Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

Het Meesterplan

Ruud Hermans keek op van het dossier dat voor hem lag toen hij zijn volgende patiënte, met schuifelende voetstappen, zijn spreekkamer hoorde binnenkomen. Broodmager, een grauwe gelaatskleur, dunne onverzorgde haren die sliertig langs haar gezicht vielen en nauwelijks kracht om op haar benen te staan. Sylvia. Heroïneprostituee. Wat was er gebeurd in het leven van dit meisje waardoor ze verslaafd was geraakt en zich vervolgens prostitueerde om die verslaving te kunnen bekostigen? Wat ging vooraf? Vragen die hem regelmatig bezighielden wanneer hij hier door de wijk liep en meisjes als Sylvia langs de weg zag staan. Het gebeurde wel vaker dat één van hen zijn praktijk bezocht - dat had je als je huisarts was in hartje Rotterdam - maar niet vaak genoeg. Meestal weten ze al hun klachten aan hun ongezonde leefstijl en gingen ervan uit dat een dokter niets voor hen kon betekenen. Niet altijd terecht. Sylvia was hier vorige week ook al geweest. Buikklachten. Een opgezwollen buik om precies te zijn. Ze moest zich wel heel veel zorgen hebben gemaakt dat ze de stap had genomen hem te bezoeken. Hij had in zijn hart haar zorgen gedeeld en wat urine- en bloedtests laten uitvoeren, hoewel hij meteen al een vermoeden had gehad van de oorzaak van haar klachten. Nu was de uitslag binnen. Het nieuws dat hij haar moest brengen, zou slecht vallen. ‘Ga zitten Sylvia.’
Ze liet haar knokige lichaam in de stoel zakken aan de andere kant van zijn bureau en wachtte af wat hij zou gaan zeggen. Bij voorbaat verslagen. Een levenshouding om innerlijke pijn draaglijk te maken, want als je al verslagen was, kon het niet erger meer worden. Toch bespeurde hij onder de oppervlakte ook zenuwachtigheid. In feite wilde ze geen slecht nieuws, ze wilde léven. Een aangeboren drang, in principe in elk mens aanwezig. Hij was blij te merken dat het bestaan Sylvia nog niet zo had vernield dat iedere lust daartoe volledig was verdwenen, al probeerde ze nu voor zichzelf de schijn te wekken van wel.
‘Ik heb de uitslagen binnen van de tests die ik heb laten doen en het is precies wat ik vorige week al vermoedde.’ Hij laste een kleine pauze in. ‘Je krijgt een baby, Sylvia, je bent in verwachting.’

Dit werd een dag van triomf! Vandaag zou de marathon gelopen worden. Stefan was vanmorgen al bijtijds opgestaan, had een verkwikkende douche genomen en zich met zorg gekleed. Dat wilde zeggen, geen kostuum, maar kwaliteitskleding waar hij zich prettig in voelde en die toch niet te opvallend was. Hij ging zo dadelijk naar buiten om zich te mengen tussen het publiek. Eerdere jaren was hij binnen gebleven. Hooguit had hij zo nu en dan vanaf zijn balkon een blik geworpen op de krioelende massa daar beneden. Hij gaf niets om evenementen en grote groepen mensen. Hij had daar zelfs een hekel aan. Maar hij wilde vandaag de sfeer proeven - hing er spanning in de lucht? - en het effect meten van wat hij tot stand had gebracht. Sommige dingen wist hij al. Zo hadden een aantal goede lopers, waaronder echte favorieten, zich afgemeld. Zij hadden ook de marathon in Boston gelopen en waagden zich niet nog een keer op een plek waar ook maar de schijn was dat iets dergelijks opnieuw zou kunnen gebeuren. Andere heel behoorlijke lopers kwamen echter wel. Misschien geloofden ze niet in zijn brief, of hadden ze gewoon groot vertrouwen in het politieapparaat. Of - ook niet onwaarschijnlijk - de hang naar roem en records was bij hen groter dan de angst dat er werkelijk iets gewelddadigs zou plaatsvinden. Zijn doel had hij in elk geval al bereikt. De marathon had dit jaar aan glans ingeboet. Er waren minder lopers en Rotterdam was negatief in het nieuws geweest.
Stefan wandelde tussen de toeschouwers, maar kon niet direct zeggen of het er nu minder waren dan andere jaren. Hij had sowieso het idee alsof hij zich in een mierenhoop bevond. Hij zou het morgen wel in de krant lezen als er beduidend minder publiek was dan voorheen. Net als: ‘Marathon Rotterdam zonder incidenten verlopen.’ Of misschien: ‘Politie zoekt verder naar briefschrijver’. Dat laatste was dan niet zo prettig, hoewel hij de gedachte dat ze hem zouden kunnen opsporen, had laten varen en hij absoluut genoot van de aandacht die aan hem werd besteed. Ineens had hij het gevoel dat hij als een koning tussen zijn onderdanen schreed. Wisten deze mensen wel wie hij was? Dat ze in feite leefden dankzij hem? Dat hij serieus met explosieven had kunnen werken en zomaar een einde aan hun bestaan had kunnen maken, maar dat hij, in zijn vredelievendheid, besloten had dat niet te doen?

Dit artikel delen?
Pin It

Boekfragment

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief