Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

De oude man

Weer is Lotte alleen. Wouter slaapt niet bij haar. Hij heeft de logeerkamer in orde laten maken en behalve ‘s morgens aan de ontbijttafel van Mama zien ze elkaar niet. Met afgrijzen kijkt Wouter toe hoe Lotte’s zwangerschap zichtbaar wordt. Hoe haar buik zich rondt en hoe haar aardig gezichtje bleek en flets wordt. Lotte is geknakt door Wouter’s felle reactie. Ze heeft verwacht dat hij na zijn eerste boosheid wel bij zou draaien. Dat zijn woede in blijdschap zou overgaan. Dat ze zich samen zouden kunnen verheugen op de komst van hun kindje. Maar niets van dit alles. Koude en onverschillige blikken taxeren haar uitdijend figuur en glijden weg van haar zoekende ogen. Ze slaagt er niet in zijn blik te vangen. Alle warmte is uit zijn stem geweken. Zelfs Mama voelt zijn ingehouden boosheid aan. Het drukt een stempel op haar eigen blijdschap. Zij verheugdt zich op het kleinkind.
Wouter koopt een auto. Zijn eerste auto. Een grote, witte limousine die hij speciaal uit Amerika liet overkomen. De mensen in Antwerpen kijken hun ogen uit wanneer hij hen voorbijzoeft. Door de hoge, groengeschilderde voordeur waar vroeger de boerenkarren doorratelden, glijdt nu alle dagen de limousine geruisloos op weg naar de filialen die Wouter onophoudelijk uit de grond stampt. De zaken gaan goed. Zeer goed. Zijn auto, zijn zaak, zijn bankrekening, het is al troost voor zijn gekwetste trots. Dat Lotte hem heeft gedwarsboomd, hij kan het niet verkroppen. Maar wat nog veel erger is, en hij kan dit aan niemand vertellen: ook Miète is hem niet meer ter wille. In zijn wanhoop heeft hij haar opgezocht, heeft hij zijn bonkend gezicht in haar handen gelegd. Ze heeft hem even vastgehouden en haar adem stokte in haar keel. Dan liet ze hem los en zei heel zacht : “Wouter, m’n lieve. Je moet naar huis gaan. Je vrouw wacht op je. En straks je kind. In jouw leven is geen plaats meer voor mij. Jij en ik, we moeten verder, elk met ons eigen leven.”
Wouter had een geur opgesnoven die in vroeger dagen niet rond haar hing. De geur van een andere man.

In de zomer van 1934 werd Simon geboren. In het grote huis aan één van de belangrijkste leien van Antwerpen.
De bevalling was niet moeilijk. Rustig gleed het kind uit Lotte’s lichaam die haar eigen slaapkamer had verkozen boven een verblijf in het moederhuis. In de kamer waar hij was verwekt wilde ze haar kind op de wereld zetten. In het bed waarin zijn vader haar had liefgehad. Lotte lag met haar zoontje in haar arm en ze zag hoe hij op zijn vader leek. De vorm van de schedel, de ietsjes gebogen neusrug die zijn joodse afkomst verraadde, de fijngevormde vingertjes, het hoge voorhoofd. Ze vond hem volmaakt.
Uit beleefdheid kwam Wouter een paar dagen later zijn zoon bekijken. Hij keek even in de wieg, knikte stug naar Lotte in het bed en verdween weer uit de kamer, zonder een woord te zeggen. Lotte lag stil en bleek. Ze had geen tranen meer. Haar hart schreeuwde om zijn omhelzing, om zijn warmte, om zijn aanwezigheid. De schreeuw van een hart is niet te horen. Wouter hoorde het dan ook niet. Bovendien had hij het erg druk. Hij moest naar de feestelijke opening van zijn 75e winkel. Hij moest nog bloemen bestellen voor de toekomstige filiaalhoudster.
 Ook deze vrouw werd door de kanker geveld. Borstkanker. Borsten die te weinig worden geliefkoosd kiezen ervoor om af te sterven...
Voor Lotte was Mama’s sterven een bevrijding. De omstreden baby had beide vrouwen niet nader tot elkaar gebracht.. Integendeel. Mama’s tyrannieke liefde voor haar kleinkind werd ziekelijk. Ze dreef Lotte tot wanhoop met het kind grandioos te verwennen. Ze eiste Simon de hele dag voor zich op en liet het door de bedienden naar beneden brengen. Tegen de wil van Lotte in. Wouter deed of hij niets zag en hoorde. Hij bemoeide er zich niet mee. Hij bemoeide zich trouwens nooit met z’n zoontje. Hij zag dat zijn moeder gelukkig was met het kind op haar schoot en dus ook hij hielp haar om Simon bij Lotte weg te halen. Lotte’s vlammende ogen deden hem niets. Mama moest gelukkig zijn. Hij wist dat ze ongeneeslijk ziek was en veel pijn leed. De dokter had hem ingelicht dat zijn moeder stervende was.  Zelf zag mama de situatie niet dramatisch in. Ze lachte en speelde met het kindje op haar schoot dat zo ongelooflijk veel leek op de kleine Wouter van vroeger. Ze vergat er haar pijnen door.
Dit artikel delen?
Pin It
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief