Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

Het eiland Nesada

HET EILAND NESADA

Eigenlijk heb ik helemaal geen zin om er voor uit te komen ,je weet het weliedereen heeft het ,angst en vertwijfeling .Angst als je net een spannende film hebt gezien, en nog even onder je bed kijkt ,of niet in de kast durft te kijken. Vertwijfeling, of je wel de juiste beslissing genomen hebt en je niet hebt op laten naaien ,Of je niet over de grens gegaan bent, over de grens gegaan zul je jezelf afvragen, welke grens ?Ik ben Marc tb  getrouwd en twee kinderen,
Leuk zul je zeggen, maar wat moet ik ermee ?Je moet er helemaal niks mee, het enige leuke( of niet ) is dat dit mijn eerste boek wordtOf het een succes wordt ligt in eerste instantie bij mij ,want ik schrijf het, maar daarna is het aan u beste lezer, om dit boek te waarderen of af te branden  Even geduld het verhaal begint zo ,ik wilde alleen maar even iets over mezelf vertellenWaarom schrijf ik hier over angst en vertwijfeling, waarom inspireert het de mensen zo?Waarom willen mensen vaak “over de grens gaan “ en verder waarom lonken de donkere enge ruimtes ?Ik zal het je zeggen, omdat het diep in onze hersenen verborgen ligt, het mysterieuze het on-grijpbare, daarom zijn we er zo op gefixeerd.Iedereen heeft nog wel een gedachte aan toen hij of zij nog een klein kind was, en dat je noggeloofde in spoken en monsters, het past in de belevingswereld van een kind om hier zo op te reageren.Maar wat als je ouder wordt, en er een soort schaamte ontstaat, omdat je er niet voor uit durft te komen dat je vampieren en andere kwalijke gedrochten toch wel erg eng vind, je bent dan bang dat je uitgelachen wordt, daarom en ik denk juist daarom, hou je het vaak voor je.Ik zal proberen het volgende verhaal te schrijven zodanig dat je het geloofd ,dat je het voor je ziet, en het weer even is, als of je dat kind bent ,of net die enge film hebt gezien en voor dat je ging slapen nog even in de kast keek of onder het bed voelde.Het enige wat je moet proberen te doen is weer even kind zijn en je aan de hand laten meenemen en geloven, vooral geloven in iets dat er misschien wel eens zou kunnen zijnje weet tenslotte maar nooit.Vroeger toen je klein was, is je waarschijnlijk geleerd niet met vreemden mee te gaanin dit geval moet je een uitzondering maken en met me meegaan je krijgt geen snoepjemaar ik weet zeker dat het je smaakt.Nog even een noot van de schrijver,Ik draag mijn eerste boek op aan mijn vrouw die ondanks mijn vertwijfeling over m`n eerste schrijfkunsten me altijd heeft gestimuleerd om nu eindelijk eens wat te schrijven en tastbaar te maken. Ook mijn beste vriend  Eric Roordink heeft hier in belangrijke mate toe bijgedragen, en mij ieder keer weer aangespoord. Bedankt hiervoor.

hoofdstuk 1

Je kon hem niet ontzeggen dat hij moed had, hij straalde ook de één of andere kracht uitop het randje van hoogmoed, maar toch was je op de één of andere manier gefixeerd omhem te volgen.Terwijl zijn voeten de lijnen volgde die de kille tegelvloer aangaf verminderde hij geen tempohij liep in een ferm tempo op zijn versleten gympies, zijn schaduw werd op een aparte wijze geprojecteerd  op de vloer, dit kwam waarschijnlijk omdat het een oud schoolgebouw was met van die hoge plafonds waaraan de ook al kille tl verlichting hing.Je was toch zo speciaal klootzak dat je er bent, nu heb je het voor elkaar nu kun je bijdat kutwijf komen en haar gezeik aanhorenDat kan wel zo zijn dacht Hans Marwijk, maar ik ben niet bang voor haar ,als ze me van school af wil trappen moet ze dat maar doen ik kan er toch niets aan veranderen, en slijmen dat is het laatste wat ik ga doen.Het begon al toen Hans op de lagere school zat, hij had problemen met iedereen en vooral met leerkrachten die--zoals later bleek—het begin waren van een lange tocht langs diverse scholen en zelfs internaten, maar die zijn afkeer van gezag en autoriteiten alleen maar verergde.Zijn ouders wisten ook niet meer wat ze met hem aan moesten, na bezoeken van psychiaters die overigens allemaal aangaven dat hij een bijzonder hoog i.q bezat maar in het eindrapport werd ieder keer weer vermeld dat hij een dwangmatige neurose had om mensen tegen zich in het harnas te jagen, kortom, er was geen land mee te bezeilen.Hij had drommels goed in de gaten dat hij zijn ouders er een groot verdriet mee deed om zich zo te gedragen, en ja hij had het echt geprobeerd zich zelf te veranderen, zijn zoals de rest, maar dat had alleen maar geresulteerd in een soort opgekropte woede die zich zoals het leek, zich moest ontladen in een niet te stoppen tirannie tegen – vooral de leerkrachten—die hij op een dusdanige wijze beledigde dat ze hem niet meer in de klas wilden hebben.Hans was al bij vele scholen geweest om te kijken of hij zich daar kon handhaven, maar het probleem was dat zijn negatieve imago hem vooruit snelde, dat kwam vooral –volgens Hans—omdat ze hem niet goed begrepen.Intussen was hij aangekomen bij de donkere rode deur die het portaal was om bij de directricete komen.Hij moest zichzelf eerst melden aan de balie en zeggen dat hij op het matje moest komen.Ondertussen keek hij rond en zijn aandacht viel op de nieuwe die nog niet zo lang werkteop de Hardland scholen gemeenschap.Hans was 18 en de hormonen gierde door zijn lichaam vandaar dat zijn aandacht meteengetrokken werd door deze prachtige meid van ongeveer halverwege 20.Haar korte rok zat strak gespannen om haar billen, en haar borsten leken wel rijpe sinaasappels die hij zo zou kunnen plukken.Voor de rest waren het een aantal oude brontosaurussen zoals hij de oudere vrouwen noemdedie met elkaar aan het praten waren.Ze kwam ook nog naar hem toe ook, hij had moeite om niet naar haar borsten te starenWat kan ik voor je doen vroeg ze?Hmm. ik moet bij de directrice komen zei hans, terwijl zijn blik gefixeerd bleef op die prachtige borsten.Neem maar plaats zei ze, ik zal zeggen dat je er bent.
Dit artikel delen?
Pin It

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief