Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.

Zelf ook een boekfragment uit jouw boek toevoegen? Dat is mogelijk en gratis, als je boek vrij te koop is. Vergeet niet om behalve het fragment ook de titel, auteur, ISBN, prijs, etc. te vermelden.

Mijn ergste vijand.. en het gevecht ertegen - deel 1 -

Ik ben héél erg benieuwd naar jullie meningen over mijn boek, vandaar dat ik de eerste pagina's uit mijn boek zal plaatsen. Aan eerlijke feedback (tips/tops) heb ik uiteraard het meest, want ik ben nu druk bezig met de afwerking van deel 2. Dan kan ik die feedback misschien verwerken in mijn tweede deel.

Let wel op: hoofdstuk 1 uit deel één is een vogelvlucht, dus de tijd vliegt voorbij. Daarvoor heb ik gekozen omdat ik anders een boek zou moeten schrijven van over de 2000 pagina's ;)
Ik heb mijn tekst gewoon geplakt, dus let niet op de layout.


1 - 1

Ik zit in groep zeven. Ik heb een hele leuke en grappige meester, maar hij is vooral goed in uitleggen op een leuke manier. Als we ons uiterste best hebben gedaan in de klas, dan laat hij een pot met snoepjes rondgaan waaruit we één mogen pakken. Soms kan hij ook heel boos worden, dan slaat hij zijn lege sigarendoosje kapot op het tafeltje bij degene die stout is geweest. Ik schrik dan heel erg, maar gelukkig is hij nog nooit boos op mij geworden. Het is niet de eerste keer dat ik hem als meester heb, hij was ook mijn meester in groep drie en in groep zes. Het is half drie als de schoolbel gaat. Ik pak mijn jas en tas en ik loop samen met vriendinnen naar huis, het is gelukkig niet ver. Zodra ik thuis aankom is alles anders dan normaal.       
  
‘Mama, waarom huil je?’ vraag ik bezorgd.          
  
‘Tante Reya is overleden, ze is van de trap gevallen’ snikt mijn moeder terneergeslagen. ‘Oom Rens is opgepakt, omdat de politie denkt dat hij haar geduwd heeft’.        
Ik schrik, want dit is de eerste keer dat ik bewust met de dood te maken krijg. Ik kijk naar teletekst en ik zie het staan:  
  
‘Nieuwstadt - De politie heeft vandaag een 49-jarige verdachte uit Nieuwstadt aangehouden op verdenking van doodslag. De verdachte is in hechtenis genomen en hij zal worden verhoord in verband met nader onderzoek’.
Mijn oom wordt een paar dagen later vrijgelaten, omdat er onvoldoende bewijs is om hem vast te houden.

Het is vijf dagen geleden dat mijn tante Reya overleden is. Mijn moeder geeft mij een zwarte blouse en een zwarte broek, deze moet ik aantrekken voor iets wat zij een begrafenis noemt. We gaan naar een groot gebouw, ik denk dat het een kerk is. Ik voel alle pijn en het verdriet van de mensen die aanwezig zijn, maar vooral de pijn en het verdriet van mijn moeder. Begrijp ik het goed? Betekent de dood dat je iemand nooit meer zult zien? Zal ik mijn tante Reya nooit meer zien? Er rolt een traan over mijn wang, want ik zal haar heel erg missen. Zes mannen dragen een grote houten kist naar binnen, volgens mijn moeder zit tante Reya in deze kist. Er wordt klassieke muziek afgespeeld, maar mooi vind ik het niet. Iedereen begint te huilen, het maakt me verdrietig om mijn familie zo te zien. Na de begrafenis gaan wij met de familie naar een zaaltje in een café. We krijgen daar belegde broodjes en een stuk vlaai, ik krijg ook een kopje thee. Waarom we dit krijgen, dat weet ik niet.

Het is een paar weken later. Mijn moeder ligt de laatste tijd vaak in haar slaapkamer met de rolluiken omlaag. Ik hoor haar zachtjes huilen en ik ga bij haar liggen.            
  ‘Jij kunt hier niets aan doen lieverd. Ik ben verdrietig omdat ik mijn moeder en tante Reya erg mis’ snikt ze.
Ik kruip dicht tegen mijn moeder aan en ik geef haar een knuffel. Ik hou van mijn moeder, heel veel!

De telefoon gaat en mijn moeder neemt op, het is tante Wies. Ik kan het gesprek deels meeluisteren, omdat mijn tante op dit moment erg hard praat.
 
‘Rens heeft Reya met opzet van de trap geduwd. Ze heeft toen de hele nacht met erge pijn onder aan de trap gelegen, waarna ze uiteindelijk aan haar verwondingen is overleden’ zegt mijn tante overstuur. 
 
‘Doe eens rustig Wies. Wat is er precies gebeurd?’ vraagt mijn moeder geschrokken.        
 
‘Rens heeft net tegen mij gezegd dat hij mij ook van de trap zou duwen, net zoals hij dat bij Reya heeft gedaan!’ zegt mijn tante geëmotioneerd.
Ik kan mijn oren niet geloven. Heeft hij mijn tante toen met opzet van de trap geduwd? En komt mijn oom daarmee weg als hij dat gedaan heeft? Ik kan me niet voorstellen dat mijn tante over zoiets liegt, dus het moet wel waar zijn! Ik voel me boos, want door hem is mijn tante Reya er niet meer. Door hem zijn mijn moeder en familie zo ontzettend verdrietig. Ik vertrouw mijn oom niet meer en gelukkig willen mijn ouders geen contact meer met hem.

1 - 2

Met de jaren zijn de regels bij mij thuis soepeler geworden, waarschijnlijk komt dit omdat wij niet meer naar de zaal gaan. De zaal is een gebouw waar Jehova’s Getuigen bij elkaar komen. Ja, mijn moeder, zus en ik waren een paar jaar geleden Jehova’s Getuigen. Daardoor vieren wij geen feestdagen zoals Carnaval, Pasen, Sinterklaas en Kerst. Eerst vierden wij ook geen verjaardagen, al mogen we hier sinds enkele jaren wel naartoe. Het is niet leuk als iedereen met Sinterklaas en Kerst cadeautjes krijgt, iedereen behalve ik. Er is zelfs een tijd geweest dat ik dacht dat ik niet lief genoeg was, dat Sinterklaas en de Kerstman mij daarom niets gaven als ik mijn schoen stiekem deed opzetten. Mijn ouders vonden het rot voor mijn zus Nadya en mij en daarom besloten ze als compromis om elke zondag met ons naar een pretpark te gaan. Het pretpark heet Phantasialand en het ligt in Duitsland, hier zijn veel leuke attracties en shows. We zijn met veel medewerkers in het park bevriend geraakt en daardoor hoeven wij niet altijd in de rij te staan bij de attracties. Want als het heel erg druk is, dan worden we via de uitgang naar binnen gelaten. Mijn moeder, vader, zus en ik gaan ook elke week naar een show die L’arctistique heet. Deze show hebben wij nu al meer dan honderd keer gezien. We vinden de show zo leuk dat we er soms wel drie keer op één dag naartoe gaan. Er treden acrobaten op die verschillende kunstjes laten zien. Ze zijn erg lenig en maken verschillende salto’s. Ook klimmen ze moeiteloos omhoog in palen, terwijl ze alleen hun handen gebruiken. Een paar jonge meisjes laten allerlei trucjes met een diabolo zien, de lenige danseressen niet te vergeten. In het begin stonden wij ruim een half uur in de rij zodat we vooraan konden zitten, maar tegenwoordig worden onze stoelen gereserveerd met eregasten bordjes. Ik denk dat wij de show daarom extra leuk vinden, want we voelen een band met veel medewerkers van dit park. Na afloop van de show wachten we de spelersgroep van L'arctistique buiten op en dan praten we met elkaar. Ik ben een beetje verliefd geworden op één van de acrobaten. Hij is een van de weinige die Engels spreekt. Ik vind hem ontzettend knap en gespierd, maar hij is helaas tien jaar ouder dan ik. Met elkaar praten is soms lastig, dat komt omdat zij uit China komen en de meeste van hen geen andere taal dan Chinees spreken. We communiceren voornamelijk met handgebaren. We hebben ook een Chinees woordenboek bij ons, waardoor we elkaar toch enigszins kunnen begrijpen. Dat zij door hun drukke baan geen tijd hebben om Nederlands te leren, betekent niet dat ik geen tijd heb om Chinees te leren. 

Mijn zus en ik gaan op zoek naar een school waar we Chinees kunnen leren en al gauw vinden we er een in de buurt van mijn karateschool. We mogen elke zaterdag van onze ouders naar deze school om de Chinese taal te leren. Vandaag is onze eerste schooldag en mijn vader zet ons af voor de school. Het is een donkerbruine school met een grote speelplaats aan de voorkant. Nadya en ik lopen naar binnen. We maken kennis met de andere kinderen. Wij zijn de enige Nederlanders die Chinees willen leren. Het klaslokaal is in tweeën verdeeld. Één deel is voor kinderen die Kantonees willen leren en het andere deel is voor kinderen die Mandarijn willen leren. Nadya en ik hebben ervoor gekozen om Mandarijn te leren. We krijgen in kleine groepjes les van een privé docent. Één jongen kennen we zelfs al, omdat hij vlak bij ons in de buurt woont. Hij is altijd heel erg aardig en hij helpt ons graag. Al gauw raak ik bevriend met twee meisjes uit de klas. In de pauzes spelen we tikkertje en rennen we door het schoolgebouw. Vaak wordt ons gezegd dat dit niet mag, maar daar trekken we ons weinig van aan.

Een paar weken later krijgt iedereen in de klas een rode envelop. Ik open de envelop en ik zie dat er geld in zit. Ik heb geen idee waarom ik dit geld krijg. Mijn docent vertelt me dat dit traditie is bij het Chinese Nieuwjaar, dit geld is voor mij en ik mag het houden. Ik vind het raar dat we geld krijgen, maar ik vind het ook erg leuk.

 1 - 3

Het regent en ik vind het erg fris voor de tijd van het jaar. De telefoon gaat en mijn vader neemt op.    
  '
Het is voor jou Lynn’ zegt mijn vader terwijl hij de telefoon aan mijn moeder geeft.
Ik zie dat mijn moeders gezicht lijkbleek wegtrekt. Hopelijk is er niets ernstigs gebeurd.
 
‘Tante Mari ligt in het ziekenhuis. Ze is tijdens het zetten van thee in elkaar geklapt’ zegt mijn moeder met tranen in haar ogen.           
 
'Mag ik mee naar het ziekenhuis mama?’ vraag ik geschrokken.
  ‘Ze ligt in coma. Ik vind je te jong om je mee te nemen, dus dat gaat niet lieverd’ antwoordt mijn moeder geëmotioneerd.    

Ik vind tante Mari een hele leuke en lieve tante. Als mijn vader op zijn werk dagdienst heeft, dan komt ze op vrijdag kippenvleugeltjes bij ons eten. Ze neemt ons ook vaker mee naar Epen. Daar staat in de zomer een ijskraam langs de weg en soms mag ik dan een hoorntje met zeven bollen ijs erop. Tante Mari heeft vroeger een dochtertje verloren. Haar kindje is bij de geboorte gestorven en zij had net als ik aangeboren gaatjes in haar oorschelp. Door deze gaatjes denkt mijn tante dat ik haar dochter ben, gereïncarneerd in dit lichaam. Daardoor is ze extra lief voor mij. Ik vind het heel moeilijk om te accepteren dat de kans groot is dat zij nu ook dood gaat. De dagen verstrijken en mijn tante ligt nog steeds in coma. Het gaat steeds slechter met haar en er is aan mijn familie gevraagd om de kunstmatige beademing te beëindigen. Ze heeft een ziekenhuisbacterie in het bloed opgelopen, maar hoe ze daaraan komt weet ik niet precies. Wel weet ik dat die bacterie ervoor zorgt dat ze dood gaat. Mijn familie besluit om mee te gaan met het voorstel van het ziekenhuis, want ze willen niet dat mijn tante Mari als een kasplantje moet leven.

Weer heeft mijn moeder een zus verloren en ze is intens verdrietig. Mijn moeder durft haar verdriet niet met mijn vader te delen, omdat hij en tante Mari ruzie hadden. Ze heeft het gevoel dat ze niet bij hem terecht kan. Mijn zus Nadya en ik zijn nog te jong om mijn moeder te steunen bij haar verdriet, toch probeer ik haar zoveel mogelijk liefde en knuffels te geven. Het gaat steeds slechter met mijn moeder, ze sluit zich steeds vaker op in haar slaapkamer en ze huilt de hele tijd. Ze krijgt het verlies van haar moeder en zussen niet verwerkt, daarom gaat ze een maand weg van huis naar een rust- en hersteloord in Maastricht. Daar krijgt ze hulp bij het verwerken van haar verdriet, terwijl mijn vader de zorg van Nadya en mij op zich neemt. Ik mis mijn moeder heel erg, maar ik snap dat het beter voor haar is dat ze deze hulp krijgt. Ook mis ik mijn tante Mari en Reya steeds meer. Ik zou willen dat zij er nog waren.

1 - 4

Het gaat weer iets beter met mijn moeder en we zijn blij dat ze bij ons terug is. Ik ben eindelijk klaar met groep acht en ik mag naar het vwo. Trots laat ik mijn goede rapport aan mijn ouders zien. Ze geven mij honderd euro omdat ik zulke goede punten heb. Ik ben ontzettend blij! Het schooljaar op de Chinese school is ook afgelopen, tot mijn verbazing krijg ik bij de rapportuitreiking een onderscheiding voor beste leerling van het jaar. Ik voel me ontzettend vereerd en ik ben heel erg trots op deze onderscheiding. De Chinese taal vind ik niet heel moeilijk en ik vind het nog steeds heel leuk om naar deze school te gaan. Nu hebben we zomervakantie, volgend jaar mag ik naar groepje twee. Mijn ouders, Nadya en ik gaan nog steeds elke zondag naar Phantasialand, soms mogen we ook vriendinnetjes meenemen. We vinden het ook leuk om alleen met onze ouders te gaan, want dan verwennen ze ons door te gaan eten in een restaurant en krijgen we mega grote knuffelbeesten die mijn moeder wint met een spelletje dat ze “ballen rollen” noemt.

Het is vandaag de laatste vrijdag van de zomervakantie. Maandag ga ik voor het eerst naar de middelbare school toe en volgende week zaterdag beginnen Nadya en ik aan ons tweede jaar op de Chinese school. Een vriendin en ik zitten buiten op de grond te krijten.         
  ‘Amy, Amy! Jia-Jia en Jia-Ling zijn verdronken!’ hoor ik Nadya geschrokken roepen. ‘Het is op het nieuws!’.
Ik begrijp niet goed wat mijn zus zegt. Ik hoor het wel, maar het dringt niet tot mij door. Rustig krijt ik verder terwijl ik de zin door mijn hoofd laat spoken. 
  'Ik ga naar binnen, want ik wil het nieuws kijken’ zeg ik verward tegen mijn vriendin.   
Zou het waar zijn wat Nadya zei? Dat kan toch niet, want ik zou ze volgende week weer op school zien! Ik loop via de achterdeur naar binnen. Zittend op de salontafel in de woonkamer kijk ik naar het L1 nieuws. Ik zie een foto van mijn vriendinnetjes op de televisie en ik hoor de journalist zeggen dat ze verdronken zijn in een zwembad op een camping in Maasmechelen.   

Nadya belt naar een vriendin van de Chinese school. Zij is een nicht van Jia-Jia en Jia-Ling. Nadya vertelt mij de gruwelijke details over hun dood, maar die had ze mij beter niet kunnen vertellen. Jia-Jia lag op de bodem van het zwembad en Jia-Ling dreef op het water. Er kwam bloed uit hun mond, neus en oren, volgens mij zelfs uit hun ogen. Ik zie het beeld voor me als ik eraan denk en het doet me erg veel pijn. Ben ik nu twee tantes en twee vriendinnetjes in minder dan twee jaar tijd verloren? Hoe is het mogelijk dat zij tegelijk verdronken zijn? Hoe kan iemand verdrinken in een ondiep zwembad op een camping? Waarom hoorde niemand ze om hulp roepen? Zijn ze vermoord? Met mijn ouders durf ik niet over mijn verdriet te praten.   

Mijn moeder heeft nog steeds last van depressies, omdat ze haar zussen en moeder zo erg mist. Ik wil haar niet lastigvallen met mijn verdriet. Mijn vader is meestal druk bezig met zijn werk en ik heb nooit een goede band met hem gehad om zoiets mee te bespreken. Ik wil niet meer naar de Chinese school toe, want dan word ik te veel herinnerd aan de dood van Jia-Jia en Jia-Ling.

 

1 - 5

Het is zondag en we gaan weer naar Phantasialand. Vandaag is een speciale dag, want dit keer gaan mijn tante Valerie en oom René mee. Hun dochter Dacy heeft een paar jaar geleden een man in Nieuw-Zeeland leren kennen, met wie ze daar is gaan samenwonen. Mijn tante Valerie en oom René missen haar zo erg, dat ze besloten hebben om ook naar Nieuw-Zeeland te emigreren. We maken er vandaag een leuke afscheidsdag van, al is dit afscheid gelukkig niet permanent zoals bij de dood.

De broodjes zijn gesmeerd en we stoppen deze met blikjes cola in de tassen. Nadya en ik willen graag met mijn oom en tante in de auto meerijden, mijn ouders rijden in de auto voor ons. De auto van mijn oom en tante heeft geen gordels achterin.        
  ‘Ga maar gezellig naast elkaar zitten’ stelt mijn tante vriendelijk voor.      
Ik ga rechts achter mijn tante zitten en Nadya gaat in het midden zitten. We zetten de tassen met eten en drinken links op de stoel achter mijn oom. Door het vele kletsen is het erg gezellig in de auto. De tijd vliegt en we zijn al op de autobaan in Duitsland. Opeens voel ik dat de auto naar voren wordt geduwd. 
  ‘Hou je goed vast en maak je zo klein mogelijk!’ hoor ik mijn oom en tante angstig roepen.  
Ik trek mijn jas over mijn hoofd en ik maak me zo klein als ik maar kan. Ik ben ontzettend bang, want ik heb geen idee wat ons te wachten staat....

Mocht je verder willen lezen? Mijn boek bestaat uit 300 pagina's en is verkrijgbaar als paperback én als ebook. Voor meer informatie kun je eventueel kijken op: www.facebook.com/ARedelaar

 

Dit artikel delen?
Pin It

manuscriptbeoordeling, e-boek, Schrijven, Eigen beheer uitgeven, Boekpromotie, recensie

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief