Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

Blackblood- Ch. I

Black Blood

I.Eyes wide open
Hij duwde voorzichtig de deur open en kroop als een slang op de grond naar haar bed. Ze was nog steeds aan het slapen. Haar haar raakte bijna de vloer. Het was zo lang dat het tot aan haar heupen kwam, wanneer ze rechtstond. Hij wist nog dat ze hem had verteld hoe hij haar haar streelde toen hij nog een baby’tje was. Maar hij was hier niet voor haar haar. Hij sprong omhoog en landde op haar buik, waardoor ze schreeuwend wakker werd.
- Aaaah!!! Wat is u probleem?! Laat mij met rust, insect!!! - Nala!!! Wakker worden! De pannenkoeken zijn klaar en ik heb er al 2 gegeten. Mama had gevraagd om te wachten, maar je kwam niet. Dus ik ben u komen halen!
Hij glimlachte naar haar toe en zij gooide hem haar kussen naar het gezicht.
- Lach maar! Ik maak u straks af bij ‘tikkertje-bal’!
Geno liep weg van haar kamer en zij kroop langzaam uit haar bed. Ze stapte richting de spiegel en merkte de opvallende hoeveelheid knopen in haar lang, zwart haar. Ze voelde de knopen met de tippen van haar vingers en zuchtte. Ze sloot haar ogen, ademde diep in en liet haar haar los. In de lucht begonnen zwarte puntjes zeer snel te trillen. Deze puntjes omgaven haar haar en hieven het op. De snelle trillingen zorgden ervoor dat de knopen in het haar loskwamen. Ze ademde weer diep uit en opende haar ogen. Haar haar was nu weer zonder knopen. Voor Nala was dit een dagelijkse routine, wakker worden gemaakt door haar broer, de knopen uit haar haar halen, zich omkleden en gaan eten. Soms vroeg ze zich af of ze zo’n een lang haar zou durven hebben, als ze niet van zwart bloed was. Nala deed maar zoals gewoonlijk verder en kleedde zich om, voor ze naar de eetkamer ging.
In de eetkamer zaten haar moeder en haar broer. Haar moeder was een van haar onderzoeken aan het herlezen en haar broer was nog steeds pannenkoeken aan het eten. Er lagen er nog maar 2 in het bord. Ze stapte naar haar moeder en kuste haar op de wang.
- Goedemorgen, schatje. Goed geslapen? - Ja, tot Geno mij is komen wakker maken.
Nala keek Geno aan met een verwijtende blik en Geno antwoordde hierop met een brede glimlach.
- Nala, het is bijna elke ochtend het geval, je zou daar toch al aan gewend moeten zijn. En als je ’s ochtends niet zo laat wakker zou worden, dan zou hij u ook niet moeten waker maken.
Geno trok zijn tong uit naar Nala, terwijl ze tegenover hem kwam zitten en de twee laatste pannenkoeken pakte.
Na het ontbijt liepen Geno en Nala samen naar de ingebouwde tuin van de toren. Het lag op de hoogste verdieping. Geno liep richting de lift, roepend dat de laatste aan de lift, een baby was. Nala wou niet verliezen en maakte dus gebruik van de jiggers om haar snelheid te verhogen. De zwarte deeltjes gingen om haar benen en gaven haar meer energie om sneller te lopen. Uiteindelijk kwam ze als eerste bij de lift. Toen ze in de lift zaten te wachten, heeft Geno een hele tijd zitten klagen over hoe oneerlijk het was om haar jiggers te gebruiken tegen haar 8-jarige broer. Na een tijdje stopte de lift en gingen de deuren open, wat zicht gaf op een kleine tuin met veel struiken en een boom in het midden. Nala strekte haar arm vooruit en keek Geno rechtstreeks in de ogen.
- Tikkertje-bal?
Geno’s ogen begonnen te blinken en met veel enthousiasme antwoordde hij:
- Tikkertje-bal!!!
Nala lachte en opeens kwamen uit overal in de lucht, jiggers naar haar hand toe, die zich concentreerde tot een klein zwart balletje. Nadat het balletje compleet gevormd werd, gooide ze de bal willekeurig in de tuin en liepen zij en Geno verschillende kanten uit. De regels zijn simpel: wie de bal vindt en ermee in de boom klimt, wint. Tenzij hij getikt wordt, dan moet hij de bal geven en 5 seconden wachten. Dit spelletje speelden ze elke dag sinds dat Geno 6 jaar is geworden. Meestal won Nala, maar ze liet hem ook vaak winnen.
Na 2 uur spelen, kwam Dr. Huckles binnen om Nala een nieuwe cursus te geven om te studeren. Nala moet elke dag minstens 4 uur per dag haar jiggering beoefenen en met de cursussen van Dr. Huckles kan ze nieuwe technieken en toepassingen van jiggering leren. Dr. Huckles was de meneer die samen met haar moeder het onderzoekersteam die ondergronds werken, superviseerden. Nala vond Dr. Huckles een leuke man, ook al was hij soms wat raar. Nala riep tegen haar broer dat ze stopte met spelen en besloot om in haar kamer te gaan studeren en daarna naar de Practice Room te gaan.
In haar kamer was er een raam. Elke dag keek ze naar buiten, naar de groene grasvelden en naar de akkers die door de boeren bemest werden. Ze heeft altijd al naar buiten willen gaan, de wind zien waaien door haar haar, de zonneschijns voelen op haar huid, zelfs in de regen staan. Ze wou weten wat het voelde om buiten deze witte gevangenis te leven. Ze had besloten om de dag van haar 16de verjaardag de buitenwereld te gaan verkennen en die dag was bijna aangekomen. Morgen werd ze 16 jaar en morgen ging ze eindelijk haar droom waarmaken. Ze had zich al goed voorbereid. Ze wist dat als je naar buiten wou, dat er maar een verdieping was waar het mogelijk was, nl. op gelijkvloers. Ze was daar wel nooit geweest en wist dus niet goed wat er daar allemaal zou gebeuren, maar ze moest het doen. Ze had het nodig, ze moest weten hoe het buiten was en daarvoor zou ze alles doen. Ze keek nog even naar buiten en ging dan met de nieuwe cursus van Dr. Huckles op haar bed zitten. Ze bladerde erdoor en stopte op een pagina die ze interessant vond. Ze zou jiggers trager kunnen doen trillen en in witte lichtgevende deeltjes veranderen. Ze probeerde het volgens de zeer uitgebreide methode die in de cursus uitgelegd stond. Na een paar keer proberen, gaf ze het op en sloot de cursus om zich weer te concentreren op haar plan voor morgen. Ze zou vroeg in de ochtend wakker worden en de lift naar beneden nemen tot gelijkvloers. Daar zou ze dan de uitgang zoeken en naar buiten gaan. Ze zou nog op tijd zijn om de zonsopgang nog mee te maken.
De rest van de dag verliep goed, Nala hielp Geno met zijn wiskunde en ging dan een uur in de Practice Room waar ze de al-gekende technieken nog si beoefende. ’s Avonds kwam Geno in Nala’s kamer omdat hij nog niet moe was. Nala lag op haar bed en speelde wat met haar jiggers, Geno was in de cursus van Nala aan het lezen en werd heel enthousiast toen hij de witte jiggers zag staan op een pagina van de cursus.
- Kan jij dat ook? Please, zeg ja!!! - Ik heb het al is geprobeerd en het lukte niet. Ik kan het anders nog is proberen. - Yes, dank u!!
Nala zat nog recht op haar bed en probeerde het weer eens, zonder resultaat. Maar Geno drong haar aan om nog is te proberen. Geno keek aandachtig naar Nala’s hand terwijl ze de jiggers deed vertragen. Hij hoopte met al zijn ziel dat het nu wel zou lukken. Plots werden alle jiggers stillaan wit, tot er geen enkele meer zwart was. Het was prachtig, Nala en Geno hadden nog nooit zoiets moois gezien. Het
was een spektakel dat ze nooit zouden vergeten. De witte jiggers die rond zweefden leken op sterren in een donkere hemel. Geno en Nala bleven zo even staren tot alle jiggers weer verdwenen. Geno liep dan uit de kamer van Nala, maar snel fluisterde hij nog iets:
- Ik wist wel dat je het kon.
Hij sloot de deur en Nala ging glimlachend in haar bed liggen, ze hield ontzettend veel van haar broer. Nooit zou ze hem kunnen missen, ook al hebben ze vaak ruzie. Op die gedachte viel ze in slaap.
***
Nala stapte in een donkere kamer, ze zag niets. Ze voelde de koude zweet op haar huid. Wat was er gebeurd? Hoe kwam ze opeens hier? Waar was ze? Ineens hoorde ze zware stappen. Ze vroeg of er iemand was, maar kreeg geen antwoord. Nog is, deze keer kwam het geluid van dichterbij. En nog is. En dan niets meer. Nala begon echt schrik te krijgen. Plots verscheen een gigantisch wit gezicht met vuurrode ogen en bloederige tanden voor haar. Het gezicht begon te lachen. Nala schreeuwde het hardst dat ze kon en werd onmiddellijk wakker.
Haar bed was helemaal geweekt in het zweet. Ze begreep haar droom niet, nog nooit had ze een nachtmerrie gehad. Maar Nala ging zich niet laten doen door een nachtmerrie, vandaag was ze 16 en vandaag ging ze naar buiten. Ze stond recht, kleedde zich om en pakte de rugzak die ze zorgvuldig had voorbereid en onder haar bed had verstopt. Ze had er een deken in gestoken, een fles water, wat snacks als ze honger zou hebben en een fotoapparaat om foto’s te trekken die ze aan haar broer zou kunnen tonen. Ze deed de deur van haar kamer open en gebruikte jiggers om haar stappen geluidloos te maken. Ze kwam voor de deuren van de lift en drukte op de witte knop ernaast. Ze maakte snel een jiggerbol rond haar en de lift, waardoor het geluid van de lift werd gedempt. Toen ze de lift binnenstapte, besefte ze dat het vanaf dan moeilijk ging worden. De toegang naar het gelijkvloers was geblokkeerd. Dr. Huckles en haar moeder gebruikten hier een speciale kaart voor, maar zij had er natuurlijk geen. Nala plaatste haar rechterhandpalm op de magnetische kaartlezer en concentreerde zich diep op het gelijkvloers. Plotseling knipperde er een groen lampje en begon de lift te dalen. Nala was opgelucht dat het gelukt was. Ze wist niet hoe ze het anders had moeten doen. Nu ging wel het moeilijkste beginnen. Als ze beneden zou zijn, zou ze alle deuren moeten openen zonder kaart tot ze de uitgang vond. Nu dat ze erover nadacht, was haar plan misschien toch niet zo doordacht. Ze wist niet eens of er nu mensen werkten. Maar het was nu te laat om te twijfelen. De lift stopte en de deuren gingen open. Gelukkig was er niemand te zien en waren alle lichten uit. Stiekem liep ze in het donker naar de eerste deur die ze zag, niet zo ver van de lift. Ze opende de deur op dezelfde wijze als hoe ze toen de toegang naar deze verdieping deblokkeerde. Nala bleef stilstaan tot de deur compleet open was. Maar dat was nog niet de uitgang. Het leek op een soort serre waar men exotische planten zou onderzoeken. Ze keek eventjes naar de verschillende planten en ging dan verder met haar zoektocht naar de uitgang. Ze stapte langs de muren op zoek naar alles wat op een uitgang zou kunnen lijken tot ze een dof geluid hoorde. Eerst dacht ze dat het haar maag was, maar toen gebeurde het opnieuw. Het was toch niet haar maag. Het geluid kwam van verder. Ze verliet de muren om richting het geluid te gaan. Ze botste hier en daar wat tegen tafels en stoelen, soms zelfs tegen palen. Het geluid werd steeds luider naarmate ze er dichterbij kwam. Haar hart bonsde harder en harder. Ze vroeg zich af wat de bron van het geluid zou kunnen zijn. Haar handen werden klam en haar voorhoofd begon te zweten. Opeens voelde ze een vreselijke pijn aan haar gezicht. Ze was net met haar gezicht tegen een muur gebotst. Ze zocht eventjes naar een kaartlezer en vond er snel een. Ze plaatste haar hand erop en voelde dat deze verschillend was van de anderen. Waarschijnlijk, hadden minder mensen toegang tot deze zaal. Toen zag ze op haar linkerkant twee enorme deuren die openschoven. Ze bleef eerst staren naar de opening en vond na enkele seconden de moed om binnen te stappen. Toen ze binnenkwam,
ging er een klein blauw lichtje aan. Ze zag hoe de zaal verdeeld was door een glazen wand die de toegang naar de andere kant onmogelijk maakte. Ineens herinnerde ze zich dat wat haar tot hier gebracht had, er niet meer was. Ze hoorde geen enkel geluid meer. Het blauw lichtje was net niet sterk genoeg om te kunnen zien wat er aan de andere kant van het glas was. Ze stapte naar deze doorschijnende scheiding toe. Ergens in een hoekje aan de andere kant van het glas, zag ze twee zwakke lichtpuntjes en hoorde gehuil.
- Is er iemand?
Het gehuil stopte niet. Ze wist niet wat doen. Moest ze nu deze persoon helpen en haar plan in gevaar brengen of weglopen en deze persoon helemaal alleen laten. Haar goedheid was sterker dan haar drang naar natuur en vrijheid.
- Kan ik helpen? Wie bent u?
Het gehuil stopte.
- Ik ben Thomas Günen, ik ben een onderzoeker. Vannacht kwam ik in de quarantainezone om alles te ontsmetten. Maar toen sloot iemand alles dicht. En ja… hier ben ik dus. - Ik zal u wel vrij maken. Weet u misschien wat ik moet doen om u te bevrijden? Er moet hier waarschijnlijk wel een knop zijn ofzo. - Zou je dit doen voor mij? - Natuurlijk, u hebt hier niet voor gevraagd. Ik zal ervoor zorgen dat u vannacht lekker kan slapen in u bed. - Dank u!! En uhm… er is een zwarte knop ergens aan de muur aan u rechterkant. Je moet een code ingeven, deze is 142135791.
Nala stapte langs de glazen scheiding in de richting van de muur. Daar vond ze een grote, zwarte knop met een code die ze moest ingeven.
- Ok, uhm… 1421… 35791. En drukken!
Ze drukte de knop in en op hetzelfde ogenblik, luidde er en alarm. Een rood sirene begon te flikkeren en de glazen muur verdween stillaan in de grond. Nala snapte niet echt wat er gebeurde, maar dacht dat het normaal was en dat Thomas het ging komen stoppen. Ze keek naar de twee gloeiende puntjes van daarnet. Ze kwamen snel dichter en opeens verscheen een hoofd, exact hetzelfde hoofd als wat ze in haar droom gezien had. Dezelfde vuurrode ogen met een wit gelaat. Nala verschoot, maar bleef staan. Ze was in shock en wist niet wat doen. Het hoofd kwam dichterbij en de rest van het lichaam werd zichtbaar. Het was een monster van 3m hoog en was compleet naakt. Het had een menselijke vorm, maar was zeer slank. Zijn armen waren zwart en de rest van zijn lichaam wit.
- Haha … ha haha... HAHAHAHAHAH!!! Bedankt om mij te hebben bevrijd, zwartbloedige. Je snapt waarschijnlijk niet wat er aan het gebeuren is. Laat mij dan eerst mijn verhaal uitleggen. We hebben nog even tijd voordat iedereen aankomt. Ik was net zoals u, een zwartbloedige jongen. Ik had twee ouders die ik echt liefhad en een zus. Ik was de enige zwartbloedige in de familie. Ik gebruikte mijn jiggers zoals ik het maar wou. Stelen, valsspelen, vermoorden, alles, Ik kon alles doen. Mijn leven was fantastisch totdat ik 16 werd. De dag van mijn 16 jaar gebeurde er, wat die wetenschappers het moment van “De laatste oordeel” noemen. Mijn jiggers oordeelden mij en kozen om mij te verlaten. Maar een zwartbloedige kan zijn menselijke gedaante niet houden zonder jiggers, waardoor ik dit monster werd. We worden Frays genoemd. Blijkbaar verdiende ik mijn zwart bloed niet. Maar ik heb ook horen zeggen
dat er tot nu toe geen enkel zwartbloedige is, die na het laatste oordeel geen Fray geworden is. Dus kijk maar goed naar mij, want dit is wat jou te wachten staat.
Tranen begonnen te rollen op Nala’s wangen. Ze verstond niets van wat er aan het gebeuren was. Ging zij vandaag ook zo’n een monster worden? En waarom was ze zo bang van hem. Er klonk een bekende stem achter haar.
- Nala, loop weg!
Het was Dr. Huckles, samen met zijn onderzoekersteam. Ze wist wel dat ze niet moest blijven staan, maar haar lichaam luisterde niet. De Fray liep naar de dokter en zijn team toe en ving er een paar met zijn donkere handen. Hij verplaatste zijn hand naar zijn mond die wijd open werd en beet in de lichamen van de arme wetenschappers. Overal spetterde er bloed. Enkele druppels hadden het zelfs gemaakt tot Nala’s wang. Ze zag alles gebeuren en bewoog niet. Opeens kwamen jiggers rond haar tevoorschijn. Het werden er alsmaar meer. Ze zag nog net hoe de monster Dr. Huckles in twee trok en zijn darmen opslurpte alsof het maar spaghetti was.
Zo, dit was het. Nala wist dat het laatste oordeel voor haar was aangekomen. Ze ging eindigen als het monster die voor haar ogen iedereen had opgegeten. En plots dacht ze aan haar broer en haar moeder, alle momenten die ze samen hebben doorbracht. Ze kon het niet laten vallen. Ze had weer controle over haar lichaam en probeerde de jiggers weg te duwen. Ze schreeuwde en huilde in de hoop dat iemand haar zou redden. Ze kon het niet zomaar laten. Ze moest er zijn voor haar broer en haar moeder. Na een tijdje begon ze te verzwakken, ze voelde haar lichaam slap worden en werd onbewust.
***
Koud en nat. Dit waren de gedachten van Nala toen ze wakker werd. De vloer was koud en nat onder haar lichaam. Ze stond met moeite op en zag hoe alles rondom haar vernietigd en vol bloed was. Ze herinnerde zich wat er gebeurd was. De Fray, de laatste oordeel… Ze keek snel naar haar handen. Ze waren niet zwart geworden. Ze had de laatste oordeel overleefd. Opeens besefte ze dat de Fray waarschijnlijk nog vrij rondliep en ze liep, op zoek naar haar boer. Toen ze uit de quarantainezone kwam, zag ze hoe alles verwoest was, zelfs de muren tussen hen en de buitenwereld waren afgebroken, waardoor ze eindelijk kon zien hoe het eruit zag, zonder door een raam te moeten kijken. Maar dat kon het niet zijn. Heel haar leven had ze gedroomd van een groene vlakte met bossen, akkers en struiken en een blauwe hemel met wat witte wolken op de achtergrond. Wat ze nu voor ogen had, was een dood landschap. Alles wat uitgestorven, geen enkel stipje groen. Het was zwart, de kleur van de dood. De wind waaide sterk en de lucht was moeilijk om in te ademen. Nala begon te hoesten. Ze staarde naar deze “Deadlands” tot ze plots een schreeuw achter haar hoorde. Ze herkende deze stem, het was haar moeder. Nala liep in de richting van de stem en zag de Fray die ze bevrijd had met het lichaam van haar moeder in zijn handen, vol met bloed. Het hoofd had hij net opgegeten. Geno was daar ook, in een hoekje aan het huilen. Nala begon zelf ook te huilen, maar was bereid te doen wat ze moest doen. Een hele zwerm aan jiggers verschenen rond haar, ze ging de Fray vermoorden. Jammer genoeg, was hij veel sneller dan haar geweest en had haar broer al vastgenomen. Hij glimlachte.
- Doe niets stoms, ik zou hem per ongeluk pijn kunnen doen.
Geno huilde nog harder. Nala wou niet dat de Fray hem pijn zou doen en liet haar jiggers verdwijnen.
- Laat hem gaan!
De grijns op het gezicht van de Fray werd nog breder.
- Oeps…
Hij had met zijn vuile, zwarte vingers zo snel en hard tegen de rug van Geno geduwd, dat ze doorheen zijn lichaam waren gegaan. Geno’s bloed spetterde op Nala’s gezicht. De Fray liet hem dan op de grond vallen. Nala werd compleet zot. De jiggers kwamen weer tevoorschijn en hun zwarte kleur werd rood getint. Ze schreeuwde en de jiggers gingen vanzelf de Fray aanvallen. Eerst werden al zijn botten gebroken. Dan werd zijn lichaam uiteen getrokken en het hoofd werd meerdere malen op de grond gebotst, zelfs nadat zijn hersenen uiteenspatten. Nala stopte met schreeuwen, maar huilde nog steeds even hard. Ze kroop naar het dode lichaampje van haar broer en gaf hem een laatste knuffel. Haar jiggers maakte een cocon rond haar broer en hieven hem op naar de hemel, na enkele seconden verdwenen de jiggers en werd zijn lichaam helemaal wit. Het verspreidde zich als witte deeltjes in de lucht en vielen rustig naar beneden. Het waren allemaal witte jiggers. Geno was er zot op. Nala stond recht, maakte een mes met haar jiggers en knipte haar haar. Ze legde het op de grond en stopte met huilen.
- Ik maak u deze belofte, mijn broer. Jouw dood zal niet tevergeefs zijn. Mijn naam zal vanaf nu elke Fray die hem hoort, angst aanjagen. Maar het zal niet ‘Nala’ zijn. Zij is deze avond gestorven met haar broer. Vanaf nu heet ik Jenna. Rust in vrede, Geno…
Dit artikel delen?
Pin It
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief