hij antwoordde met wolven­gehuil.
‘Ik heb gefaald,’ fluisterde ik. ‘Ik had ze allemaal moeten be­schermen.’

Mijn vader en zijn rijdier stonden opeens naast mij. Hij schudde verdrietig zijn hoofd. ‘Je kon ze niet allemaal redden, zoon. Niemand van ons kon dat, maar we kunnen er wel voor zorgen dat ze niet voor niets gestorven zijn. We kunnen het monster dat verantwoordelijk is voor deze chaos vernietigen.’



Dit artikel delen?
Pin It
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief