Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.

Zelf ook een boekfragment uit jouw boek toevoegen? Dat is mogelijk en gratis, als je boek vrij te koop is. Vergeet niet om behalve het fragment ook de titel, auteur, ISBN, prijs, etc. te vermelden.

Pro Milone

Deze tekst kan worden gevonden als mensen in google de volgende woorden intypen:
"Ik zou zo onderhand wel eens willen weten wie die persoon Clodius nou eigenlijk is"

SPOILER ALERT!!

De volgende tekst vormt het laatste hoofdstuk van mijn tweede boek.
Het is als het ware de 'hidden bonus track' die je alleen kunt vinden als je de aanwijzingen in het boek opmerkt of als je toevallig op deze site terecht bent gekomen.

Mocht je mijn tweede boek nog niet (helemaal uit)gelezen hebben, dan raad ik je aan om niet verder te lezen, aangezien hieronder belangrijke informatie over het plot wordt gegeven. Als je mijn boek al wel uit hebt, dan wens ik je veel plezier met dit extra hoofdstuk waarin het laatste puzzelstukje op zijn plek wordt gelegd.

Oh ja, en sommige delen van de tekst hieronder kunnen als schokkend worden ervaren.

Pro Milone

Clodius liep de cel van Pieter in. Pieter zat voorovergebogen aan zijn schrijftafel een lange brief te schrijven. Zijn hand ging met felle, hoekige uithalen over het papier. Pieter schrok op toen Clodius op zijn deur klopte. Hij draaide het vel snel om, terwijl hij opstond om Clodius te begroeten en hem een stoel aan te bieden. Clodius en Pieter spraken elkaar regelmatig sinds ze samen in de gevangenis zaten. Op de een of andere manier was niemand op het idee gekomen om die twee uit elkaar te halen. Vaak speelden ze een potje schaak met elkaar. Pieter had niet door dat Clodius bij ieder potje juist probeerde te verliezen. Hij vond dat een grotere uitdaging dan wanneer hij zijn best deed om te winnen. Het vergde niet alleen tactisch inzicht; je moest ook weten hoe je tegenstander dacht en je moest goed toneel kunnen spelen. En dat was iets dat Clodius lang geleden al had geleerd.
Ze speelden zwijgend hun eerste potje. Als je allebei in de gevangenis zit, maak je weinig mee wat nog de moeite waard is om tegen elkaar te vertellen. Clodius liet zich al snel in het nauw drijven door Pieter, die dat niet in de gaten had.
"Mis je het wel eens?" vroeg Clodius. "Ons werk voordat we hier terecht kwamen? De spanning."
Pieter dacht na.
"Ons werk bij het CIV wel," zei hij. "Het bonfire-onderzoek, de rellen, de Icarus-groep, dat mis ik niet. Jij wel?"
"Ik vond ons werk voor de bonfires altijd al spannend," zei Clodius, die achteloos zijn koning in een gevaarlijke positie bracht. Als Pieter nu de juiste zet zou doen, zou Clodius na drie zetten schaakmat kunnen staan. Pieter zag het niet en hij deed de verkeerde zet.
"De adrenaline, de onzekerheid, het gevoel dat je ieder moment ontmaskerd kon worden," zei Clodius.
Pieter knikte. Waarschijnlijk dacht hij dat Clodius het over hun undercoverwerk bij de politie had. Clodius keek om zich heen door de cel van Pieter.
"Ik heb altijd wel gedacht dat ik hier ooit nog terecht zou komen," zei hij. "Ik had alleen nooit verwacht dat ze me op deze manier hierheen zouden sturen."
"Schaak," zei Pieter, die pas een moment later besefte wat Clodius had gezegd. "Hoe bedoel je? Waarom verwachtte je dat je hier terecht zou komen?"
Clodius verplaatste zijn koning naar een hoek waaruit hij niet meer kon ontsnappen.
"Als we bij het Centraal Informatiepunt Voetbalvandalisme een nieuwe groepering ontdekten die we onschadelijk wilden maken, zoals de Groene Dageraad," zei Clodius. "Wat was dan de strategie die we altijd gebruikten?"
"Infiltratie," zei Pieter, die bezorgd begon te kijken. "Een paar agenten infiltreren de organisatie, doen zich voor alsof ze er bij willen horen, alsof ze dezelfde ideologie aanhangen, tot de groepering ze accepteert."
"En daarna?" vroeg Clodius. "Wat was altijd de volgende stap als de infiltratie was gelukt?"
"Dat was vaak afhankelijk van de agent en de situatie, maar meestal was het een combinatie van observeren en sturen. De agent probeerde hogerop te komen in de hiërarchie van de organisatie en als het even kon, probeerde hij leden van de groep van radicale acties af te houden. Dat bleef de agent dan net zo lang volhouden tot hij voldoende bewijs had verzameld om in een keer de hele groep uit te schakelen."
Pieter deed een laatste zet. De gedachte dat Clodius iets vreemds had gezegd was weer voorbij. Ze hadden het nu weer gewoon over hun vroegere werk.
"Schaakmat," zei Pieter en hij gooide de koning van Clodius omver. "Jij was altijd erg goed in de infiltratie-acties. Nog beter dan Robbert of Evert."
Clodius pakte het houten schaakstuk van zijn koning op.
"Als het even kon, liet ik andere mensen altijd de acties voor mij uitvoeren," zei hij. "Dat was de sleutel tot mijn succes en dat zorgde er voor dat ik nooit ontdekt werd."
Hij bekeek het schaakstuk aandachtig, draaide het een paar keer rond in zijn hand en brak het vervolgens doormidden. Het stuk brak schuin af. Er bleef een lange splinter over aan het voetstuk.
"Wat doe je nou met dat schaakstuk?" vroeg Pieter. "Nou moet ik een nieuw spel aanvragen bij de directie."
Clodius keek van de scherpe splinter in zijn hand naar Pieter. Het was vandaag eindelijk tijd om de waarheid te vertellen.
"Denk je nog steeds dat je mij gerekruteerd hebt?" vroeg hij. "Dacht je dat jij mij selecteerde voor jouw team? Of heb ik er voor gezorgd dat je mij uitkoos?"
Pieter keek verward.
"Hoe bedoel je?"
"Heb je je nooit afgevraagd hoe het kwam dat ik je zo snel belde na die eerste bonfire? Je zat al in de auto naar Angerlo toen het eerste nieuws via de media naar buiten kwam."
Met genoegen zag Clodius de kleur uit het gezicht van Pieter wegtrekken. Zijn ogen werden groter.
"Wie heeft die journalist naar Dronten laten komen? Wie heeft Milo een usb-stick over de Icarus-groep in zijn handen geduwd? Waarom greep de ME in op het Malieveld? En de belangrijkste vraag: Hoe kon het toch dat we niet aan zagen komen wat er in Lieren stond te gebeuren? We lazen alle berichten over Lieren die verstuurd werden, maar we wisten niet dat het zou uitdraaien op een massale schietpartij. Waarom misten we die cruciale informatie? Het antwoord zat altijd recht voor je neus, als je het had willen zien."
"Harm," begon Pieter fluisterend. "Waar heb je het over? Wat heb je gedaan?"
"Dit was de misdaad van de eeuw," zei Clodius lachend. "En dan bedoel ik natuurlijk de 21e eeuw. Deze nieuwe eeuw waarin de macht over informatie veel meer waard is dan geld. En het mooie is dat jij mij uiteindelijk die macht hebt gegeven. Ik had de leiding over het opsporingsprogramma dat op zoek was naar mijzelf. Ik heb zelfs nog meegeschreven aan sommige stukken software. Ik kon zelf de filters bepalen, ik wist precies waar de blinde vlekken zaten en hou ik daar gebruik van kon maken. En je moet toegeven dat het iets ironisch heeft. Ik was de enige persoon in Nederland die echt zeker wist dat hij kon communiceren zonder dat de veiligheidsdiensten meelazen."
"Bedoel je...?" vroeg Pieter.
"Ik ben Clodius," zei Harm.
Pieter zakte achterover alsof hij een klap had gekregen.
"En ik heb altijd al tegen de overheid willen strijden. Tegen macht en autoriteit. Dat is al begonnen toen ik nog op de middelbare school zat. Jaren voordat ik naar de politieacademie ging. Maar ik wist dat ik niks zou bereiken als ik me aan zou sluiten bij greenpeace of mijn baard zou laten staan, dus gedroeg ik mij als een voorbeeldige agent. Ik infiltreerde de overheid volgens dezelfde tactiek die wij later zouden gebruiken. Alles wat ik de afgelopen jaren deed, was er op gericht om stil en onopgemerkt een positie te bereiken waarin ik zo veel mogelijk chaos kon veroorzaken."
"Ben jij de bonfires begonnen?" vroeg Pieter.
"Nee," zei Clodius. "Dat was Daniel gewoon. In het begin had ik de bonfires niet eens door. En ik was ook niet degene die de bonfires liet ontsporen. Dat waren weer andere mensen. Ik weet nog steeds niet wie. Maar toen ik de bonfire van Angerlo ontdekte, was ik wel een van de eersten die daar de potentie van inzag. Als ik het goed speelde, kon ik de bonfires gebruiken om mijn eigen positie te versterken. Daarom deed ik niks toen ik merkte wat er in Angerlo stond te gebeuren. Ik wachtte rustig af tot het voorbij was en pakte daarna de telefoon op om er voor te zorgen dat jij als eerste expert ter plaatse zou zijn. En vervolgens had ik het idee dat ik de bonfires ook nog wel wat verder uit de hand kon laten lopen. Met een paar welgeplaatste berichten aan de juiste verknipte figuren kun je de meest verschrikkelijke krachten ontketenen."
Clodius merkte dat Pieter om zich heen begon te kijken. Pieter dacht er waarschijnlijk al over na om naar de deur te rennen en een bewaker te roepen. Om alles te vertellen wat Clodius zojuist had verteld. Alleen zou Pieter dan eerst langs Clodius moeten komen.
'En dat is iets wat niet zal gebeuren,' dacht Clodius, terwijl hij over de punt van het schaakstuk wreef.
"Je vraagt je vast af waarom ik dit allemaal aan jou vertel," zei Clodius. Hij had hier lang over nagedacht en vanochtend had hij besloten dat vandaag de dag was gekomen om zijn geheim met Pieter te delen.
"In de eerste plaats wil ik het verhaal gewoon een keer aan iemand kwijt. Dat gevoel herken jij vast ook."
Clodius keek naar de brief die Pieter had zitten schrijven voordat hij binnenkwam.
"Dat je een groot geheim met je meedraagt dat je nooit aan iemand kunt vertellen."
Pieter keek om naar de brief en keek daarna geschrokken naar Clodius. Clodius had het goed gegokt. Er stond iets belangrijks in die brieven die Pieter steeds schreef en die hij daarna weer snel verscheurde. Iets waarvan Pieter niet wilde dat het bekend werd. Nog even en Clodius zou weten wat er in stond.
"En de tweede reden is zodat je begrijpt wat er nu komt," zei Clodius geheimzinning, terwijl hij zich vooroverboog over het schaakbord. Hij begon zachter te praten. Pieter boog zich ook naar voren om hem beter te kunnen verstaan.
"Ik ben hier ooit aan begonnen, omdat ik een hekel heb aan autoriteit. Aan alles dat macht heeft. Niemand zou macht mogen bezitten die anderen in hun denken en handelen beperkt. En jij hebt jezelf die macht toegeëigend. De verleiding was te groot nadat ik de juiste situatie voor jou had geschapen. Door het Icarus-protocol in te stellen, ben jij het symbool geworden waar ik al mijn hele leven tegen strijd. Jij hebt macht gekregen en vervolgens heb je die macht misbruikt."
"Harm, je begrijpt het niet," zei Pieter. "Dit was nodig. De enige manier om de bonfires te stoppen was door iets te creëren dat ..."
"Ik begrijp juist heel goed waarom je het gedaan hebt. Macht corrumpeert. Altijd. Dat geldt voor iedereen. Ik heb het zelf ook gevoeld toen ik het Crystal-programma leidde. Het werkt verslavend. Je hele denken wordt er door beïnvloed. Oude waarden vervagen, je gaat jezelf belangrijker vinden. En opeens heb je het idee dat het gerechtvaardigd is om voor eigen rechter te spelen."
Clodius zag in de ogen van Pieter dat hij plotseling besefte wat er ging gebeuren. Te laat om zijn hoofd nog naar achteren te trekken.
"Dit is voor Daniel en Milo," zei Clodius, terwijl hij het gebroken schaakstuk hard in de nek van Pieter stak. Hij stak hem drie keer snel in zijn keel en liet het schaakstuk daar zitten. Het bloed spoot over de handen van Clodius. Pieter maakte een vreemd gorgelend geluid, terwijl hij achterover op de grond viel. Hij greep met zijn handen naar zijn keel; probeerde naar adem te happen, met ogen die groot waren van paniek en woede. Met een ongecontroleerde beweging trapte hij de tafel met het schaakbord omver.
Clodius zat geschrokken naar zijn oude collega te kijken. Zijn handen trilden nog na van de spanning. Hij had nog nooit iemand gedood; zelfs nog nooit iemand zien sterven. En toch had hij zojuist een schaakstuk in de keel gestoken van iemand die hij goed kende. Clodius verstijfde. Hij wist niet wat hij nu moest doen. Op de grond voor hem trok Pieter de splinter uit zijn keel. Hij probeerde een hap lucht binnen te krijgen, terwijl het bloed uit zijn nek over de vloer gutste.
Opeens gebeurde er iets waar Clodius geen rekening mee had gehouden. Pieter kwam overeind. Gedreven door woede stond hij op. Hij voerde geen hopeloze doodstrijd meer. Pieter had zich neergelegd bij het onvermijdelijke en had nu nog maar een doel voor ogen: Clodius tegenhouden. Clodius probeerde uit zijn stoel te komen, maar met schokkende passen liep Pieter snel op hem af. Met iedere stap kwam er meer bloed op zijn kleren en op de pas geboende celvloer. Pieter pakte Clodius vast en kneep zijn handen dicht om zijn keel. Ze vielen op de grond. Clodius kon Pieter niet loskrijgen. Alles in Pieter leek met een door adrenaline gedreven instinct te gaan. In zijn laatste seconden beschikte hij nog over een haast onmenselijke kracht en Clodius kon er niks tegen doen. Hij voelde dat hij buiten adem begon te raken en nog liet Pieter niet los. Clodius voelde zijn borst nat worden van het bloed van Pieter. Het bloed stroomde nu langzamer uit de drie wonden in zijn nek, maar het was te laat. Clodius voelde zijn eigen bewustzijn wegzakken voordat de handen van Pieter verslapten. Ze zouden allebei sterven. Pieter had gewonnen.
'Eigen schuld,' dacht Clodius. 'Niemand heeft het recht om over leven en dood van anderen te beschikken. Ook ik niet.'
Clodius bedacht dat er nu echt niemand meer was die wist wie Clodius was.
'En niemand zal ooit weten wat Pieter in die brieven schrijft.'

Dit artikel delen?
Pin It

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief