Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

King of our hearts, door Stefanie Ramos

'Liever bij mij...' is een verhalenbundel van ouders die hun kindje verloren hebben. In dit fragment lees je een stuk uit het verhaal van Stefanie Ramos, over haar zoontje Kane.

"Daar zit ik, op het balkon, starend naar beneden. Die vreselijke plek op de stoep, waar jij met een kapot geknipt rompertje aan door twee politieagenten wordt gereanimeerd. Datzelfde rompertje, met het groene zeepaardje en de twee blauwe sterretjes erop, dat ik je de avond ervoor nog met veel liefde heb aangetrokken.
Ik roep je naam, ik schreeuw naar je om terug te komen. Papa is beneden bij je; hij ligt op de stoep, verslagen en gebroken. Ik kan niet naar je toe, want je zus Yara ligt nog boven in ons bed. Ze hoort de paniek in mijn stem en durft niet naar beneden te komen. En ik kan niet weggaan van het balkon, je moet me horen. Je moet horen dat ik je roep!
Gelukkig wonen opa en oma aan de overkant van de straat en komen ze snel om Yara op te vangen. Ik ren de vijf trappen naar beneden. De ambulance en de traumahelikopter zijn inmiddels gearriveerd. In de politieauto volgen we de ambulance. De normaal zo drukke Coolsingel is nog stil, al het verkeer dat er is wordt tegengehouden. Ik ben misselijk, ik huil, ik moet overgeven. Dit kan niet gebeuren, je bent gewoon gaan slapen. Alles ging eindelijk goed!

Ik bekijk de video van jouw afscheid, gefilmd door papa’s neef. Ik neem mezelf waar op beeld, starend naar beneden. Starend naar die vreselijke plek onder ons balkon, daar op de stoep. Vandaag is de dag dat we voorgoed afscheid van je nemen. Ik zie het ongeloof in mijn ogen, de wanhoop, machteloosheid en verslagenheid. Ik herken mezelf niet langer. Mijn gezicht straalt pijn en leegte uit. Plots besef ik dat niets, ook ikzelf niet, ooit nog hetzelfde zal zijn.

Ons lichtje

Met een koffertje in mijn hand en een glimlach op mijn gezicht stap ik de lift van het gasthuis in. Vandaag zal jij geboren worden, op 24 december 2009. Ik kan me geen mooier kerstgeschenk voorstellen dan onze eigen kerstengel. In deze vreselijke maanden, waarin mijn zus is geopereerd aan een hersentumor, en mijn moeder is getroffen door een plotselinge verlammingsziekte, zal er vandaag eindelijk een lichtpuntje komen. De gedachte aan jouw komst houdt ons allemaal sterk en positief in deze donkere tijd. Een nieuw leven in ons midden. Via een moeizame keizersnede kom jij ter wereld. Mijn vruchtwater is op, dus je zit helemaal vastgezogen in mijn buik. Zelfs de anesthesist wordt erbij geroepen. Met twee personen wordt er op mijn buik geduwd, terwijl jij met een vacuüm-extractie eruit wordt getrokken. Door de kracht die er op mijn lichaam wordt gezet schiet het bed naar beneden. Ik begin even te hyperventileren en krijg een mondkapje. Ze laten jouw prachtige gezichtje kort aan me zien en nemen je mee voor de controles. Terwijl papa met je mee mag, voel ik iedere seconde wegtikken op de operatietafel. Wat duurt dit lang. Alles gaat toch wel goed? Ik zie de vertwijfeling in de ogen van de lieve verpleegster. Ze streelt mijn hand, ze wil me niet ongerust maken, maar ik voel het. Er is iets mis.
Eenmaal aangekomen op de kraamafdeling komt de geruststelling. De verpleegster vertelt me dat je wat vocht achter je longetjes hebt. Ik moet nog even wachten zegt ze, want straks mag je gewoon bij mij op de kamer. Dat moment komt echter maar niet. Je ligt op de medium care en je moet daar nog wel even blijven. De verpleegster brengt me naar je toe. Eindelijk mag ik je vasthouden, ons prachtige zoontje: Kane Julian Ramos. Wat ben je prachtig en volmaakt. Je lijkt precies op je grote zus, en je hebt de neus van papa. Terwijl je in mijn armen ligt, stuur ik papa en Yara naar huis. Thuis wacht de familie op hen om kerstavond volgens traditie te vieren.
Nog geen tien minuten mag ik je bewonderen of je moet met de ambulance naar het kinderziekenhuis. Ze vermoeden dat er iets mis is met je hartje. Ik bel papa en hij gaat meteen naar je toe. Ik blijf achter, met lege armen. Bang en verward. Rusten kan ik niet. Ik wacht op een telefoontje, een berichtje, iets. Ik voel me zo ontzettend machteloos en alleen. Het moet goed komen, het komt goed. Rond middernacht belt papa me om te vertellen dat het allemaal nog veel erger blijkt te zijn dan gedacht. Je hebt een transpositie van de grote vaten. Dit betekent dat je aorta en longslagader omgedraaid zijn aangesloten op de kamers van je hartje. Het wordt opeens pikkedonker, het lichtje gaat uit en verandert in duisternis, angst en machteloosheid.

Het is een hoop geregel, maar de volgende dag is het gelukt. Ook ik mag naar het kinderziekenhuis. Op de kraamafdeling krijg ik een kamer. Ik lig samen met een andere moeder, haar kindje ligt bij haar. Ze kan het voeden en knuffelen. Wat is het moederschap toch mooi. Ik kan niet wachten om naar de intensive care te gaan en jou te knuffelen. Ik moet rusten, maar papa komt me op mijn aandringen ophalen met een rolstoel. Gek als je papa is racet hij met mij in de rolstoel door de gangen van de kraamafdeling. We gaan naar onze zoon!
Aangekomen op de intensive care schrik ik van de vele bedjes. Daar, in de hoek van deze volle zaal, lig jij. In een transparant plastic bedje, onder een babyblauw dekentje. Met je amandelvormige oogjes kijk je om je heen. Opnieuw ben ik verliefd, je bent zo volmaakt. Na twee dagen mag je naar je eigen kamer op de medium care. Totdat je genoeg weegt om de operatie die je nodig hebt aan te kunnen, zal je hier verblijven. Je ligt aangesloten aan een hartslagmonitor en een saturatiemeter. De golfjes op het beeldscherm van de hartslagmonitor worden door ons gadegeslagen alsof we televisie zitten te kijken. Elk piepje dat de saturatiemeter laat horen zorgt voor een sprong vanaf ons bankje bij het raam. Vanaf nu is dit onze woonkamer, ons thuis.
Mama mag bij je in de kamer slapen. We maken het gezellig met tekeningen en ballonnen. Op tafel staat een kunstkerstboompje met lichtjes. Het is zelfs bijna gezellig. Kerst en Oud op Nieuw brengen we met jou door in deze kamer. We hebben hapjes gehaald en oliebollen. Familie en vrienden brengen ons kerstdiner in plastic bakjes. De lieve verpleegsters houden ons af en toe even gezelschap. Yara is gezellig bij een vriendinnetje geweest, en rond middernacht staan we hand in hand bij jouw bedje.
Door het ziekenhuisraam zien we al het mooie vuurwerk buiten. We wensen elkaar een gelukkig Nieuwjaar en besluiten dat we alle ellende achterlaten in het oude jaar. Dit jaar, 2010, wordt ons jaar!

Het gevecht

Vroeg in de ochtend doe ik je in bad. Je ontspant en strekt je helemaal uit. Ik voel me schuldig omdat ik weet wat je te wachten staat. Je bent nog zo ontzettend klein. Pas drie weken op de wereld en nu al moet je vechten voor je leven. Zo hoort het niet te gaan, dit is niet eerlijk! Je kijkt me aan met die mooie doordringende ogen van je, balt je vuist alsof je me wil laten weten dat je sterk bent. Maar dat weten we al lieve Kane, jij bent een vechter met een wel heel bijzonder hartje.
Ik trek je je operatieshirtje aan. Het is een soort jurkje: blauw met schattige, kleine, bruine beertjes erop. Ik voel me naar worden. Hoe kunnen we jou nou zo meteen uit handen geven? Mijn alles, ons grote kleine mannetje. Ik kan het niet, dus papa brengt je tot aan de operatietafel. Hij vertelt me dat je hem een knipoog leek te geven voordat je in slaap viel door de narcose.
Vanochtend hebben wij van een goede vriendin een envelop gekregen. Deze mochten we pas openmaken op het moment van de operatie. Ik open de envelop. Er zit een kaart in en er vallen cadeaubonnen uit. Op de kaart staat dat we de cadeaubonnen moeten besteden in de uren van jouw operatie. Er staat dat we leuke spulletjes moeten gaan kopen voor je. De duur van de operatie is geschat op vier tot maximaal zes uur. Ik wil niet weg, ik wil hier blijven. Wat als er iets is? De verpleging drukt ons op het hart dat ze ons zullen bellen, de eerste vier uur zullen ze in ieder geval met je bezig zijn. De zenuwen gieren door mijn lijf, ik krijg bijna geen lucht. Mijn handen zijn bezweet, ik pak het eerste boek wat ik kan vinden en loop naar de kassa. Op naar de volgende winkel, daar koop ik een monchhichi aapje.
Toen je geboren werd moest ik opeens denken aan zo’n monchhichi aapje, zo eentje die ik vroeger zelf had. Ze waren zo schattig en jij deed me eraan denken. Voor jou en Yara hebben we een broer en zus setje gekocht. Yara heeft het broertje en bij jou in je bedje staat het zusje. We legden Yara uit dat als ze je mist, ze het monchhichi broertje een knuffel of kusje kan geven, of er zelfs een verhaaltje tegen kan vertellen en dat jij dit dan voelt en hoort door het monchhichi zusje in jouw bedje..."
Dit artikel delen?
Pin It
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief