Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

Broze charme (9)

‘Zo Ben, vertel eens’, begon Mimi, terwijl ze de schotel uit de oven haalde, ‘wat doe je zoal’. Het luchtig laten klinken, daar was ze een kei in.

‘Wat ik zoal doe?’, herhaalde Ben de vraag. Vond hij het een leuke strofe of moest hij nadenken over het antwoord?

‘Ik doe niets bijzonders’, kleineerde hij zichzelf. ‘Ik zit op kantoor en handel de administratie voor bedrijven af’.

‘Au verdomme‘, riep Mimi en zoog op haar verbrande vinger.

‘Sufferdje’, zei Lieke en klakte met haar tong.

‘O leuk Ben’, antwoordde ze, terwijl ze haar vingers onder de kraan hield.

‘Leuk is anders, maar je bent van de straat hè’, repliceerde Ben, die de kunst van het luchtig zijn ook goed beheerste. Misschien was het daarom dat Lieke voor hem gevallen was.

‘Ik ga minder werken’, vervolgde hij.

‘O?!’, riep Mimi uit. Deze uitroep die zowel verbazing als nieuwsgierigheid bevatte, nodigde uit tot een verklaring.

Toen ze de ovenschotel voor hen neerzette, begonnen beiden gretig op te scheppen en bleven haar het antwoord schuldig. Toch dorstte ze geen duidelijker vraag te stellen, omdat ze Ben nog niet goed kende en niet wist hoe hij op zo’n vraag, die bemoeizuchtig over zou kunnen komen, zou reageren.

Hoe gaan ze dat redden financieel? dacht Mimi. Lieke had op het moment ook geen baan. Ze had ontslag gekregen, omdat het bedrijf waar ze werkte in zwaar weer had verkeerd. Bij de reorganisatie had zij tot haar teleurstelling niet tot de blijvers behoord.

 

‘Heerlijk Mime’, zei Lieke en liet een grote schep eten in haar mond verdwijnen. Het viel haar nu pas op wat een grote mond Lieke eigenlijk had. Een rij mooie grote tanden met een brede onderlip en een iets te dunne bovenlip leken de grote schep eten moeiteloos aan te kunnen. Hoe wijd zij haar mond open kon sperren. Vunzige gedachten kwamen bij Mimi op, die ze probeerde weg te moffelen door met haar hoofd te schudden. Zo vielen de gedachten uit haar hoofd op de grond in stukken.

‘Ja heerlijk’, echode Ben. (Was dat een gewoonte van Ben om alles te herhalen?)

Hij leek zijn best te doen voor de beste vriendin van zijn toekomstige vrouw.

'En Lieke heb je al werk?', vroeg Mimi om er zo toch achter te komen hoe de geldstromen liepen in het huishouden van haar vrienden. Ze had niet het idee dat haar vriendin het erover wilde hebben.

'Nog niet', was het korte antwoord, waarbij ze Mimi een waarschuwende blik toewierp. Ben zat intussen zijn eten naar binnen te werken op een weinig charmante manier.

'Ga je niet meer in de horeca', vervolgde ze.

'Nee Mimi ik ga naar het uitzendbureau, ik zie wel, hoe gaat het met je moeder?'

Mimi ergerde zich aan die vreemde gereserveerdheid en bekrompenheid die Lieke ineens uitstraalde, sinds ze met Ben was. Alsof ze alles voortaan alleen met hem besprak en zij met haar nieuwsgierige vragen, een lastige vlieg was, die ze zo snel mogelijk met een krant om zeep moest helpen.

Vroeger hadden ze elkaar beloofd dat ze nooit afhankelijk zouden zijn van een man. Dat ze verdomme nog liever achter de vuilniswagen liepen of hun lichaam verkochten dan hun handjes ophouden bij de lover van dat moment.

Want dat het momentopnames zouden zijn, daarvan waren de tieners beiden overtuigd.

'Kijk eens om ons heen', hadden ze verontwaardigd tegen elkaar gezegd. 'Scheidingen liggen op de loer als katten op hun toekomstige prooi'. (Mimi's uitspraak, ze vond hem zelf ook mooi)

Waarom vertrouwen op die veertig procent van de huwelijken die redelijk uit de strijd waren gekomen? Die alle verleidingen in de loop der jaren het hoofd hadden geboden? Die bovendien een partner hadden die beschikte over vergevingsgezindheid en die zelf waarschijnlijk ook in die vijftig jaren een scheve schaats had gereden?

De tieners kwamen tot de conclusie dat ze er niet aan gingen beginnen.

'Dan gaan wij toch samenwonen?', had Lieke geopperd en meer eens hadden ze het niet kunnen zijn. Daarna waren ze naar de kroeg gegaan en hadden alle jongens minachtend aangekeken, in de wetenschap dat ze zich alvast voor alle ellende hadden behoed.

En nu dit, dacht Mimi jaloers. Nu zat ze hier met haar Ben en was veranderd van een tegendraadse tiener in een volgzame vrouw.

‘Met mijn moeder?’, herhaalde Mimi verbaasd.

‘Sinds wanneer heb jij belangstelling voor mijn moeders welzijn?’

Lieke antwoordde niet omdat haar mond vol zat of omdat ze er geen zin in had.

‘Zoals je weet, Li, is ze een onzekere vrouw, die een vreselijke jeugd heeft gehad en vervolgens besloten heeft om dat op haar dochter af te reageren. En die dochter was ik toevallig. Niet dat ik iets te klagen heb hoor.’

‘Moeten we dat nu bespreken?’, vroeg Lieke geïrriteerd.

‘Je vroeg er toch naar?’

‘Wat voor vreselijke jeugd?’, vroeg Ben geïnteresseerd.

‘Dat gaan we nu niet bespreken’, antwoordde Lieke gedecideerd.

‘O’, zei Ben. Het maakte hem zo te zien niet uit. Waarschijnlijk was hij nog te verliefd om kritisch te zijn op de botte opmerking van zijn vriendin.

‘O’, zei Mimi, ‘dan weten we dat’.

‘Ik ben aan het zoeken. Ik heb geen idee wat ik wil, als het maar niet saai is’.

‘Kom je toch bij mij op kantoor?’, vroeg Mimi.

‘Nee dank je dat is echt niets voor mij’.

‘Hoezo is dat niets voor jou?’, dreigde Mimi.

‘Nou gewoon, je weet toch hoe ik daarover denk?’

‘Dat je daar gaat werken, de saaiste job ever en mijn vriendin gaat daar werken’, bouwde Mimi de uitspraak van haar vriendin zo’n tien jaar geleden na.

‘Precies, hebben we nog een toetje Mime?’, vroeg ze terwijl ze de borden op het aanrecht zette.

Mimi zei niets, ergerde zich nog te veel aan haar vriendin om aardig te zijn.

‘Je moet me toch eens vertellen over die vreselijke jeugd van je moeder’, zei Ben en keek haar oprecht geïnteresseerd aan.

Ze glimlachte en begon hem te mogen. Oprechte interesse was met een lampje te zoeken en hij bezat het zowaar.

Dit artikel delen?
Pin It
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief