Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.

Zelf ook een boekfragment uit jouw boek toevoegen? Dat is mogelijk en gratis, als je boek vrij te koop is. Vergeet niet om behalve het fragment ook de titel, auteur, ISBN, prijs, etc. te vermelden.

Leuk

Overvallen door een bui schoot ik een automatiek in de Schoolstraat die op het punt stond te gaan sluiten binnen. Net na mij kwam een doornat geregend meisje de zaak in met kennelijk dezelfde bedoeling. Ze zag eruit als een verzopen kat en kon niet bijzonder mooi worden genoemd maar haar vrouwelijke kenmerken waren overvloedig en bovendien in de juiste verhoudingen aanwezig wat een voordeel kon worden genoemd.
"She’s a peacock in everything but beauty," zei Oscar Wilde ooit. Die uitspraak gold ook voor het meisje. Ze liep een beetje mank en hield zich om overeind te blijven vast aan een glazen deurtje waardoorheen in ruil voor vijftig cent een mistroostig ogende bamibal kon worden gescoord. Ik vreesde voor een weinig vruchtbaar treffen tussen de twee als ze het zou openen en wilde ingrijpen maar gelukkig bleef het dicht.
Mensenlevens redden kost nu eenmaal offers.
   'Hebt u een sigaret voor mij,' vroeg ze onverwacht. Ik keek om mij heen en constateerde dat ik op haar na de nog enige overgebleven klant was.
   'Sorry, ik rook niet,' antwoordde ik eerlijkheidshalve, want de laatste peuk doofde ik al op mijn negentiende wat ongeveer haar leeftijd moest zijn, schatte ik.
   'O,' zei ze met een laatdunkend gezicht alsof het háár weer was overkomen de enige persoon op aarde te ontmoeten die wist waar de kip met de gouden eieren ‘the stuff’ bewaarde. Maar ook dat moest ik, als ze het me had gevraagd, ontkennen. Zulke kippen zaten meestal in Monaco aan de blackjack tafel of wandelden ‘s nachts door St. Tropez maar nooit in hun eentje door het centrum van Den Haag.
   'Nou, goed dan, dan niet,' vervolgde ze. 'Eigenlijk wil ik wel stoppen, maar ik kan het niet. Het is misschien slap van me maar roken geeft me een voldaan gevoel, weet je. Alsof je aan iets werkt dat áf moet of net klaar is maar het enige dat bij mij klaar is, is mijn relatie, met hém.'
Omdat ze er ondanks de schelle TL-verlichting nog steeds redelijk bekoorlijk uitzag was het beeld dat ik daarentegen van hém kreeg dat van een naar, onhebbelijk manspersoon, van een jongen die uit zelfzucht zijn vriendinnen -want monogame mannen worden mijns inziens met uitsterven bedreigd- structureel allerlei vrijheden ontnam.
   'Ach, op zich is het wel een goed mannetje maar hij dramt zo vreselijk dóór wanneer hij een slokkie op heeft. Joke, want zo heet ik, zegt hij dan: daar moet jij niet zo zwaar aan tillen. Ik lul nu eenmaal veel na een paar biertjes. Maar ik kon er op het laatst niet meer tegen, weet je wel, ook al ging het nergens over.'
Mijn beeld van hem floepte uit als een defecte TV. Ik wist het niet.
   'Vanavond was het weer zover,' ging ze verder. 'We hadden een discussie over wanneer iets "leuk" is, wat in mijn ogen hetzelfde is als zeggen dat je iets hebt begrepen maar meer niet. Want wat is dat nou helemaal, het woord leuk? Al herhaal je het honderd keer, het zegt nog steeds niks. Als ik zeg dat ik jou leuk vindt dan betekent dat niets, afgezien van dat ik weet dat je niet rookt en mij dus geen sigaret kan geven. "Geweldig" is ook zo’n woord. Zeg dan verdomme wat je bedoelt! Vind je mij mooi, zeg dat dan in plaats van "leuk." Als je mij lelijk vindt dan mag je dat ook zeggen waarmee je dan weer wel het risico loopt een knietje van me te krijgen. Het gaat er bij mij om dat je eerlijk bent en dat is hij dus niet, of was want ik kap ermee.'
Ik maakte een wegwerpgebaar en trok er het gezicht bij van iemand van wie het tot zijn dagelijkse routine hoort ‘s nachts in automatieken rond te hangen, voortdurend knietjes incasserend.
   'Op mijn werk precies hetzelfde geouwehoer,' sprak ze, mijn gebaar negerend. 'Doen ze net, ik bedoel mijn collega’s, een beetje gezellig tegen me want het woord "leuk" krijg ik niet meer uit mijn strot, verknallen ze het juist door alles expres leuk te vinden. Mijn haar dat zogenaamd leuk zit, mijn schoenen, de jurk die ik tijdens het personeelsuitje droeg, tot mijn vriendje aan toe, die was zelfs ééénig. Gatver!
Weet je nou eigenlijk wel wat je zegt, zeg ik dan tegen ze. Helemaal niets! Iets is grappig, vrolijk, fijn, al vind ik dat woord ook zo’n dooddoenertje, mooi of misschien zelfs charmant maar nooit leuk. Volgens mij is Nederlands de enige taal met dat woord. Er is ook geen andere taal met iets dat erop lijkt, dat weet ik want ik heb het opgezocht.'
Ze zuchtte.
   'En dus ben ik ermee gestopt, opeens. Van een kant wel jammer. Ik had het op zich wel goed bij hem. Hij deed als ik moest overwerken netjes boodschappen voor me, hielp me in het huishouden en hield tenminste zijn handen bij zich als je begrijpt wat ik bedoel. Kom dáár tegenwoordig maar eens om! Sommige meenden serieus te weten dat ik hun eigendom was, een stuk speelgoed dat je naar hartelust kon meppen. Nou, mij niet gezien. Ik was al weg. Maar daar had hij geen last van, dat niet. Alleen dat gedram en gezeik steeds, hè? Ik kon er niet meer tegen en ben zo weggelopen. Hij deed me denken aan thuis.'
Omdat ik mij haar leed wel in kon denken, knikte ik instemmend. Op die leeftijd wil je wel eens een keer wat anders.
   'Maar waar moet je straks dan naartoe,' vroeg ik. 'Deze tent gaat zo dicht. Heb je geen familie waar je zolang terecht kunt?'
Met een gezicht of ik haar zojuist een oneerbaar voorstel had gedaan brandde ze los.
   'Familie? Ben je gek? Ik slaap nog liever op straat. Die hebben mij vijfentwintig jaar geleden al uitgescheten.'
Nog voordat ze uitgesproken was zag ze in dat zoiets gezien haar leeftijd eigenlijk niet kon zodat we gezamenlijk in de lach schoten.
   'Nou ja, ik bedoel maar. Je weet wel. Ik was zogenaamd onhandelbaar. Veel te grote mond. Maar wat moet ik dan?'
   'Ik denk dat je zelf net het antwoord op je probleem hebt gevonden,' antwoordde ik voorzichtig. 'Je kunt altijd nog terug. Naar hem. Probeer het eens een keer door een beetje water bij de wijn te doen.'
Onmachtig in het rond kijkend viel haar blik op de door de fabrikant van snacks gesponsorde klok met daarin een slogan die eindigde op "altijd wat lekkers." Het was tien over een.
   'Jeetje is het al zo laat?' schrok ze. 'Weet je, misschien heb je wel een beetje gelijk. Ik moest maar eens gaan. Hij kan niet zo lang alleen, mijn schuimpje. Tot kijk dan maar.'
Zonder nog iets te zeggen verdween ze in de nacht.
Thuisgekomen wilde mijn vrouw weten waarom ik zo laat was.
   'Een gevalletje Eerste Hulp Bij Onzekerheden,' was mijn antwoord. 'Enne, tegen de tijd dat ik tekenen begin te vertonen van overmatig drammen zeg het me dan maar meteen want dan schiet ik mijzelf direct af. Deze wereld heeft al genoeg te verduren.'
Dit artikel delen?
Pin It

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief