Loading...

Een fragment (een pagina, een afbeelding, een gedeelte van de tekst, etc.) geeft soms een aardig idee over de rest van een boek. Bezoekers krijgen d.m.v. een boekfragment kans om kennis te maken met het boek van de betreffende auteur. Auteurs stellen het op prijs als je een reactie geeft.
Door auteurs geschreven teksten worden niet gecorrigeerd of geredigeerd door de redactie van Schrijverspunt.
Bij de laatste poll kwam duidelijk naar voren dat er minder behoefte is aan de rubriek 'Boekfragment'. Gezien dat resultaat hebben we besloten die rubriek over enige tijd te beëindigen. Het is nu niet meer mogelijk om een boekfragment toe te voegen. Bestaande boekfragmenten blijven nog een beperkte periode online.

Als je de woorden weet

Het fragment speelt zich af in de therapiekamer van Christine.

Christine vraagt of ik weer wil liggen.
‘Nee, ik blijf zitten,’ zeg ik. Dat liggen maakt me te kwetsbaar heb ik het idee.
Christine komt terug op vorige week. Ze vraagt me weer terug te gaan in de tijd. Kijk eens naar jezelf op tienjarige leeftijd. Er komen leuke herinneringen. Over Yvonne mijn allerbeste schoolvriendinnetje. Het kattenkwaad dat we altijd uithaalden samen.
‘Yvonne was dus je beste vriendinnetje?’ vraagt Christine.
‘Nee, zeg ik, dat was Agnes, mijn nichtje. Dat was bijna mijn zusje. Ik was altijd bij haar. We droegen soms dezelfde kleren. Als een tweeling.’
Ik krijg tranen in mijn ogen. Begrijp niet wat er aan de hand is. Het zijn toch leuke dingen die ik vertel?
‘Wat gebeurt er?’ vraagt Christine.
‘Ik sliep ook vaak bij Agnes thuis. Dat was niet fijn.’
‘Wat zie je nu voor je.’
Ik word ongelooflijk verdrietig. Mijn buik lijkt vol stenen. Ik durf amper te ademen. Ik sla mijn handen voor mijn gezicht. Ik wil weg, ik wil me verbergen, ik durf niet meer te kijken.
Het is stil in de therapie kamer. Er is drukte in mijn hoofd.
Christine raakt me in die stilte aan. Ik schrik ervan.
‘Niet doen,’ snauw ik.
‘Probeer te zeggen wat je ziet Emma.’
‘Nee!’
Heel voorzichtig komt het besef over oom Karel. Dat hij ’s nachts mijn lichaam betastte. Dat ik niet wist hoe ik het moest laten stoppen. Hoe moet ik dat vertellen? Het is zo smerig. Ik schaam me zo. Tranen druppen onder mijn handen over mijn gezicht. Ik durf mijn handen niet weg te halen. Ik wil zo graag wegkruipen, er niet zijn.
Christine zegt: ‘Laat het er allemaal maar zijn. Het is goed.’
‘Het is helemaal niet goed, roep ik, het is ontzettend slecht. Het is vies.’
‘Wil je er iets over zeggen?’
‘Ik vind het moeilijk. Ik schaam me zo,’ stamel ik.
‘Probeer alleen maar naar jezelf te kijken als klein meisje.’
Ik kijk. Ik zie haar in bed liggen. Ik zie oom Karel naast haar staan.
Dit artikel delen?
Pin It

Gebruikerswaardering: 4 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter inactief