Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

Bijvangst

Ik ben weer een meisje van negen dat de kamer binnenkomt terwijl mijn moeder ligt te slapen op de bank.

Verrast blijf ik op de drempel staan. Ik kan me niet herinneren haar eerder zo te hebben gezien. Nu ze slaapt heeft haar gezicht een zachtere uitdrukking. Zo slapend wordt een andere moeder geboren. Op mijn tenen loop ik naar haar toe en ga geknield naast haar zitten. Behoedzaam breng ik mijn gezicht bij haar perzikwang en ruik L’Air du Temps van Nina Ricci, een vertrouwde lucht. Met gesloten ogen zuig ik haar geur diep in mijn longen. Ik wil haar tot in iedere haarvaatje absorberen. Ik open mijn ogen weer en bestudeer vertederd de fijne lijntjes die naast haar neusvleugels beginnen en doorlopen ter hoogte van haar mondhoeken. Haar volle onderlip steekt een beetje naar voren wat haar doorgaans iets hooghartigs geeft. Ik hou mijn handen gestrekt en laat ze met licht gespreide vingers net boven haar lichaam dwalen, alsof ik haar streel, en voel haar lichaamswarmte in mijn handenpalmen.

Mijn hart zwelt, het gebeurt niet vaak dat ik zo dicht bij haar ben.

Ik verlang ernaar om haar armen om me heen te voelen, als was het maar even. In een opwelling laat ik mijn wijsvinger over het lijntje in haar wang glijden.

Verstoord kijkt ze op en mept mijn hand weg, alsof ik een hinderlijk insect ben.

‘Wat doe jij nou!’, snauwt ze. ‘Je ziet toch dat ik lig te slapen!’

Ik deins achteruit.

‘Ik wil alleen maar een knuffel,’ fluister ik.

Geërgerd draait ze haar rug naar me toe en stoot een diepe zucht uit.

Ik ga met gebogen hoofd op de vloer zitten, mijn rug tegen de bank. Een paar tranen druppen op mijn handen die stil in mijn schoot liggen. Als ze straks wakker wordt dan ziet ze dat ik netjes heb gewacht en krijg ik misschien alsnog een knuffel.

Een van de weinige keren dat ze met me kroelde is lang geleden maar ik weet het nog als de dag van gisteren. Het was in het huis van mijn grootouders. In een van mijn moeders zeldzame jolige buien zette ze haar handen onder mijn oksels en tilde me met een uitbundige kreet boven haar hoofd waarbij mijn schedel met een doffe dreun tegen het verlaagde plafond bonkte. Ik wist niet waar ik het hardst van schrok, van de klap tegen mijn hoofd of van haar onverwachte uiting van moederliefde. Nadat ze me terug op de grond zette begon ik te krijsen. Mompelend liep ze de keuken uit en liet mij ontredderd achter. Opa kwam op het tumult af en streelde mijn haren, waaronder zich al een bult begon te vormen.

Dit artikel delen?
Pin It
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief