Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

  • Start
  • Boekfragment
  • Broertje redden (Uit Tijdreizen, reis door de tijd in 50 verhalen)

Broertje redden (Uit Tijdreizen, reis door de tijd in 50 verhalen)

Sommige dingen uit het verleden staan nog zó op je netvlies gebrand, dat het als een film voor je ogen afspeelt, steeds maar weer. Zo ook die bewuste vijfde december van 1967.

We waren op bezoek bij mijn opa en oma. Ze woonden toen op de Laakweg in Den Haag. Aan de overkant is de Laakkade en oma en opa keken uit op de LTS die daar stond. Tussen de Laakweg en de Laakkade is een sloot met aan weerszijden een grasstrook die schuin naar beneden loopt. De sloot ligt dus onder het straatniveau.  Mijn moeder en oma gingen boodschappen doen met Anita nog in de kinderwagen. Mijn vader en opa stonden voor de deur aan een auto te sleutelen.  Broer Rob stond mee te kijken. Bennie en ik liepen naar de sloot. We zakten de grashelling af naar beneden en staarden in het water. Wat we precies aan het doen waren, weet ik niet meer, we waren vier en vijf jaar oud. Bennie had een stokje gevonden en ging hiermee in het water roeren. Dat maakte leuke kringetjes. Ik stond erbij en keek ernaar. Tot hij ineens voorover viel het water in en verdween.

Daar stond ik dan, als vijf jarige! Ik riep keihard “PAPPA!!” Maar in die tijd was mijn vader ook al doof, alhoewel we daar als kind toen nog geen erg in hadden. Toen er ook op “OPA!!” geen reactie kwam, wist ik dat ik zelf in actie moest komen. Bennie had kaplaarsjes aan en in mijn beeldvorming vulden die zich met water en zag ik hem naar de bodem zakken. Plotseling zag ik de capuchon van zijn bruine jack boven water komen. Ik wilde er aan trekken maar bedacht me dat hij dan zou kunnen stikken, omdat zijn jas  tot aan zijn hals dicht zat. Of dat ik zijn jas van hem af zou trekken en dan niets meer zou hebben om hem te pakken. In een flits dacht ik “stikken, of verdrinken als ik niets doe”  waarna ik aan de capuchon begon te trekken en hem zo op de kant kreeg. Pas toen durfde ik naar boven te rennen om mijn vader te waarschuwen. Dit alles heeft zich in slechts een paar seconden afgespeeld.

Toen hij goed en wel weer boven was sloeg op de Laakweg de paniek toe. Wat bleek? Een aantal weken eerder was op dezelfde plek de kleinzoon van de buren van mijn opa en oma verdronken. Deze jongen had ongeveer dezelfde leeftijd als Bennie. Die mensen beleefden dat hele drama weer opnieuw. Gelukkig hadden ze nog wel wat kleding van hun kleinzoon liggen zodat Bennie droge kleren aan kon, want het was bar koud, die decemberdag.

“Sinterklaas zal voor jou vanavond wel wat extra’s in de zak doen” zei mijn opa tegen me. Ik weet nog dat ik een popje kreeg waarvan ik dacht dat ik dat van Sinterklaas had gekregen omdat ik Bennie uit het water had gered. Pas jaren later vertelde mijn moeder dat zij dat al gekocht had en dat ze dacht dat opa nog snel iets voor mij gehaald had, maar dat dat niet het geval bleek. Op dat moment was dat alleen voor mijn moeder een teleurstelling, omdat ik er vanuit ging dat ik daarvoor dat popje had gekregen. Ik heb het trouwens nog, die pop.

Maar het is toch bizar dat je na ruim 50 jaar zo’n moment nog zo duidelijk voor de geest kan halen?  Al  weet ik inmiddels wel dat iedereen zijn eigen herinneringen heeft, zijn eigen waarheid. Dit is zoals ik het me herinner en weer als een film voor mijn ogen afspeelt. Het meest bijzondere vind ik dan toch wel dat ik nog precies weet wat ik toen dacht. Ik weet eigenlijk niet of Ben zich dit voorval nog kan herinneren en hoe hij het dan nog voor zich ziet. En zo zullen mijn ouders het waarschijnlijk ook heel anders ervaren hebben. Het gekke is ook dat we het er jarenlang niet over gehad hebben. Heel af en toe kwam het eens ter sprake, zo van “weet je nog…” maar pas sinds ik zelf kinderen heb ben ik me gaan realiseren wat er zich die middag op de Laakweg heeft afgespeeld en wat er zich voor drama had kunnen voltrekken als ik anders gereageerd had. Of als ik, net als Ben, ook in het water was gevallen tijdens mijn reddingspoging. Als je er over na gaat denken is het natuurlijk absurd dat twee kinderen van vier en vijf jaar bij een sloot zitten te spelen, totaal buiten het zicht van de volwassenen.  Maar ik denk dat wij ook bij opa in de auto stonden te turen en dat we dat niet interessant genoeg vonden. De plek waar het hek naar het grasveld (en de sloot) open kon, was veel spannender!

Dit artikel delen?
Pin It
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief